rss search

Respect

line

Zondagochtend. Op de racefiets. Een slap zonnetje schijnt door de wat dreigende wolken. Om mij heen schiet het Duitse landschap aan mij voorbij. Graan. Heel veel graan.

Driehonderd kilometer ben ik van huis. Toch is de omgeving anders. Het is uitgestrekter. De kleuren lijken anders. Langere wegen. Ik kom niemand tegen. Vooral geen stoplichten. Ik ben op het platteland.

Af en toe mag ik  afdalen. Mijn teller gaat naar de 60. Totdat het weer omhoog gaat. Even op de pedalen staan. Een klein stukje. Dan is de weg weer vlak. Het zijn de welkome afleidingen die ik soms mis rond Amsterdam. De afwisseling doet me goed.

In de verte zie ik een bord. Links langs de weg. Als ik langzaam maar zeker dichter bij kom, zie ik dat er iets bovenop zit. Iets groots. Het is het enige teken van leven in een straal van een paar kilometer. Naast mijzelf. Het bord komt dichterbij. Een maximum snelheid verschijnt. Ik mag niet harder dan vijftig. Maar dat is niet wat mijn aandacht trekt als ik langzaam maar zeker dichterbij kom.

Bovenop op het bord zit een vogel. Een enorme vogel. Statig. Het bord waarop hij zit verdwijnt als sneeuw voor de zon. Een imposante kop kijkt mij recht aan. Vol bewondering kijk ik terug. Een strenge, krachtige en harde blik. De snavel in een gestroomlijnde punt naar beneden. Ik schrik een beetje als ik voorbij schiet en over mijn schouder naar de vogel blijf kijken. Hij volgt mij. Enkel zijn kop draait met mijn voorbij gaan mee. Indrukwekkend.  Ik kijk weer vooruit. Het is duidelijk.

Dit is zijn gebied.

 



Leave a Comment