rss search

Crisis

line

Het is koud. Een grauwe lucht verzorgt een onophoudelijke, druilerige regen. Om mij heen hoor ik het water opspatten van de weg. Het klinkt als herfst. Een gure wind snijdt door mijn hardloopbroek. Het voelt als herfst. Terwijl ik mij afvraag waarom ik 10 minuten geleden heb besloten om te gaan hardlopen, schiet er een fietser voorbij. Het hoofd diep in het stuur. Het gezicht beschermend voor de regen.

Rennend en mezelf vervloekend zie ik ze opeens staan. In de verte. Een jongen en een meisje. Op een grote, brede brug. Beiden met de fiets in de handen. De lichamen voorover gebogen. Ze lijken iets te beschermen van de regen.

Als ik ze nader, komen ze omhoog. Eerst het meisje. Dan de jongen. Het meisje stapt op de fiets. De eerste twee meters zijn onwennig. Iets slingerend. Totdat ze haar evenwicht gevonden heeft en steviger doortrapt. Ze kijkt om. De jongen is na de eerste poging direct weer afgestapt. Hij staat weer. De fiets houdt hij met één hand vast. Schuin tussen zijn benen. Midden op de weg. Zijn haar is verregend. Terwijl hij roept naar het meisje, bukt hij om iets op te rapen.

Ik ben nu een meter verwijderd van de jongen. Als hij weer omhoog komt zie ik iets in zijn hand. Iets wits. En duns. Het is nat maar lijkt te roken. Net voor mij zet de jongen zich weer op zijn zadel. Hij begint te fietsen. Richting het meisje. Ik kijk hem op de rug. Een grote grijze-witte wolk verschijnt over zijn linkerschouder. En terwijl ik de ijzig koude regen uit mijn gezicht veeg dringt het tot mij door.

Het is crisis



Leave a Comment