rss search

Stilte

line

StilteVan de week lag ik in bed. ’s Avonds laat. Ik lag stil. Mijn deken tot over mijn kin getrokken. Ik draaide wat en mijn baardharen schuurde langs de deken. Ik hoorde een licht schurend geluid. Ik herkende het. Ik bewoog mijn gezicht nog een keer en hoorde het geluid weer.

Even moest ik denken. Toen wist ik het opeens.

Gelijk zag ik mijzelf in een skilift. Hoge bergen. Heel veel sneeuw, een strak blauwe lucht en een schitterende zon. Naast mij zit iemand. We zeggen niks. Het is ijskoud. We zitten stil, onze gezichten verborgen in onze dikke jassen. Muts ver over de kop. Zonnebril op. We genieten van de zon, van het uitzicht, de pakken sneeuw en het geluid. Het geluid van de stilte. Slechts af en toe onderbroken door de heftige bochten van een snowboarder of een skiër. Het geluid is snel verdwenen. Gelijk weer stilte. Dan, om de zoveel tijd, het geluid van de stoeltjeslift die door de katrollen van een paal gaat. En weer stilte. Alleen maar zon, sneeuw, uitzicht en stilte. Alsof je met z’n tweeën alleen op de wereld bent.

Dan zegt de ander wat. Je draait je gezicht naar de ander toe. Elk geluidje van je draaiende hoofd in je jas kan je horen. Heel dichtbij. Een prachtig geluid. Schurend. Je zegt wat terug en draait je hoofd weer naar voren. Weer dat geluid. Je hoofd schuurt door je jas. Krakend. Je trekt je schouders nog eens op. Je armen dicht langs je lichaam. Koud is het. Heel koud. De zon schijnt. Overal bergtoppen. Heel veel sneeuw. En vooral, dat heerlijke geluid. Die stilte. Bijna net zo mooi als het moment dat je boven op de berg, weer uit de stoeltjes lift mag glijden voor weer een heerlijke afdaling. Bijna.

Daar lag ik dan. In bed. Ongeschoren. Klaar om te slapen. Maar het enige wat ik wilde was skiën.



Leave a Comment