rss search

Marie en Jacqueline

line

Ik had de auto geparkeerd. Stapte uit. De grachten waren stil. Geen mens te zien. Geen zuchtje wind en de avondzon scheen over het water. Plots hoorde ik een vrouwenstem. Heel luid. Het geluid galmde over het water en tussen de oude panden.

“Wat ik wel héééél positief vond, is dat ik gisteravond samen met Marie en Jacqueline beneden een borrel heb gedronken.” Ik keek op waar het geluid vandaan kwam.

Aan de overkant van het water fietste een vrouw. Een stevig tempo. Kordaat op de trappers. Ze praatte luid. Alsof ze voor een groep van minstens 50 man moest presenteren. Ik keek wat verward in de verte. Ik zag verder helemaal niemand. Ik was de enige.

Ze was aan het bellen. Al fietsende. Of ze fietste. Al bellende. Met een volume zoals normaal alleen mensen met een koptelefoon op dat kunnen. De muziek zorgt dan voor een ander werkelijkheidsbesef. Dat was nu duidelijk ook het geval.

Ik liep verder naar huis. “Waarom?” Dat was het enige wat ik dacht. Het leek me een typisch vrouwengesprek voor op de bank. Kopje thee. Dekentje. Benen opgetrokken en Adele op de achtergrond. Aan de andere kant van de lijn een goede vriendin. Dus niet fietsend op de gracht. Met mij als onbedoelde maar onvermijdelijke toehoorder.

En toch lijkt het de normaalste zaak van de wereld. Overal hoor je de meeste persoonlijke verhalen. Pratend tegen de komkommers in de Albert Heijn. Tegen de ruit van een bus, trein of metro. Tegen de lunchkaart in een café. Tegen de vlokken sneeuw op een winterjas in een skilift. Of tegen de eeuwenoude panden van de Oudegracht.

Ik weet ook niet zo goed wat ik er van moet vinden. Eigenlijk niets. Het stoort me niet. Het is eerder vermakelijk. Of lachwekkend. Of nee. Ik heb eigenlijk een beetje medelijden.

Maar gelukkig was het wel een positieve avond geweest met Marie en Jacqueline!



Leave a Comment