rss search

Overtollig

line

Na een paar dagen op een zonnig Spaans eiland ben ik er aan gewend. Waaraan? Om het maar plat te zeggen. Aan veel te dikke, Engelse vrouwen. Eerst kwamen we een groep personen tegen, die gezien de wat ongelukkige potloodopmaak volgens mij geen mannen waren. Al het mogelijke vrouwelijke was verstopt onder hun T-shirts.

Op de shirts, van een formaat waar menig tentenbedrijf jaloers op zou zijn geweest, stond te lezen: CATH’s 50. We snapten het. Ene Cathy werd 50 jaar en minstens tien zwaargewichten zijn overgevlogen naar dit eiland om dat feest te vieren. Hoe zou Easy Jet dit berekenen? Not Easy. Als je drie kilo meer handbagage hebt, wordt dit tegenwoordig al nabelast. Waarschijnlijk zijn ‘de ladies’ door een bommenwerper van de Royal Air Force opgepikt en hier in een landingsvaartuig in de lokale haven gedropt.

Misschien staat RAF wel voor Risky Air Freight? Zouden op dit eiland misschien ook opnames worden gemaakt voor het in de UK ongetwijfeld populaire programma, de XXXXLL Factor? Naast extra vluchtbelasting zou dit peloton ook extra ‘toeristenbelasting’ moeten betalen. Hele tegelpaden bezwijken onder hun gewicht, liften worden verkracht en restauratiemeubilair is na hun bezoek onmiddellijk aan vervanging toe.

Ongewenst kom je de ‘kudde’ later ook nog in je zorgvuldig uitgezochte restaurant tegen. Vanuit onze veilige hoek hadden we een mooie uitzicht op de ‘Tokkie’ parade. Welke gerechten ze bestelden vraagt weinig toelichting. Veel en vet. Mijn glimlach ging bijna over tot walging, maar ok. Het was hun feestje.

Over feestje gesproken. Muziekklanken trokken ons bij een horecagelegenheid naar binnen. Het duurde geen dertig minuten of ‘Obesitas United’ rolde de kroeg ook binnen. Cocktails waar ik het alcoholpercentage niet van wil weten werden door de ‘valpijp’ naar binnen gegoten. Mijn glimlach werd alleen maar groter toen de muziekjongens een Robby Williams nummer inzette: Angels.

Double G.



Leave a Comment