rss search

Haast

line

HaastWe hebben het druk. Elke dag weer. Stress. De normaalste zaak van de wereld. Ik doe er ook aan mee. En als ik het niet heb, maak ik me vaak druk. Het lijkt wel verslavend. Vergeten tijd te maken om te ontspannen. Echt ontspannen. Het hoofd al weer ergens anders. Altijd onderweg. Het liefst zo snel mogelijk. En volgens mij ben ik niet alleen.

Want het viel me op. Afgelopen zomer. Ik was in München. En in Stockholm. Ik zag de mensen lopen. Door de straten. Het was anders dan in Amsterdam. Ook op de stations. De mensen liepen rustiger. Veel rustiger. Ontspannen. In Amsterdam lijkt iedereen haast te hebben. En je krijgt de drang om er in mee te gaan.

Neem de Haarlemmerdijk. Een mooie winkelstraat. Doet denken aan de Langestraat in Alkmaar. Met één groot verschil. Er rijden auto’s. Er fietsen fietsers. In een straat die er veel te smal voor is. Vooral de fietsers zijn gevaarlijk. Levensgevaarlijk. Nog nooit in mijn leven heb ik zóveel mensen, zó hard zien fietsen op een huis-tuin-en keuken fiets. Totaal contactgestoord, stampend op de pedalen. Blik op oneindig. Je ziet het in de ogen. In de hele mimiek en lichaamstaal. Alles en iedereen is een obstakel. Het liefst knallen ze in één stuk door. Nietsontziend.

En zo is het vaak in de stad. Einzelgängers op de fiets. Door de stad als een getrainde pakketbezorger. Met het verschil dat de laatste er plezier aan beleeft. Medelijden. Dat is wat ik soms voel als er weer een halvegare voorbij schiet alsof er ergens gratis I-phones worden uitgedeeld. Het oogt sneu. Toch krijg ik de drang om er in mee te gaan.

Maar ik weiger dat. De stad is té mooi om er niet gewoon keer op keer van te genieten.



Leave a Comment