rss search

Tatoeages

line

TatoeagesZondag. De middag is begonnen. Ik kom net terug  uit Egmond. 4-1 winst.  In de auto volg ik Ajax. 3-1 achter. Mijn maatje naast me is blij. Ik niet.

Geen woorden maar daden is het bij Feyenoord. Geen daden maar woorden is het bij Ajax de laatste tijd. Al die onzin van de afgelopen maanden hebben Ajax even de lelijkste club van Nederland gemaakt. Nog lelijker dan VVV. Ik ga er verder niet over schrijven. Want thuisgekomen zet ik de tv aan. Nadal tegen Djokovic. Topsport.

De langste Grandslam finale in Melbourne ooit. Een titanengevecht. Ik schakel in bij de laatste games. Ik ben geen fanatiek tennisfan. Maar elke sportliefhebber moet wel smullen van wat er zich in Melbourne afspeelt.

Twee topsporters die tot het gaatje gaan. Bijna zes uur lang op de tennisbaan. Alles doet zeer. Alles. Maar de wedstrijd is nog niet af. Er wordt pas gestopt als er een winnaar is. De strijd die wordt geleverd, druipt de flatscreen uit. Kracht. Passie. Finesse. Pijn. Tandvlees. Het is uiteindelijk Djokovic die de memorabele wedstrijd wint. De ontlading die dan volgt is misschien nog wel het mooiste van de hele wedstrijd.

Djokovic zakt door zijn knieën. Djokivic scheurt zijn shirt open. Djokovic slaat op zijn borst. Djokovic schreeuwt. Vanuit ongekende diepte. Alles komt eruit. Emotie. Ontlading. Pure oerkracht. Dat is wat ik zie. Het afgetrainde lichaam glimt van het overwinningszweet. Het lichaam dat zonder tatoeages is. Geen inkt te vinden. Puur natuur. Net als Nadal.

Ik moet denken aan Ajax. Aan Sulemanji. Aan Aldeirwereld. Aan Van der Wiel. Aan ontelbaar veel voetballers eigenlijk. Onder de tatoeages. Allemaal willen ze zo graag laten zien wie ze zijn.  Kracht. Vechten. Liefde. Overwinning. Meedogenloos.  En allemaal zo betekenisloos. Ik zie het nergens.

Maar Djokovic deed zijn shirt uit en ik zag het overal!



Leave a Comment