rss search

Au!

line

Is het de leeftijd? Het gebrek aan ritme of conditie? Zijn het mijn schoenen? Misschien overgewicht? Vele vragen gaan door mijn hoofd deze ochtend. Op de meeste volgt een ontwijkend antwoord. Maar alles doet zeer. Alles.

Spieren die ik tot vandaag niet kende, doen pijn. Gewrichten bewegen zich als een zolderraam dat voor het eerst wordt geopend sinds de bouw van het huis waar het in vastzit. Uit 1973.

Mijn schouders voelen aan alsof ik gistermiddag voor de spiegel van de sportschool heb gestaan. Veel te zware gewichten tillend, terwijl ik bewonderend en met een verbeten gezicht naar mijn eigen op spanning staande biceps sta te geilen. Zoals dat hoort in een sportschool.

De bovenbenen verraden een beklimming van de Mont Ventoux. Vier keer. Mijn harmstrings staan op spanning als het elastiekje wat je vroeger behendig twee of zelfs drie keer om je broodbakje wist te draaien.

Volgens de staat van mijn buikspieren, de rechte én zijdelingse, heb ik gister tot ‘jankens’ aan toe op een veel te klein matje gelegen. Vol zelfmedelijden een veel te fitte en enthousiaste sportinstructeur hele nare aandoeningen toewensend, terwijl hij, of nog veel erger; zij, voor de 100ste keer roept: “Nóg 10….”

Mijn rugspieren, de lage in het bijzonder, doen mij vermoeden dat ik een tuin heb. Zeker 100 m2 groot. Volledig omgespit sinds dit weekend. Waarom ik na zo’n weekend het toch nog voor elkaar heb gekregen met liezen als gitaarsnaren op te staan is mij een groot raadsel. Wonder eigenlijk. Maar gelukkig. Eén lichtpuntje. De kuiten voelen prima. Met mijn conditie is kennelijk niets mis.

Maar kunstgras is een ware sluipmoordenaar.



Leave a Comment