rss search

Waardering

line

Ik ben voetbalfan. Ik hou van voetbal. Er is niks mooier dan op zondag het groene, natte gras te betreden met je teamgenoten. Met je vrienden. De sfeer van een kleedkamer is niet te evenaren.

Als ik aan voetbal denk. Denk ik aan een team. Aan een kleedkamer. Aan lachen. Aan schreeuwen. Aan eerlijkheid en oprechtheid. Zeggen waar het op staat. Als ik aan voetbal denk. Denk ik aan modder. Aan de zweetdampen die op een koude trainingsavond, in het kunstmatige licht zichtbaar opstijgen van de lichamen van teamgenoten.

Als ik aan voetbal denk. Denk ik aan vers gemaaid gras onder de noppen. Aan het verzamelen op zondagochtend en een wedstrijdbespreking. Als ik aan voetbal denk. Denk ik aan pionnetjes. Aan hesjes. Geel en oranje. Als ik aan voetbal denk. Denk ik aan ontspanning. Aan strijden. Aan winnen en verliezen. Aan een biertje. Maar als ik aan voetbal denk. Denk ik vooral aan plezier.

Waar ik niet aan denk. Is geld. Misschien ben ik naïef. Of ouderwets. Ik verbaas me oprecht over alle berichtgevingen uit de voetbalwereld. Daarin struikelen de ego’s over alle enorme zakken geld op de weg. Vandaag weer.

Ousama Assaidi schijnt niet naar Ajax te gaan. De clubs zijn er uit. Maar het talentje van Heerenveen persoonlijk niet. Voor de camera’s gaf hij dit weekend kort toelichting. Het ging over geld. Over de interesse van Ajax. De kans om Champions League te spelen, hoorde ik niets. Enthousiasme, plezier, trots, vereerd zijn. Het was nergens te zien. Nee, het ging om geld.

Meer salaris. 1,1 miljoen is niet voldoende. Per jaar. 1,1 miljoen. 34 modale jaarinkomens. Het is niet voldoende. Zijn zaakwaarnemer, de moderne mensenhandelaar Mino Raiola zei over het aanbod van Ajax: “er spreekt te weinig waardering uit.”

Verbijsterd. Dat je als omhoog gevallen pizzabakker zo een zin uit je strot kan krijgen. Met droge ogen. 1,1 miljoen per jaar. Te weinig waardering. Onvoorstelbaar. Meneer Raiola, meneer Assaidi en alle andere wereldvreemde voetballers kunnen wat mij betreft de eerste enkele vlucht naar Kazachstan boeken. Om ze vervolgens nooit meer terug te zien.

Daar spreekt pas weinig waardering uit.



Leave a Comment