rss search

Tahiti

line Tahiti

Alle namen had men aan de door ons gekozen pauzeplaats kunnen geven maar niet die van een eiland in de Pacific. De kroeg was kleiner dan onze huiskamer. Rood geverfd interieur met plaats voor maximaal vijftien personen. Een ‘men’ toilet van 1 meter diep bij 1,20 meter breed met het allergoedkoopste bouwmarkt-sluitinkje die men maar kan bedenken. Wel met een klein oud waskraantje en een handendroger die het (natuurlijk) niet doet.

Ik word vrolijk van dit soort simpele kroegen. Men verkoopt alleen sterke drank, wijn en zakjes chip en heel veel bier. Bier dat uitgeserveerd wordt op het terras. Stel je bij het woord terras niet te veel voor. Een stukje aflopend straatwerk van ’n in een bocht gelegen trottoir. Je zit dus gewoon scheef in je stoel, net als het bier in je glas. Niets mag de pret drukken op deze vrolijke drinkplaats waar Angelsaksische bierconsumenten breedbuikig in de meerderheid zijn. Mannen en vrouwen, dat dan weer wel.

My sweet lady Jane
Jane is de spil van bierkroeg. Geen Jane uit de Tarzan film maar een in ruime kledij gestoken fors uit de kluiten gewassen vriendelijke bierverkoopster. Na één bezoekje, kent ze je naam. “Hi Gareth, two small beer?” Jane kent al haar klanten want ze komen gewoon ieder jaar weer terug bij  ‘haar’ Tahiti’ in Zuid Spanje. Engelsen, Ieren, Spanjaarden en zoals wij, verdwaalde Hollanders.

Niemand zou daar een kroeg beginnen. Auto’s parkeren half op het trottoir, vrachtauto’s die spullen lossen en touringcars die toeristen ophalen. Toch is ‘Jane’s Pub’ ook onze luister-, lach-, kijk- en drinkplek geworden. Ontspannen, niets moet en vooral je mag niet te veel betalen. Als Jane na acht bier € 10,40 vraagt denken wij dat ze abuis is. “No joke Gareth, in Tahiti the taxes are very low.”

De hele volgende dag krijg ik het liedje van de Rolling Stones niet uit mijn kop. ‘My dear lady Jane, when will I see you again?

Ik denk zo tegen 17.00 uur vanmiddag.



Leave a Comment