rss search

Mats, Thomas de Trein en de Hunkemöller

line

HunkemollerBijzondere titel. Bijzonder verhaal. Niet iets wat je vaak meemaakt. Ongeveer een uur  geleden zat ik nietsvermoedend aan mijn lunch. Wentelteefjes. Want als je dan toch de tijd hebt. Heerlijk. Iedereen die wel eens bij mij thuis geweest is, weet dat het bijna onmogelijk is om niet naar buiten te kijken vanaf mijn tafel….. Winkelend publiek en toeristen als een constante stroom onder mijn ramen, door de Lange straat. Niet bepaald een straf in de zomer overigens.

Rustig kauwend hou ik alles nauwlettend in de gaten. En opeens zie ik hem lopen.  Blond haar, blauw shirtje en witte sportbroek. Een centimeter of 80 groot misschien.  Hij zag er relaxed uit. Kleine, korte pasjes door de lange straat. Viel me op dat mensen naar hem keken. Een oud stel stond een tijdje met de hoofden omgekeerd en volgde hem.  Zij dachtten wat ik dachtte: “met wie is dat mannetje hier.”  Maar tot mijn verbazing lieppen ze na 30 seconden weer verder. Ik stond op, stapte mijn raam in en volgde het mannetje. In een rap tempo liep hij richting de Platte Stenen brug.  Niemand liep echt dicht bij hem.  Toen ook de enige dichtsbijzijne ‘opa’ zonder het  mannetje te zien, rechtsaf de Mient opliep wist ik, wat ik eigenlijk al meteen wist. Dit jongetje was eens lekker alleen op stap.

Ik ging snel naar buiten en liep naar de Platte Stenen brug. En daar stond hij nog. Een scooter te checken, terwijl zijn hoofd nog lang niet boven het zadel uitkwam.  Hij was rustig. Toen ik hem vroeg of hij zijn moeder kwijt was, zei hij alleen maar ja. Niet dat hij zich erg druk maakte, integendeel. Hij was gewoon zijn moeder kwijt. Ik zei hem dat we die dan maar gingen zoeken en tilde hem op. Wel nadat ik gevraagd had of hij dat goed vond, want een kind dat opeens keihard gaat schreeuwen terwijl hij door een onbekende wordt opgepakt….nee dat zag ik niet zo zitten.

We liepen samen de Lange straat weer in. Al snel kwam ik er achter dat “Ja” het enige woord was dat hij kende als antwoord op vragen.  Interactie met een kind van 2 is sowieso vrij lastig op zo’n moment. Hij was niet echt bepaald behulpzaam.  Elke vraag werd steevast met “ja” beantwoord. Wel kwam ik er achter dat hij Max heette. Geen “ja” gelukkig.

Maar goed, daar sta je dan, met een onbekend kind op je arm in de Lange straat. Op zoek naar een moeder. En daar zijn er veel van.  Het enige waar ik naar keek was een hulpeloze, wanhopige, jankende en rennende vrouw. Daar was er helaas geen één van.

Max wees opeens na een winkel, toen ik hem vroeg of mama in een winkel was.  De hunkemöller….daar stonden we een paar minuutjes. Hij wees een paar keer de winkel in; “mama.” Er was echter niemand die emotioneel op me af kwam rennen.  Vreemd, dacht ik nog, dat soort reacties veroorzaak ik normaal wel altijd in Hunkemöller.  Al snel kreeg ik door dat Max gewoon even lekker de winkel in wilde kijken. Geef hem eens ongelijk. Als je dan toch een keer alleen op stap bent…

We liepen weer de straat in en Max wees weer naar een winkel. De Intertoys. Natuurlijk… Ik kreeg een beetje het gevoel dat deze klein mij voor de gek aan houden was. “Mama” was daar ook. We liepen naar binnen en hij ging rustig zitten voor een stuk speelgoed van Thomas de Trein. 69,95 EUR zag ik. Hij was gelijk rustig.  En ik vroeg me nu toch af wat ik moest doen. Overlegde met de cassiere. “Ouders kwamen wel vaker naar de speelgoedwinkel”, zei ze.  Voor het eerst dacht ik; “was de binnenstad maar een winkelcentrum.” Even laten omroepen, de ballenbak bij de Albert Heyn in en klaar.  Maar goed, dat ging dus niet. En ik kon Max toch moelijk alleen achterlaten. Zeker niet met al die Duitsers in de stad.  Die nemen wel vaker wat mee, wat niet van hun is.

En toen opeens liep er een bouwvakker binnen. Bob noem ik hem maar even. Bob had 100 meter verderop een paar huilende kinderen gezien. Die waren hun broertje kwijt…  Samen met Bob liepen we die kant op. Max was nog steeds relaxed. Had eventjes gehuild maar Thomas de Trein was al genoeg geweest om dat te laten verdwijnen . Terwijl we langzaam verder liepen zag ik uit het niets een verwarde man langs de de winkels rennen. Alsof hij net  één minuut gratis winkelen had gewonnen bij de mediamarkt. “Mats! Mats!”

“Lekker”, dacht ik nog, mij een beetje langs de hunkemöller en de speelgoedwinkel sturen en nog liegen over je naam ook.  “Zoekt u uw zoontje,” was mijn retorische vraag. Vervolgens werd ik onhandig omhelst door een huilende vader, zwaar over zijn toeren.  Hij naam Mats mee en draaide zich nog eens verward om, om mij te bedanken. Verderop zag ik zijn moeder en een paar huilende blonde broertjes.

Die Mats! Beetje de hele boel op stelten zetten. Een partner in crime vinden en vervolgens sjiks kijken in de Hunkemoller en je vergapen aan al het moois in de speelgoedwinkel.  Ik weet zeker, als het wat later op de dag was geweest waren we zeker in de kroeg beland.


2 comments

line
  1. Sjoerd Bisselink

    Haha, een mooi verhaal!

    Het had je zoon kunnen zijn?

    line
  2. Bart Ruisch

    Hij had wel de looks idd Sjoerd :-)

    line

Leave a Comment