rss search

Koeien

line

Wees eerlijk. Ze hebben hun naam niet mee. “Ik ben een koe.” Zodra je dat moet zeggen als je jezelf voorstelt, heb je geen fijne uitgangspositie.”

Dom. Log. Lomp. Misschien wat viezig. Niet de meest florissante associaties. Maar als koe heb je er mee te maken. Zonder dat iemand weet wie je nou echt bent. Als individuele koe. Dat is niet makkelijk.

En je zou het nog gaan geloven ook. Wanneer je ’s ochtends in de spiegel kijkt zie je een groot hoofd. Niet wit óf zwart. Maar wit én zwart. Grote, maar weinig sprekende ogen. Zelfs een beetje suffig. Flinke oren en een joekel van een neus. En ja. Om eerlijk te zijn. Zodra je kauwt ziet het er wat onnozel uit. Beetje sloom.

En je dag? In de wei. Met je vrienden. Allemaal koeien. Iedereen ziet er hetzelfde uit. Samen de hele dag gras eten. Grazen. Onderbroken door een boer die je uiers leeg trekt. Poep en plas laat je rustig lopen. Waar iedereen bijstaat. Want je kan niet anders. Zo is je dag. Tot het donker wordt. Terug de stal in. Langs de spiegel. Weer die zwart-witte kop, denkend aan de volgende dag. Die exact hetzelfde zal zijn; “wat doe ik hier eigenlijk?”

Maar zo gaat het niet met koeien. Wanneer je de beesten in een groene wei ziet staan. Grazend. In de stralende zon. Zie je pure tevredenheid. Ontspanning. Die hebben zich heel lang geleden neergelegd bij hun rol. Koeien maken zich nergens druk over. Indruk maken vinden ze niet nodig. Leven en laten leven. Dat is het motto van de koe.

Want ze weten precies hoe belangrijk ze zijn.

Meuuuuuuu!

 



Leave a Comment