rss search

Torres

line

Ik keek naar een finale die geen finale was. Zonder dat het ook maar één moment in problemen kwam, werd Italië aan de kant gezet. Er was geen twijfel over mogelijk. Hier speelde het beste team van Europa. Van de hele wereld. Spanje. Lees verder.

Spanje was superieur. Het team was superieur. Veel te sterk voor het strijdende Italië. Xavi, Iniesta, Da Silva, Casillas en Ramos. Weergaloze voetballers. Teamvoetballers. Het contrast was groot met de onzichtbare Balotelli die voor de wedstrijd al uit was op eigen succes. Ver achter zijn teamgenoten kwam hij het veld op. Bewust van de camera’s. Vol op hem gericht. Verder niemand in beeld. Alleen de ‘grote’ Balotelli.

Ik moest een beetje denken aan onze voetballers dit EK. Aan die drie idiote wedstrijden. Aan de gapende gaten op het middenveld. Ruimte, nodig voor die ongekend grote ego’s in het veld. Ego’s die er ook voor zorgden dat Bert van Marwijk van de bank afgleed. Geen ruimte meer. Van een team was geen sprake. Bij Spanje zag ik wat anders.

Twintig minuten voor tijd kwam Fernando Torres in het veld. De Klaas Jan Huntelaar van Spanje. Torres speelt alleen wat minder minuten in een jaar. Toch legt hij ze er in. Koud in het veld schoof hij de 3-0 langs Buffon. Vlak daarna gebeurde het.

Torres. De man die zo weinig speelt. Die zich moet schikken in een reserverol. Die zelf vast en zeker ook vindt dat hij moét spelen. Die Torres kon zomaar topscoorder worden van het toernooi. Echt topscoorder. Één goal meer dan de rest. ‘De beste van alle spitsen.’ ‘Het bewijs dat hij gelijk had en moét spelen.’

En die kans kreeg hij. Van Xavi. Een vrije kans. Om die vierde binnen te schieten. Om het ‘ongelijk van zijn coach te bewijzen’. En dat deed hij. In één beweging legde hij de bal klaar voor zijn teamgenoot Mata. Buffon uitgespeeld. Vier-nul.

Fernando Torres. Man van de wedstrijd.



Leave a Comment