rss search

next page next page close

Tahiti

Tahiti

Alle namen had men aan de door ons gekozen pauzeplaats kunnen geven maar niet die van een eiland in de Pacific. De kroeg was kleiner dan onze huiskamer. Rood geverfd interieur met plaats voor maximaal vijftien personen. Een ‘men’ toilet van 1 meter diep bij 1,20 meter breed met het allergoedkoopste bouwmarkt-sluitinkje die men maar kan bedenken. Wel met een klein oud waskraantje en een handendroger die het (natuurlijk) niet doet.

Ik word vrolijk van dit soort simpele kroegen. Men verkoopt alleen sterke drank, wijn en zakjes chip en heel veel bier. Bier dat uitgeserveerd wordt op het terras. Stel je bij het woord terras niet te veel voor. Een stukje aflopend straatwerk van ’n in een bocht gelegen trottoir. Je zit dus gewoon scheef in je stoel, net als het bier in je glas. Niets mag de pret drukken op deze vrolijke drinkplaats waar Angelsaksische bierconsumenten breedbuikig in de meerderheid zijn. Mannen en vrouwen, dat dan weer wel.

My sweet lady Jane
Jane is de spil van bierkroeg. Geen Jane uit de Tarzan film maar een in ruime kledij gestoken fors uit de kluiten gewassen vriendelijke bierverkoopster. Na één bezoekje, kent ze je naam. “Hi Gareth, two small beer?” Jane kent al haar klanten want ze komen gewoon ieder jaar weer terug bij  ‘haar’ Tahiti’ in Zuid Spanje. Engelsen, Ieren, Spanjaarden en zoals wij, verdwaalde Hollanders.

Niemand zou daar een kroeg beginnen. Auto’s parkeren half op het trottoir, vrachtauto’s die spullen lossen en touringcars die toeristen ophalen. Toch is ‘Jane’s Pub’ ook onze luister-, lach-, kijk- en drinkplek geworden. Ontspannen, niets moet en vooral je mag niet te veel betalen. Als Jane na acht bier € 10,40 vraagt denken wij dat ze abuis is. “No joke Gareth, in Tahiti the taxes are very low.”

De hele volgende dag krijg ik het liedje van de Rolling Stones niet uit mijn kop. ‘My dear lady Jane, when will I see you again?

Ik denk zo tegen 17.00 uur vanmiddag.


next page next page close

Verhalen

Ter Ontspanning en Inspiratie | Verhalen - 1Even geleden vroeg ik mijzelf hardop af wat er met deze site gaat gebeuren. Het antwoord is er nog niet. Geen kwartjes gevallen. Geen geniale ingevingen. Dus zit ik nu achter mijn scherm, staar naar een groot wit vlak en laat ritmisch de letters en woorden verschijnen. Langzaam maar zeker verschijnen daarmee de zinnen. En ik weet, zodra ik de laatste punt plaats en de kop bovenaan de pagina zet, is het verhaal daar.

Een verhaal wat nog niet bestond. Een verhaal waarvan ik nog geen idee had hoe het zou beginnen. Laat staan aflopen. Slechts door te typen kom ik er achter. En dat is dus wat ik doe. Kwartjes vallen niet vanzelf. Geniale ingevingen liggen niet op straat. Dus je kan er ook niet naar zoeken. Alleen weten dat ze er zijn en vertrouwen dat ze komen.

Schrijven is als leven. Je begint, laat het gebeuren en achteraf doe je net alsof je het allemaal zo gepland had. Maar er valt niets te plannen. Je bepaalt slechts richting met de woorden die je kiest. En een toon met de zinnen die je maakt.

En zo, uit het niets, ontstaan de mooiste verhalen.


next page next page close

Zaadje

Ter Ontspanning en Inspiratie | ZaadjeHet is al weer een tijdje geleden. Ruim twee maanden. Ik schreef over mijn baard. Die er nog steeds is. Daarna was het even stil. Hier tenminste. Zelf had ik veel te doen in de dagen en weken die volgden. Trouwen, een huwelijksreis. Een prachtige dag. Genoeg ontspanning en inspiratie dus. Maar even niet op ‘papier.’

En nu. Nu merk ik dat het stil ligt. De ontspanning om iets te vertellen is daar. De inspiratie ontbreekt. Ruim twee maanden verscheen er niets in mijn hoofd. Lichaam. Geen drang om te schrijven. Om te delen. En voor het eerst speelde bij mij de gedachte. Misschien is het mooi geweest. Misschien is het tijd voor iets nieuws.

Want halverwege 2011 was de eerste post daar. En nu, ruim vier jaar later, tel ik er 198. Gecreëerd uit het niets. Ter ontspanning en inspiratie. Uiteraard wil ik naar de 200. Zo ben ik dan ook wel weer. Maar toch knaagt de gedachte. “Er moet iets veranderen.” Maar hoe? En wat?

De gedachte is als een zaadje geplant. Ook al is het nog niet zichtbaar. Zit het verstopt onder de grond. Dit zaadje zal ik verzorgen. Met veel aandacht, liefde en geduld. Er naar luisteren. Genoeg water. Af en toe wat lekkers. Wachtend en vooruitkijkend naar wat er gaat verschijnen.

En in de tussentijd is dit nummer 199.

 


next page next page close

Baard

BaardHet heeft even geduurd. Zeventien jaar om precies te zijn. Het was 1998. Het jaar van het mooiste Nederlands Elftal ooit. Het beste wat ik heb gezien. Het jaar van examens. Het jaar van feestvieren in Spanje. Het jaar van nog veel meer. En in dat jaar, 1998, kreeg ik een diploma. Uitgereikt door een kale leraar in een dito klaslokaal.

Deze leraar was vooral een figurant geweest. De vriendelijke man leefde in zijn eigen wereld. De meeste van mijn klasgenoten in een andere. Tijdens de uitreiking gebruikte hij het jaarboek als geheugensteuntje en vroeg mij naar mijn uitspraken daarin.

Onder mijn foto had ik mijn plannen voor de toekomst moeten schrijven. Kort en krachtig had ik vermeld: ‘een baard’. Het was een grapje geweest. Een knipoog. Achttien jaar oud. Toekomst was voor mij een woord van véél later. Ik had geen flauw idee. Met humor was dit prima op te lossen.

En nu? Kijkend naar foto’s van toen had ‘een baard’ wel het allerlaatste toekomstplan moeten zijn. Als ik al een scheerapparaat had, lag het ergens ongebruikt op een wastafel. Wachtend op de eerste donshaartjes die rigoureus verwijderd moesten worden.

Zeventien jaar heeft het geduurd. Ik dacht dat ik klein had gekozen maar had onbewust groots gedroomd. Nu is hij is er. Een baard. Dé baard. Een échte. Een schitterend exemplaar. Missie voltooid.

 


next page next page close

Naief

Ter Ontspanning en Inspiratie | NaiefIk ben graag een beetje naïef.

Naïef als ik nieuws zie over blootvluchtelingen. Boten die op de middellandse zee omslaan. Omslaan met honderden mensen. Vrouwen en kinderen. En verdrinken. Een Middellandse zee waaraan wij vakantie vieren. Van Spanje tot aan Italiaanse kusten.

In deze Middellandse zee verdrinken mensen. We kijken er naar, vinden het verschrikkelijk. Maar verder doen we niets. Want wat kunnen we? En bovendien. Hier is sowieso geen ruimte. Er zijn zelfs Nederlanders die elke omgeslagen boot ontvangen met een gezamenlijk gejuich op social media. Salvo’s van de meest walgelijke, onmenselijke teksten worden afgevuurd op foto’s die enkel verdriet en afgrijzen moeten oproepen.

Niet bij deze beperkt ontwikkelden die, gesterkt en opgejut door een gevaarlijke man als Geert Wilders, het idee hebben dat dit land vol is, van hen en dat het leven van iedere vluchteling minder waard is dan zijn zelf geclaimde vrijheid.

Misselijk word ik daar van. Naïef ben ik dan. En denk. Zorg dat die mensen veilig kunnen oversteken naar Europa. Help ze met een veilige reis. Gratis. Concurreer de mensensmokkelaars terug naar hun hol waar ze uit gekropen zijn. Help die mensen oversteken. Er is hier ruimte genoeg. Net als welvaart. Want het lijkt duidelijk.

Als je als mens zoveel op het spel wilt zetten om een oversteek te maken. Dan moet het wel een heel verschrikkelijke plek zijn waar je vandaan komt.


next page next page close

Doorlopen

Ter Ontspanning en Inspiratie | DoorlopenVroeger, duizenden jaren geleden, liepen we rond in dierenvellen. Maakten tekeningen op rotswanden. Sleurden vrouwen aan hun haren een grot in. We maakten wapens van stokken. En stenen. Vuur om ons warm te houden. En te beschermen. Als het donker werd. Heerlijk eenvoudig.

Toen was angst handig. Een lichaam dat zich schrap zet, weet wat het moet doen, bij een ongewenste ontmoeting met een metershoge, hongerige beer. Dat is wel zo prettig. Maar nu. Ons leven is een aaneenschakeling van gemak. Een warm bed. Een douche. Eten in overvloed, op tafel zonder enige inspanning. De lichtschakelaar binnen handbereik. Comfort. Vanaf het moment dat we opstaan tot aan het moment dat we naar bed gaan. Wij kennen geen dagelijks gevaar. Dus creëren wij het. In vele vormen. Elke dag.

Door ons zorgen te maken. Na te denken. Te kijken naar de toekomst. Wat er allemaal kan gebeuren. Door te twijfelen. Door ontevredenheid. Door onzekerheid. Door controle. Door een valse overtuiging dat alles te plannen valt. Perfectie. Door egoïsme en onverdraagzaamheid. We creëren gevaar. Om onze illusie van zekerheid in stand te houden. Gelukkig hebben we altijd een keuze. Ook met angst.

Of je luistert er naar, geeft er aan toe en laat het je grenzen bepalen. Je blijft waar je bent. Of je kijkt het aan. Recht in de ogen.En zolang je geen hongerige beer ziet, weet je het.

Doorlopen!

 


next page next page close

Samenvatting

bron : www.rtlnieuws.nl Vanavond speelde het Nederlands Elftal. Kwalificatie. Regel één bij deze wedstrijden? Zorgen dat je niet thuis bent. Ga de deur uit. Laat je meenemen naar een musical of ballet. Verras je opa of oma in het verzorgingstehuis. En speel een rondje bingo. Doe iets, zolang je maar niet thuis op de bank zit. Want kwalificatiewedstrijden zijn verschrikkelijk. Negen van de tien keer zijn we er bij. Een EK of WK. Ook als je niet kijkt.

Het is de sfeer. Geen échte spanning. Een stadion vol bedrijfsuitjes, Wolter Kroes fans, huishoudbeurs bezoekers en SBS-kijkers. Een sfeer die je kent van ‘Sterren springen’. ‘Sterren op ijs’ of een ander tranen trekkend programma van de zender die met succes het gemiddelde IQ in Nederland laag weet te houden. Dát zijn kwalificatie wedstrijden. Die vermijd je. Je wacht twee jaar af. En dat geldt ook voor de samenvattingen.

Want als je even niet oplet, zie je Wesley Sneijder in blessuretijd de 1-1 maken tegen Turkije en met een bal onder zijn shirt en een duim in zijn mond naar de middenlijn lopen.

En dan heb je ze toch allemaal gezien.


next page next page close

Zonder Jas

Zonder Jas

Zonder Jas

Veranderingen in de natuur. Je ruikt ze. Je ziet ze. Je voelt ze. Niemand hoeft jou iets te vertellen. Je staat ’s ochtends op. En je merkt het al. Je weet nog niet precies wat. Maar er is iets veranderd. Energie. Zin om naar buiten te gaan. Vanaf de ontbijttafel kijk je door het raam. Een stralend blauwe lucht die er anders uitziet dan de afgelopen maanden. Een lucht die al iets verklapt. Je vraagt je af : “Zal het al zover zijn?”

Als je een half uur later, aangekleed en fris gewassen, de deur uit stapt. Dan weet je het antwoord. Precies op dat moment. Als de deur achter je dicht valt en je de eerste stappen neemt. Op dat moment ruik je het. Zonder er bij na te denken adem je diep in. Geuren nemen je lichaam over. Je ziet het. Automatisch kijk je om je heen. Naar bomen, vogels, bloemen in het gras. Naar de lucht. De natuur neemt je lichaam over. Je voelt de warmere zon. Je voelt het aan alles. De eerste lentedag is daar.

En vanuit een ver verleden verschijnt er een vraag in je hoofd:

“Mama, mag ik vandaag zonder jas naar school?”

 

 


next pagenext page

Tahiti

Alle namen had men aan de door ons gekozen pauzeplaats kunnen geven maar niet die van een...
article post

Verhalen

Even geleden vroeg ik mijzelf hardop af wat er met deze site gaat gebeuren. Het antwoord...
article post

Zaadje

Het is al weer een tijdje geleden. Ruim twee maanden. Ik schreef over mijn baard. Die er...
article post

Baard

Het heeft even geduurd. Zeventien jaar om precies te zijn. Het was 1998. Het jaar van het...
article post

Naief

Ik ben graag een beetje naïef. Naïef als ik nieuws zie over blootvluchtelingen. Boten...
article post

Doorlopen

Vroeger, duizenden jaren geleden, liepen we rond in dierenvellen. Maakten tekeningen op...
article post

Samenvatting

Vanavond speelde het Nederlands Elftal. Kwalificatie. Regel één bij deze wedstrijden?...
article post

Zonder Jas

Veranderingen in de natuur. Je ruikt ze. Je ziet ze. Je voelt ze. Niemand hoeft jou iets...
article post