rss search

Texel

line

TexelAfgelopen vrijdag. De EK loting. Duitsland, Portugal en Denemarken. Genieten. Frankrijk en Engeland in één poule, net als Italië en Spanje. Klassiekers. Spektakel. Het borrelde direct bij mij. In gedachten maakte ik al voorbereidingen en dwaalde af naar het laatste WK.

De finale in Zuid Afrika. Ik zat in Townsville. Australië. Samen met mijn reismaatje. Vroeg in de ochtend keken wij, samen met de rest van het hostel, naar de wedstrijd. Die was spannend. Ondanks het tijdstip dronken we bier. We schreeuwden soms. De eigenaar vond ons luidruchtig. Wij hem een lul. Robben ging alleen op de keeper af. Hij miste. Robben was nu ook een lul. De verlenging kwam. Iniesta werd de grootste lul.

Bijna iedereen in Nederland zal zich het verdriet kunnen herinneren. Die teleurstelling. Verslagenheid. Een ongekende spanning en feestvreugde die eindigde met een kater. Geen kroeg maar afdruipen naar huis. Stil. Weinig zeggend. Nergens zin meer in. Weer een finale verloren. En we waren er zo dichtbij.

Dit gevoel ontbreekt volledig bij mij. De finale was af. Ik keek mijn maatje aan. We pakte onze spullen. Laadde onze campervan vol en reden naar de veerboot. Daar wachtten twee Duitse vrienden. Samen stapten wij op en vaarden zo naar Magnetic Island. Wildkamperen op een verlaten strand. In een praktisch onbewoond gebied. De reis was een  avontuur, de plek een paradijs, de wijn vloeide rijkelijk, de zonsondergang was betoverend, het kampvuur heel mannelijk en de pastamaaltijd, drie Michelin sterren waardig. Spanje bestond niet.

Zondag 1 juli 2012 om kwart voor negen ’s avonds is de EK finale. Om zes uur de volgende ochtend gaat de eerste boot naar Texel.



Leave a Comment