rss search

Klimmen

line

Dit weekend was ik weer eens Duitsland. Het voelt ondertussen als een tweede huis. Als ik de grens over rijd voelt het vertrouwd. Ook deze keer.

Met drie vrienden en vier fietsen, in één auto over de grens. Richting het prachtige Sauerland. De witte huisjes met de zwarte balken. De mooie heuvels.  De vriendelijke mensen. En natuurlijk het lekkerste bier. Warsteiner. Belangrijk maar bijzaak dit keer.

Want twee dagen stegen wij op onze stalen ros. Genietend van de omgeving. Lachend. Tempo makend. Maar ook vaak afziend. Onverwachte klimmetjes. Of verwachte, maar simpelweg oneindig en loodzwaar. Hijgen als een oude man. Een hartslag die op hol slaat. Jezelf vervloekend. Vrienden om je heen maar toch eenzaam en alleen op de berg. Afvragen waarom je dit eigenlijk doet. Waarom moet ik hier omhoog? Waar blijft dat einde.

Het antwoord komt altijd pas aan de top. Het moment van trots. Het gevoel van onoverwinnelijkheid. Van een middelvinger naar alles en iedereen. Naar jezelf. Van opluchting. Van voldoening. Van kracht. Van zoveel. Maar vooral van het besef.

Het besef dat je nu naar beneden mag. Vliegend.



Leave a Comment