rss search

Verandering

line

Ter Ontspanning en Inspiratie - Verandering2Gister keek ik een documentaire. Cowspiracy. Inspirerend en confronterend. Het zet aan het denken. Mensen houden niet van verandering. En al helemaal niet van veranderen. Terwijl alles verandert, continu. Dag en nacht. De jaargetijden. We worden ouder. Onze karakters. En natuurlijk het weer. Niets zo veranderlijk als het weer. Kijk maar naar buiten.

Ik ben ook een mens. Hou niet van verandering. Goed of slecht. Ik hou er niet van. Controle. Dat is waar ik van hou. Heerlijk. De touwtjes in handen houden. Overzicht. Weten wat er gaat gebeuren. Sturen. Soms tegen een prijs. Want controle is stress. Controle is niet meer dan een fijne schijnzekerheid. Een valse bevestiging dat alles gaat zoals het hoort te gaan. Zoals jij het bedacht hebt. Controle lijkt er te zijn om de angst voor volledige vrijheid, of chaos, niet te ervaren.

Het is geruststellend om te weten dat ik niet de enige ben. Velen van ons houden van controle. Het managen van veranderingen binnen een vertrouwde bandbreedte. Binnen de lijnen die we voor onszelf tekenen. Die vertrouwd zijn. Daar is ook niets mis mee. Sterker nog, binnen die lijnen zijn we vaak gelukkig en tevreden. Geen enkele reden om buiten die lijnen te komen.

Maar soms is er geen andere mogelijkheid. Je voelt zelf die sterke drang om je lijnen uit te gummen of, wat veiliger, een beetje te verleggen. Misschien verdwijnen de lijnen door invloeden van buitenaf. Of ze worden heel rigoureus doorbroken, zonder dat je dat verwachtte. Of wilde. Dan heb je geen keuze. Heel even ben je dan overgeleverd aan de emoties die verschijnen.

Angst, woede, verbazing, verdriet, afschuw maar ook vreugde. Ze kunnen er allemaal bij horen. Soms fijn, soms verwarrend. Je doet er niets tegen. Het is onvermijdelijk. Het enige wat je kunt doen is ze met vertrouwen ondergaan. En je beslissingen er niet door laten bepalen.

Ik moet denken aan Cowspiracy. Mijn primaire reactie? Verbazing en angst. Verbazing over alles wat ik zie en leer. Maar ook angst voor de toekomst. Of eigenlijk de verandering. Want als carnivoor ben ik niet bereid om mijn stukje vlees op te geven. En tegelijkertijd vraag ik me af of dit de weerstand is tegen iets onvermijdelijks. Want alles verandert.

We zijn opgegroeid met “mag het een onsje meer zijn?”

En worden waarschijnlijk ouder met een “onsje minder.”



Leave a Comment