rss search

(Eigen) Spiegel

line

Na het schrijven van een stukje overkomt je een soort gevoel alsof het geschreven ei is gelegd. Je leest het terug, het wordt geplaatst en daar blijft dan wel bij. Met mijn vorige verhaaltje ‘de Spiegel’, liep het anders. Waarom anderen de spiegel voorhouden en er zelf snel aan voorbij lopen? Met mijn allerbeste zaterdagavondgezicht toch maar wat langer voor de scheerspiegel blijven staan. Er kwam al wat grijs haar door. Rimpels en een vermoeid gezicht. Maar goed, ik heb al verkering en zo knap zijn die andere kerels in mijn omgeving toch ook niet?

Hoe zat het met mijzelf? Een beetje meer geduld mag af en toe ook wel. En waarom soms proberen dé of mijn waarheid te vertellen? Iets eerder naar bed gaan in plaats van Pauw & Witteman blijven kijken. Muziek net iets minder luid draaien. Kleding en schoenen opruimen staat al jaren op de todo lijst die ik met onnavolgbare smoesjes weer weet weg te moffelen. Niet als een van de laatste naar huis gaan bij feestjes zou ook wel op mijn ‘verbeterlijstje’ mogen staan. Voeg aan die feestjes meteen maar Kermis(sen), Koningdag en Tour de Waard toe. Het door mij zo geroemde ‘sociale contacten onderhouden’ is dan geen sterk argument. Iets soepeler zijn naar de door mij zo gehate familiespelletje zou heel veel punten scoren. Dat ik één of meerdere, biertjes drinken bij mijn amateurclubje(s) tot ‘mijn’ ding heb gebombardeerd kan men ook meer dan discutabel noemen. Andere zondagmiddagverplichtingen worden door mij niet altijd met een brede glimlach tegemoetgezien. Alstublieft wat minder stroef en enthousiaster zou men kunnen roepen. Al met al behoorlijkwat minpuntjes. Of die mij op het levensrapport een voldoende op gaan leveren valt behoorlijk te betwijfelen.

Terwijl ik wegens de opsomming van genoemde ‘interessante uitdagingen’ bijna niet meer door de spiegel heen kan kijken moet ik glimlachen. Waarom? Heel eenvoudig. Een (glim)lach noemt men toch de spiegel van het hart.

Double G



Leave a Comment