rss search

De verdwenen lach

line

Ter Ontspanning en Inspiratie - De verdwenen lachDoor Double G.- Voordat ik uitgemaakt ga worden voor een naïeve, geitenwollen sokken, hippieachtige ex-schoolmeester wil ik even duidelijk stellen. Het bewaken van het zakelijke belang staat bij mij ook (bijna) altijd voorop, daarover geen twijfel.

Toch zou ik een nadrukkelijke oproep willen doen om in het dagelijkse leven maar vooral  bij ’t werk ‘de lach’ terug proberen te krijgen. Als nadrukkelijk representant en uitdrager van de HOL religie (Humor Optimisme Levenslust) is het mijn taak de ‘verstrakking’ van de maatschappij een halt toe te roepen. Paracetamol lijkt belangrijker te zijn dan een conference van Youp of een schuine bak.  Als je het omdraait heb je die hoofdpijnpoeders niet nodig.

Voor veel bedrijven geldt de ‘verstrakking’ dus ook. Loop stiekem maar langs kantoren. Iedereen is strak, het beeldscherm regeert. Of het aanmoedigen van de lach (humor) ook rendement oplevert? Volmondig ja. Een lach op alle afdelingen ontspant, inspireert en rendeert in plezier in ‘t werk.

We gaan dus voor de L.I.R. religie: Lach Inspiratie Rendement

Tita tovenaar

Veel bedrijven hebben de afgelopen twintig jaar honderden miljoenen uitgegeven voor motivatietrainingen. Mannen met vlotte babbels in denkbeeldige blauwe jurken moesten het management inspireren. Leuk dat hoepelen op de hei, touwtjes  springen op een evenwichtsbalk en ‘overleven’ in een wildwater zwembad. Maar een manager een mop leren vertellen of relativerend leiding geven stond blijkbaar niet in het boek.

Jezelf niet te serieus zou al een prachtige start zijn. Je ziet collega’s soms verschieten als ze moeten lachen. Druk, druk, geen tijd. En zeker niet om te lachen. Bij enkelen werkt het wel.  Als men weet dat er een mopje of een slap verhaal gaat komen gaan sommige collega’s er helemaal voor zitten. Een van de vrouwelijke collega’s is gevoelig voor pikante mopjes. De glimlach glijdt uit naar schaterlach. Het bilverzittend draaien op de stoel doet je hopen dat haar echtgenote er ’s avond ook nog iets passends aan heeft. Maar dit terzijde.

Wie durft?

Gaat het bedrijfsleven de moedige schoenen aantrekken om de verdwenen lach weer  terug te krijgen? De lach niet als doel maar als middel. Ik zie sommige directieleden en managers nu al fronsend kijken. “Moet ik dan ook lachen?’ Moet ik dan ook een mop vertellen. Wat zullen ze wel niet denken? Verlies ik geen autoriteit?

Ik weet bijna zeker dat niemand van directies of managementleidingen mijn betoog maar enigszins serieus neemt. Een glimlach zal misschien de maximale score zijn wat, laten we eerlijk zijn, al niet slecht is. ‘We’ moeten aan ’t werk want ‘we’ hebben het druk, druk, druk.

Ik denk niet dat het ooit zo ver komt, maar iedere vergadering twee luttele minuutjes agenderen voor het meest humoristische verhaal van de deelnemers zou een nominatie waard  zijn voor de ‘Tineke Schouten’ bedrijfsoorkonde.

 



Leave a Comment