rss search

Kerk

line

Ik heb niet zoveel met de kerk. Weinig zelfs. Dat merkte ik dit weekend weer. In Duitsland. Er werd getrouwd in de kerk. We waren laat en zaten helemaal links in de hoek. Precies voor een grote zuil. Het bruidspaar kon ik niet zien. Geen glimp.

Wel hoorde ik de pastoor. In het Duits uiteraard. Om de zoveel tijd stonden mensen op om te zingen. Voor me lag het boekje. Met de tekst er in. Maar het was niet te volgen voor me. Hoe aandachtig ik ook probeerde te luisteren. Het persoonlijke verhaal over het bruidspaar. Dat verstond ik uitstekend.

Ik keek om me heen. Nam de kerk in mij op. Om mij heen zaten mensen feestelijk aangekleed, ze lachten. Ik was op een bruiloft. Geen uitvaart. Voor me zaten vijf mensen met één baby. De laatste vermaakte zich prima. Kon doen waar ze zin in hand. Beetje omkijken. Lachen. Geluidjes maken. Onbezorgd.

De ceremonie ging onverminderd verder. Ondertussen keek ik uit naar het eerste biertje. Of eigenlijk het glaasje sekt. Het moment dat er gevierd kon worden. De baby  had ondertussen een manier gevonden om mijn aandacht te trekken. Hangend over mama’s schouder gooide ze een lintje op de grond. Ik moest het oppakken. En nog een keer. Heerlijk om je zo te kunnen gedragen in de kerk.

Ik had de knoop van mijn jasje nog eens een keer vastgemaakt bij het opstaan. Ik betrapte mijzelf op deze stijfheid. “Nog heel even,” dacht ik. De mis of ceremonie, ik heb geen idee, was bijna ten einde. En vlak voordat het bruidspaar stralend tussen de banken door zou schrijden kwam daar het meest onvermijdelijke attribuut in een kerk.

En het ging van hand tot hand door de banken.



Leave a Comment