rss search

Ex

line

Nietsvermoedend voor de tv. Helden Epke, Marit en Teun verdwijnen van tafel. De camera gaat door het publiek. Weer terug naar de tafel. En daar zit hij. Bert van Marwijk. Lees verder.

Onverwacht. Het gevoel zoals je dat kan hebben wanneer je een ex-vriend of -vriendin tegenkomt. Beetje ongemakkelijk. Misschien geschrokken. Maar ook de herkenning. Een kort moment  om alles te beseffen. Te schakelen. Bij Bert voelde het al snel weer als vertrouwd.

Hij straalde weer de rust en het vertrouwen uit. Sympathiek. Onverstoorbaar. Hij zag er ontspannen uit. En gelukkig. Dat deed me goed. Hij vertelde hoe het met hem ging. Wat hij had gedaan de afgelopen maanden. Vooral veel genoten. Natuurlijk was het moeilijk geweest. Hij dacht er nog wel eens aan terug. Maar altijd kort. Hij had het snel van zich afgezet. Hij keek vooral terug op vier fantastische jaren. De mooie momenten. Realistisch. Nuchter. En positief. En zo kende ik hem ook.

Hij had heel veel tijd gekregen voor nieuwe dingen. Genoot en leerde over zichzelf. Een heerlijke vakantie met zijn gezin. Fanatiek supporter tijdens de Tour de France. Aandachtig toeschouwer bij de Olympische spelen. Zijn respect voor sporters was nog groter geworden. Hij vertelde dat hij weer energie had voor een nieuwe uitdaging. Fijn om te horen.

Bert sprak met het Nederlands volk. En hoe langer Bert sprak, hoe meer mij een gevoel bekroop. Een heel vervelend gevoel. Maar onvermijdelijk. Een besef. Waar we helemaal niks meer aan kunnen doen. We zijn verschrikkelijk stom geweest. Maar we zagen het niet. Verblind door alle meningen van buitenaf. Maar nu is het te laat. We hebben Bert zomaar laten gaan.

Bert is verder gegaan. Hij heeft een nieuwe start gemaakt. Wij niet. Volgende week zijn wij samen met Louis van Gaal. Het zou een nieuwe, frisse start moeten zijn. Maar zo voelt het niet. We kijken naar dezelfde spelers. Grote ego’s. Die vergeten zijn dat een team uit meer dan elf spelers bestaat.

We gaan er het beste van maken met Louis. Hopen dat alles goed komt. Maar ik ben bang dat we de komende jaren nog vaak met weemoed aan Bert zullen denken.



Leave a Comment