rss search

Of ik de Olympische Spelen nog haal?

line

Door Double G – Zes weken geleden kreeg ik mijn ruggenprik. De voeten werden warm, een goed teken dat de verdoving werkte. De anesthesist bleef maar tegen me praten. Een toegediend roesje maakte dat zijn woorden ver weg leken. ‘Het gaat goed’ of zoiets.

Voor dat ik er erg in had verstond ik duidelijk. ‘Ze zijn aan het hechten, nog eventjes.’ Binnen twee uur lag ik al in de bijkom-kamer. Alles gebeurde naar mijn gevoel in reuzesnelheid. Niet veel later kwamen de ‘wegbrengdames’ mij weer ophalen. Als ‘ophaaldames’ leken ze wel mooier en liever dan drie uur van te voren. Binnen 72 uur nam ik afscheid van de specialisten en medewerkers van de Bergman Clinic in Naarden. Het ging goed, ik mocht naar huis.

 Herstel

De uitgestippelde route naar herstel gaat een patiënt bijna nooit snel genoeg. Ondanks dat iedereen me gewaarschuwd had kreeg ik thuis ook die knal voor mijn kop. Het lichaam werkt aan herstel maar mijn geest was natuurlijk met veel te veel andere dingen bezig. Stom, stom, stom. Er aan toegeven, rusten, oefenen rusten, medicijnen nemen. Gewoon patiënt zijn. Of ik in de eerste weken thuis een hoofdprijs voor gezelligheid heb verdiend weet ik niet maar ik was nu toch patiënt, de zieke, de zielige die nogal wat last had en weinig fysieks kon. De nachten werden verruild met de ochtenden en voor dat je er  erg in heb zit je in een vicieuze cirkel. Voordeel van die lange wakkere nachten en overdag veel rusten op bed was, dat ik weer helemaal bij ben als televisiekijker. Programma’s waar je anders nooit naar keek waren nu een welkome afleiding. ’s Nachts zat ik bijv. naar de herhaling van de herhaling van Mc Leod’s Daughters te kijken. De nachtelijke ‘zeer educatieve en onderhoudende programma’s van RTL en SBS waren aan mij natuurlijk niet besteed. Langer bleef ik hangen bij het Pokeren dat ik nu ook een beetje begin te snappen. In The Bold & the Beautiful zijn Ridge, Eric of Brooke nog steeds van de partij. Veel gelachen heb ik om aloude afleveringen van ‘Cheers’. Vroeger keek ik het ook maar nu leken Sam, Cliff, Frazer, Woody en Carla net even grappiger.

Eindelijk

Twee weken geleden voelde ik langzaam dat het lichaam het aan het winnen was van de knie. De energie kwam terug wat ik verbaal dan weer uitte over de opstelling en prestaties van Oranje.  De oefeningen en behandelingen van de fysio (beulen) zijn er op gebaseerd dat er vorderingen gemaakt worden. Mijn vaste maten in het herstel ‘mijn krukken’ keken me al wat bedremmeld aan. Dit maakten zij natuurlijk meer mee. ‘Je bouwt een band op met je gebruikers en net als de relatie onafscheidelijk lijkt te worden levert hij ons weer in.’ Weinig comfortabel kwam bij mij vraag van de fysio over om met één kruk te gaan lopen. ‘Gaat dat, kan dat, houdt de knie het? Voor ik er erg in had bleef één kruk in de hoek. In de laatste minuten van de behandelsessie werd ik overrompeld. ‘Hier die andere kruk en probeer maar langzaam langs de kant te lopen.‘ Wat, zonder krukken, los?’ Alsof ik in meters diep zuigzand vast stond of op de rand van de Niagara. Geen centimeter durfde ik me te bewegen. ‘Ontspan en je slechte been eerst naar voren’, klonk het aanmoedigend. Voor ik er erg in had trok ik mijn eerste baantje van vier meter. Los zonder krukken. Niet dat Usain Bolt zich nu meteen zorgen moet gaan maken maar iedereen mag het weten: ‘Al is het maar vier meter, ik kan weer lopen.’

 



Leave a Comment