rss search

Kicksen

line

KicksenEr zijn van die kleine dingen waar je intens gelukkig van wordt. Eigenlijk zonder dat je het door hebt.  Hazes had het over de glimlach van een kind.  In een stoeltjeslift genieten van de stilte tijdens je wintersport. Wakker worden van fluitende vogeltjes. Opeens iets herinneren waar je de hele tijd je hoofd over hebt gebroken. Een golfbal wegslaan en op het moment dat je de bal raakt al weet dat ie perfect is. In de auto zitten en opeens een heerlijk nummer dat op de radio is. Een ijskoud biertje openmaken na een lange dag hard werken. En zo kan ik nog wel even doorgaan. Vandaag had ik ook zo eentje. Ik heb nieuw kicksen gekocht. Voetbalschoenen.

Vreemd eigenlijk. Want als er iets routinematig is na 20 jaar voetbal, dan is het wel kicksen kopen. Je loopt een winkel in. Vraagt de verkoper om maatje 42 te pakken. Van je adidas uiteraard. Een muur vol  van de meest achterlijke gekleurde schoenen waarvoor je in Irak gestenigd zou worden. Maar ik hoef er niet  eens naar te kijken. Zwarte adidas. Old skool. De enige echte voetbalschoen. Lederen. Kaisers. Copa Mundial. Uitstraling door eenvoud. Voetbalschoenen zoals ze bedoeld zijn.

Binnen 5 minuten stond ik weer buiten. 5 minuten. Over de markt liep ik terug naar huis. De groenteboer voorzag mij nog van vers fruit en kordaat stapte ik verder richting de Boterstraat. Thuis zette ik mijn tas op tafel. Zorgvuldig pakt ik alles uit. Het fruit verdween in de koelkast, mijn schoenendoos op tafel. De deksel eraf en daar lagen ze. Nog rustig en vredig te slapen. Onwetend wat ze dit seizoen allemaal met mij mee gaan maken. Het papier lag als een deken over mijn jongens heen. Voorzicht pakte ik ze uit de doos. Zette ze op tafel. Bewondering. Dat was het enige wat ik voelde.

Ik kon het niet laten. Ik moest en zou ze aantrekken. In huis. En dat deed ik dus ook. Dat durf ik best eerlijk te zeggen. Als een klein kind dat net een nieuw speeltje heeft. Eén voor één om mijn voet. De kennismaking was vertrouwd. Alsof de schoenen en mijn voeten elkaar al jaren kende. De veters lekker strak. Heerlijk. En daar sta je dan. In je huiskamer. Met je nog brandschone kicksen aan. Glimmend. Het leer dat nog prachtig bolt. Dat geluid van de noppen op de vloer. Het mooiste geluid ter wereld. Geluk.

Op dat moment voelt alles goed. Je realiteitszin verdwijnt. Je ziet jezelf de meest prachtige goals scoren. Heersen als Jan Vertongen. En je gelooft het ook nog. Alles kan met je nieuwe kicksen. Alles. Het liefst loopt je gelijk het veld op. En ga je er nooit meer van af.

Eigenlijk had ik ze aan willen houden toen ik ’s middags de deur uit moest voor een etentje in Leiden. Stijlvol in het zwart. Met die prachtige witte strepen.  Het geluid van je noppen op de straatstenen. Express zoveel mogelijk door het gras naar je auto lopen. Even je noppen schoontrappen tegen een lantaarnpaal voordat je de auto instapt. Omdraaien, één hand vasthouden en twee keer goed schoppen. Even kijken, goedkeuren en vervolgens schoen twee. Dan aan tafel. Je veters lostrikken en met je benen langgestrekt, onderuitgezakt in je stoel hangen. Alsof het de bank in de kleedkamer is. Ik zag het al helemaal voor me.

Maar toen schrok ik wakker uit mijn roes. Wat een onzin. Wie trekt er nou zijn nieuwe kicksen aan naar een restaurant? Ik schudde mijn hoofd van mijn eigen stommiteit. Het regende al de hele dag en bovendien was het een Italiaans restaurant. Dat betekende maar één ding:  vanavond ging ik op pinnen.


3 comments

line
  1. Willeke

    Ik kan me helemaal voorstellen hoe jij je voelde met de koop van die ECHTE voetbalschoenen. Je beschrijft het ook wel erg leuk. Jammer dat je ze gister niet aan had, was wel leuk geweest. Ik vond het erg leuk gisteren, altijd leuk je weer even te spreken, helaas weer te kort.
    Liefs Tante

    line
  2. Gerrit

    Morrie Bart,
    Zo herkenbaar man.
    Ik speel al jaren niet meer op ‘t veld maar heb ze nog steeds. Belachelijk natuurlijk maar ‘we’ gaan ze niet weg doen. Ik wil niet gehandicapt door het leven. Ver weghouden voorlopig nog dat geamputeerde gevoel. Misschien komt er ooit nog een 60 plus potje op een kwart veld. De ex-speler die zich buitengesloten voelt dat hij niets meer bij zo’n voetbalwand te zoeken heeft.

    Weinig snelheid meer, alleen soms nog met pilsen, maar toch blijf ik gedachten jong en scherp. Ik blijf die linksbuiten die niet meeverdedigt. Die voorhoedespeler die altijd op zijn kansje loert.
    De snelle analist die verbaal ingrijpt bij taktisch geneuzel. Maar vooral die juichende speler na dat doelpunt.
    Ook die speler die nog graag een balletje vijftien keer hoog houdt en dan tegen zijn verbaasde omstanders zegt dat hij meer verstand van bloemen heeft. Eigenlijk heeft voetbal mij en mijn sportgedachten gestuurd. Positief kritisch volger en gek van het spelletje. En daarom vond ik jouw verhaal over die kicksen zo herhenbaar.
    Wanneer gaan we een balletje trappen?

    line
  3. Revers

    Mooi mooi mooi! Elke zomer zat ik met blote voeten in mijn nieuwe kicksen in een teiltje lauw water zitten. ‘Dan gaat het leer naar je voeten staan’, zei mijn oud trainer.

    Ik ga nu mijn 6e voetballoze seizoen in, vervloek met regelmaat mijn knie die het niet meer doet, maar kan een rek kicksen in een sportzaak niet voorbij lopen.. Even kijken of er nog een paar fijne exemplaren tussen staan. Copa’s blijven favoriet, samen met de gitzwarte Calcio’s.. Heimwee!

    Grtz

    line

Leave a Comment