rss search

Kampioen

line

Vraag me niet waarom, maar sport intrigeert mij. Winnen, sneller of beter zijn. Kampioen worden, ik word daar op een bepaalde manier enorm door aangetrokken. Mijn eigen prestaties waren niet vaak redenen om dit gevoel te krijgen. Lees verder. Hoewel, op 19 jarige leeftijd met KSV kampioen worden in de 1e klasse onderbond van de KNVB gaan we niet zo maar onder tafel schuiven. Maar dit terzijde.

Ik heb ook de vreemde gewoonte om internationale Nederlandse sportprestaties een beetje mezelf toe te eigenen. In  1964 kwam ik te laat op school in Alkmaar omdat ik via de radio de Olympische finale van het judo wilde horen. Horen ja, aan de radio gekluisterd. Anton Geesink dompelde in het hol van de leeuw (Tokio) een heel land diep in rouw door topfavoriet Akio Kaminaga te verslaan. Tijdens mijn fietstocht naar de ULO in Alkmaar vloog ik. Nog nooit op de judomat gestaan maar ‘mijn’ Anton had Goud gewonnen.

Die gekke ‘we’ gedachten had ik destijds ook met de dammers Ton Sijbrands en Harm Wiersma. Wat ik met dammen heb? Niets maar Ton en Harm waren destijds wereldkampioen. Toen Bettine Vriesekoop een voor Nederland heel bijzondere  Europese tafeltennistitel  veroverde was ze ook ‘mijn’ Bettine.

Het voetbal , mijn grote passie, presteerde tot 1969 (Feyenoord wint de Europa Cup) internationaal niet erg bijzonder goed. Dat heeft ‘mijn’ sport de afgelopen veertig jaar wel ingehaald. Nu het tijdens de EK en tegen België even wat minder gaat hoop ik echt dat de Oranje supporter, (ik reken niet op die indiaan of in overdone Oranje uitgedoste primitief gedragende volwassen kerels)  weer met normale verwachtingen naar het stadion gaat. ‘We’ zijn even wat minder goed, so what? Laten we  accepteren dat de ‘vette’ jaren wellicht achter ons liggen en laten we de positieve ontwikkelingen van de nieuwe talenten zien.

Kampioen

Ranomi, Epke, Marian, de hockey dames en Dorian. Wat een kampioenen en ze waren allemaal een beetje van mij. Epke had het te kwaad in de ridderzaal. Mooi moment. Mijn waterlanders waren niet ver weg toen ik de huldiging van onze planksurfer Dorian op zijn eigen Texel zag.  Robin van P, Wesley S, of elke andere dik betaalde voetballer. Vraag de beelden van Texel  op en schat zelf in waar je voor je eigen gedrag nog verbeterpunten kunt halen. Dorian, de gouden medaillewinnaar met zijn glamour koppie. Even langs de gehandicapten uit zijn woonplaats. Gewoon die mensen zielsgelukkig maken door ze te ‘huggen’. Dezelfde beelden in het plaatselijke bejaardenhuis. Iedereen kreeg een hand. De afronding was bij Dorians oma en opa. Dorians kreeg van Texel een Fonds. Een gouden medaille winnen is belangrijk. Dorian van Rijsselberghe is voor mij een echte kampioen. Hij snapt op  jonge leeftijd al  enorm goed wat er nog belangrijker dan een Olympische medaille is.

 

Double G.



Leave a Comment