rss search

Brasil,Brasil……

line

Brasil,Brasil..Ik heb nou niet bepaald veel gezien van de Copa America. Wat korte samenvattingen online. Dat is het. Toch betrap ik mezelf er op dat ik er van geniet dat de “grote landen” als Argentinië en Brazilië er roemloos worden uitgeknikkerd! Heerlijk……..
Als je alle media de afgelopen tijd had moeten geloven was het een titanenstrijd geworden tussen deze twee landen. Alleen maar verhalen over Messi en een of andere Neymar. ‘De nieuwe Pelé.’ Weer eentje.

Dat is ook het hele probleem met die gasten daar. In Argentinië gaat al jaren over maar 1 man: Lionel Messi. De verlosser. Hij zou ze wel even wereldkampioen maken. Maar dat werkt natuurlijk niet als je een cokesnuivende bouwvakker al rokend de trainingen van je land laat leiden.

Bij Brazilië is het al net zo. Die Neymar schijnt fantastisch te zijn. Mannetje is 19 jaar. Zijn hanekam 19 centimeter. En 35 miljoen schijnt nog niet genoeg te zijn voor hem…. Verafgod wordt hij in Brazilië. Real Madrid wil hem hebben, natuurlijk. Logisch na het succes van dat vorige wonderkind…Robinho. De man met de meest nutteloze schaar allertijden.  Is natuurlijk gewoon pure marketing. Real Madrid koopt Neymar en een heel land is fan. Shirtjes, merchandising, tv-uitzendingen…Dat geld is zo terugverdiend.  Neymar zal nooit zo grootst worden als de creatie van zichzelf. En in Brazilië allemaal maar weer hopen op dat ene wonderkind!  Ondertussen vergeten ze gewoon dat ze helemaal geen bijzonder team hebben.

Ik dwaal af. De Copa deed mij terugdenken aan vorig jaar rond deze tijd. Ergens in juni.  Ik was in Cairns. De noordoostkust van Australië.  Rick was onderweg vanuit Hong Kong en ik had me ’s avonds geïnstalleerd op een grote binnenplaats van een kroeg. Met de houten banken en tafels had ik daar een fijn déjà vu gevoel van München.  Ik had een mooi plekje veroverd voor het scherm met wat vrienden, ik was op tijd.  Om mij heen was het oranje; Nederland-Brazilië.

Vlak voor de aftrap stroomde de binnenplaats langzaam maar zeker vol. Geel en blauw was de kleur dat lachend en ritmisch de binnenplaats overnam.  Kut! We waren in de minderheid. En niet zo klein beetje ook.  Naast mij stond ook een Braziliaanse.  Als ik in de kroeg had gestaan had ik direct al mijn charmes in de strijd gegooid. Maar nu… Nee daar had ik even geen trek in. Er waren belangrijkere dingen te doen die avond.

De wedstrijd startte. Ik stond onderhand op de tafel. Om mij heen hoorde ik het opportunistische gejoel, “ge-oe en ge-aa” van de Brazilianen bij elke hakbal, kaats, schaar, of andere niets creërende actie.  Oh wat waren ze blij met zichzelf. En oh wat vonden ze zichzelf goed.

Maar  de eerste helft vorderde en de Brazilianen waren veel sterker.  De 1-0 liet het plein ontploffen en de Braziliaanse naast me stond te springen alsof haar leven ervan afhing. Ik wilde haar graag zeggen dat als ze door bleef gaan dit ook daadwerkelijk het geval  was…….maar ik herpakte me.

Ik voelde me steeds kleiner worden op dat plein. Om me heen voelde ik de samba, carnaval, feest… Hoe verder de tweede helft vorderde, hoe moeilijker ik het kreeg.  Ik verlangde naar een huiskamer met alleen maar vrienden in het oranje. Samen het leed delen.  Hier voelde ik me alleen. Het leek wel of er overal dansende Brazilianen waren. Ook mijn buurvrouw was naar mijn mening net even te enthousiast. Bij elke actie reageerde ze alsof ze elk moment de wereldtitel konden binnenslepen. Als ze juichte of aanmoedigde zorgde ze in ieder geval dat het goed in mijn gezichtsveld was. Bah!

Tijdens de rust had ik contact met Nederland.  Ik zag het niet helemaal meer zitten. Het thuisfront sprak me moed in. Er zou nog een tweede helft komen.  Het was toch moeilijk voor me om het te geloven en het drong tot me door:  de geel-blauwe menigte om me heen kreeg langzaam vat op me. Ik vond troost en moed in een  nieuw biertje…

Toen kwam de tweede helft…… het aantal biertjes en vooral het tempo waarin ik deze consumeerde verraadde mijn spanning.  De 1-1 was een bevrijding! Eindelijk was het stil rond en achter me. De Goddelijke Gele kanarie begon een toontje lager te zingen.  Maar goed we waren er nog niet. De 2-1 die volgde was echt fantastisch! Ik ontplofte en stond te springen en juichen.  Ik weet niet meer hoe lang, maar ik kan me herinneren dat toen het geluid van euforie langzaam weggleed uit het Nederlandse publiek en iedereen weer, zoals dat altijd zo mooi gebeurd na een goal, uit de tijdelijke roes terugkeerde naar het scherm, keek ik mijn Braziliaanse schone naast me nog eens aan.  Toen ik de teleurstelling en het ongeloof las in haar ogen kon ik het niet laten op mijn vuist nog eens stevig te ballen voor haar gezicht.  Ze had hem verdiend. Dat wist ze ook.

De rode kaart maakte het allemaal nog mooier. Moord en brand werd er geschreeuwd door de Brazilianen.  Ik twijfelde ook. Zoals altijd met Robben. Maar de herhaling sprak voor zich. De Brazilianen schreeuwden nog dat het onterecht was. Dit maakte het allemaal nog veel mooier. Want ze wisten wel beter.

En toen….…..het eindsignaal! De oranje massa ontplofte voor me. En ik. Ik stond op de tafel. Alle spanning, woede , frustratie, euforie, geluk van de avond kwam eruit. Maar gedoseerd. Ik stond met mijn beide handen wijd in de lucht. Het voelde alsof ik zelf die wedstrijd gewonnen had. Alsof ik wereldkampioen was geworden. Met gebalde vuisten draaide ik me om.  Vanaf deze tafel in Cairns ontvouwde zich voor mij het mooiste uitzicht wat ik op mijn reis zou aanschouwen…..een prachtige en immense gele zee, gezichten gericht naar de grond, hangende schouders en een collectieve teleurstelling deden mijn hart juichen. Maar ik juichte niet, ik schreeuwde niet. Ik stond alleen maar. Mijn mijn armen wijd en vuisten gebald!

Ik denk dat ik mijzelf op dat moment een walgelijk, arrogant en vervelend mannetje had gevonden. Een nare Nederlander in het oranje die zich op basis van 1 goal verschil superieur voelt. Ja, ik had me zelf graag van die tafel gesmeten.  Maar het voelde heerlijk. En ze verdienden het gewoon die avond. Heel even…. Heerlijk!

Brasil Brasil!


2 comments

line
  1. Gerrit

    Als ik me effe kl … voel hou ik mij vast aan de mooie dingen zoals mijn liefde voor voetbal. Gewoon dit verhaal nog een keer lezen,, Kippenvel

    line
  2. Bart

    Ik voel mij vereerd Gerrit! Dankjewel!

    line

Leave a Comment