rss search

Inspirerend

line

Er zijn van die momenten dat ik heel graag weer iets wil schrijven. Maar niet zo goed weet wat. Geen inspiratie. Dit is zo een moment. De laptop op schoot maar de woorden komen moeizaam.

Zo zit je dus zomaar naar je beeldscherm te staren. Op de bank. Het werk is gedaan. Op tv gaat de eindeloze Champions League karavaan ongemerkt aan mij voorbij. Robben scoort de 7-0 voor Bayern München en ik heb weer een zin. Levert het  toch nog wat op.

Mijn gedachten dwalen af. Ron Jans praat er door heen. Ronald Waterreus ook.  Die vind ik een stuk sympathieker dan vroeger. Komt vooral omdat hij geen Philips meer op zijn shirt heeft staan.

Weer een paar zinnen geschreven. Maar nog niets gezegd.  Gelukkig hoeft dat ook niet altijd. Mijn hoofd is leeg. En mijn scherm dus ook. Ik wil graag iets schrijven maar er is even niets.

Mijn gedachten dwalen weer af. Ik denk aan een gezegde; “Het leven lacht je toe.” Eigenlijk klopt die helemaal niet. Het is niet het leven wat je toe lacht. Maar jij, die het leven toelacht.

En zo zit ik nog steeds op mijn bank. Ron en Ronald zijn vervangen door een nieuwslezeres. Een stuk aantrekkelijker. Ontspannen en inspiratieloos. Maar ook dat werkt kennelijk inspirerend.

 



Leave a Comment