rss search

Schreeuwen

line

Ter Ontspanning en Inspiratie – SchreeuwenGisteravond hoorde ik iemand schreeuwen. Heel hard. Heel rauw. Heel mooi. Hij schreeuwde uit zijn tenen. Uit zijn hart. Het kwam van heel diep. Hij jankte bijna. Niet alleen met zijn ogen. Niet alleen met zijn mond. Nee, met zijn hele gezicht. Met zijn handen, met zijn lichaam. Alles jankte. Maar het was niet zielig. Ook niet ontroerend. Het was heel mooi. De man was donker. Heel donker. Hij had een grote afro. Zo eentje die je opzet met een 70’s feestje. Dat pak wat je daarbij aantrekt, had hij ook aan. Soms stopte hij met schreeuwen. Uit het niets. Zei hij iets, heel zachtjes. Dan kwam alles weer tot rust. Kippenvel. Dan praatte hij, heel langzaam. En dan luisterde je. Aandachtig. Zeker als hij het over seks had. Iedereen luisterde. En schreeuwde terug. Maar niet zoals hij. Daar wachtte iedereen op. Soms lag hij op de grond. Schreeuwend. Jankend. Zingend. Pratend. De standaard van de microfoon had hij dan achter zijn hoofd. Op zijn nek. Met zijn handen er op. Hij stond ook op een podium. Een klein podium. Hij schreeuwde ook niet alleen. Hij had muzikanten om zich heen. Hele goede. Samen maakte ze muziek. Charles Bradley was zijn naam.



Leave a Comment