rss search

Beste Wes

line Beste Wes

Vorige week landde je in Turkije. Istanbul. Geen vakantie. Of een uitwedstrijd. Nee. Er wachtten duizenden mensen op je. Fans van je nieuwe club. Galatasaray. Ik zag de aankomst Wesley. Het was treurig. Verborgen achter de massahysterie werd in één beeld de voetbalwereld anno 2013 genadeloos vastgelegd.

In Turkije. Wesley. Waarom in godsnaam? Sorry. Allah’s naam. Wat ga je daar toch doen? Je kan er een mooi verhaal van maken. Wes. Achter zo’n perstafel. Maar ik geloof er niks van. Galatasaray. De Turkse competitie. Kom op zeg. “Ze spelen nog in de Champions league?”

Klopt. En dat is exact 12 jaar geleden dat dit voor het laatst is gebeurd. Toen reikte het tot de kwartfinale. De kwartfinale Wes, Één keer. 12 jaar geleden. Een echte topclub? In een fantastische competitie? Kijk eens in de spiegel. Of liever. De erelijst van de club. Heb je die al naast die van jouw Ajax gehouden?

“Een fantastische stap?” Nee. Een grote schijnvertoning. Dat weet je zelf ook. Een competitie die nog lager staat aangeschreven dan de eredivisie. Kijk de UEFA coëfficiënten er maar op na Wes. Ik praat geen onzin. “Een stap naar een topclub in een groeiende competitie?” Er groeit maar een ding. De portemonnee.

Wes. Jij, de ster van het WK. Ons WK. Winnaar van de Champions League. De topclubs kwamen niet meer. Dat moet pijn hebben gedaan. Maar de keuze voor Galatasaray. Deed dat stiekem nog niet veel meer pijn? Kiezen voor Turkije is als kiezen voor Rusland. Voor Kazachstan. Kiezen voor Turkije, is kiezen voor geld.

Wes. Jongen. Je had je onsterfelijk kunnen maken. Geen aandacht van de Europese top? “Zak allemaal lekker in de stront!” Dat had je kunnen denken. “Me reet met al die poppenkast en je geld! Dan toch lekker niet! Ik zal jullie allemaal eens laten zien wat we kunnen!” Wes. Je had een statement kunnen maken. Het voorbeeld geven in de absurde voetbalwereld. “Zoek het maar uit! Galatasaray de beste optie? Dan ga ik lekker naar Ajax. Mijn liefde. Mijn eigen club helpen richting de top!” Je had je hart kunnen laten spreken.

Maar je deed het niet. En ik zag waarom. Direct bij de aankomst in Turkije. In één beeld werd het voetbal anno 2013 genadeloos vastgelegd. Een menigte wachtte je op. De vliegtuigdeur ging open. Maar jij stond daar niet. Het was Yolanthe. Modieuze hoed op. Ze stapte naar buiten. Als eerste. Even zwaaien. Als een ware filmster. Pas daarna kwam jij. Ik zag het Wes.

Je wilde wel. Maar je mocht niet van je wijf.

 



Leave a Comment