rss search

Driving home for….

line

Het is een op een regenachtige dinsdagavond diep in mei als een vermoeid ogende man zich meldt aan de balie van het City Hotel in Wolgast. Wolgast een klein sober stadje in het noord oosten van Duitsland op een steenworp van de Poolse grens. Alles ademt hier nog voormalig Oost Duitsland. De kasseien in het kleine oude centrum, de fabrieksschoorstenen die de skyline bepalen, maar ook het sobere straatbeeld. Tegenover het hotel schreeuwen de reclames van Netto, KWIK en Rossman het hardste om aandacht. Discounters in o.a. levensmiddelen en kleding. Goedkoop dus. De vriendelijke vrouw aan de balie vraagt of ik de € 45, – hotelkosten contant kan betalen. Ze heeft de strijd om het gewicht van Claudia Schiffer of Heidi Klum te bereiken al lang opgegeven. Ze oogt blij maar in haar ogen zie ik gelatenheid. Een houding die je hier meer ziet van mensen in deze regio die zich minder goed behandeld voelen. Werkloosheid, lage salarissen met als gevolg ook een matige oude dag voorziening. De kamersleutel is nog een ouderwetse knots welke ik in mijn jeugdjaren ooit een keer vergat af te geven, mij toen niet realiserend dat die avond vele meisjesogen op mijn heup broekzakje gericht bleven.

De kamer is precies wat ik verwachtte. Schoon, ruim, veel hout en een krakende vloer die uiteraard schuin afliep. Ik moest even denken aan het programma van Geer en Gor. Drie sterren had dit hotel dus. Door positieve ogen waren douche en flat screen al twee sterren.

Zal ik nog wat gaan eten? ‘U vindt een Italiaan 300 meter verder’, aldus de baliemevrouw die mijn € 50, – biljet op echtheid aan het controleren was. Is er zo weinig vertrouwen in ‘Wessies’ in hun grote autobakken? De ‘Italiaan’ heeft zeven tafels waarvan er drie bezet zijn. Gelukkig, in de hoek zie ik mijn plekje. Ik hou mijn jas nog even aan omdat de regen en 11 graden mij behoorlijk te pakken hebben. Een Cordon Blue, negen euro en een half uur later sta ik enigszins flets weer buiten. Geen aardig praatje met de bedienende mevrouw maar afstandig ‘Danke und Tschus. Wat is er met mij? Heeft deze wat depressieve regio of het flutweer mij in de greep?

Als ik tegen 06.00 uur wakker wordt is alles anders toch? De zon schijnt flauwtjes en ik ruik het Fruhstuck. Parkeer die ‘probleemgedachten’ van gisteravond. Nog 760 kilometer en drie afspraken en dan is het Hemelvaartdag. Hamburg, Bremen, Oldenburg, Groningen op weg naar huis. Als ik tegen 23.00 de contouren van buurtschap ’t Kruis zie opdoemen wordt mijn ‘Driving home for … gevoel’ realiteit.

 



Leave a Comment