rss search

Keuzestress

line

Ze stond stil voor een glazen deur. Haar gezicht raakte bijna het glas. Het leek alsof ze elk moment haar handen op de doorzichtige wand kon plaatsen. Haar neus tegen het glas. Dan de mond. Even blazen zodat de stille waarnemers aan de andere kant, tegen een wijd openstaande mond met een enorme bos tandvlees aanstaarden. Precies zoals kleine kinderen dat doen. Maar het gebeurde niet. De vrouw bewoog geen centimeter.

Ze bleef roerloos staan voor de glazen deur. De armen strak maar ontspannen langs haar lichaam. Haar hoofd iets naar voren gestoken. De ogen leken half dichtgeknepen. Ik voelde medelijden.

Ik stond vlak naast de vrouw. Nog steeds roerloos voor het glas. Medelijden maakte plaats voor bezorgdheid. Leefde deze vrouw nog wel? Het haar niet, viel me op.

Toen. Uit het niets. Werd ik gerustgesteld. Op de glazen deur, vlak voor het gezicht van de vrouw, verscheen een klein condens wolkje op het glas. Ze ademde. Opgelucht liep ik verder.

Met al chips en nootjes in mijn gedachte, hoorde ik achter mij plotseling beweging en draaide me om. Ik zag de vrouw de glazen deur openzwaaien met haar rechterhand. Met links pakte ze gedecideerd een pak melk uit het schap. Nul procent vet. Huismerk natuurlijk. In liter pak.

Die met extra calcium.



Leave a Comment