rss search

Paniek

line

Huilen. Heel hard huilen. Dat is wat mijn lichaam wil op zaterdagmiddag. Rennen, vluchten, onderduiken. Weg van deze verschrikkelijke plek.

Het gevoel komt onbewust. Nog onzichtbaar, maar wel hoorbaar. Ver weg. Op veilige afstand. Tot het langzaam in beweging komt. Steeds dichterbij. Het lichaam overnemend. Lichte paniek. Onrust. Het moment is daar.

Van onder het raam stijgen klanken op als giftige dampen, die binnen luttele seconden de weg vinden in de woning. Een nietsontziende indringer. Tussen kieren door. Keukenkastjes in. Onder de deken. De woning wordt aangevallen en er is geen ontkomen aan.

De sfeer in huis is angstig. Ik  wil naar de wc lopen om mijn hoofd, met de handen krachtig zijdelings op de wc-bril, door het té kleine gat met water persen. In één meedogenloze beweging. Zonder na te denken.

Maar dan. Plotseling. Verdwijnt het gevoel precies zoals het kwam. Er is beweging.  Langzaam maar geleidelijk verdwijnt het naar de achtergrond. Rust verschijnt. De paniek maakt plaats voor een zucht van verlichting.  De bloemen richten zich op in de vaas. Het eten in de koelkast krijgt langzaam zijn natuurlijke kleur terug.  En wij?

Wij kijken elkaar aan. We hebben het weer overleefd. Het draaiorgel.



Leave a Comment