rss search

Gewoontes

line

Je mes aflikken na het eten. Vaste plekken in huis voor je spullen. Op de bank, lekker uitgebreid met je hand in je broek.  Ketchup bij alle maaltijden. Je glas of bierflesje nét niet leegdrinken. Gewoontes zijn er in overvloed. En vaak onbewust. Dat zijn de mooiste.

Onlangs kwam ik een pracht exemplaar tegen. Op tv. Tijdens het zappen viel ik binnen in een programma. Het ging over relaties. Exotische relaties. Oude mannen en jonge Thaise vrouwtjes verschenen automatisch op mijn stereotype netvlies. Een gewoonte.

Mijn bekrompen vooroordelen schudde ik snel van mij af. Om vervolgens te zien hoe ze binnen vijf minuten op alle fronten werden bevestigd. Een oudere man. Wachtend op bericht van zijn jonge Oosterse schone. Hij in Nederland. Samen met hun gezamenlijke kind. Zij in Maleisië.  Voor een inburgeringcursus. Het zorgde voor schitterende tv.

De man werd gefilmd in zijn huis. Een kleine huisje. Vroeg in de ochtend. Hij zette een pot koffie. En liep naar de woonkamer. Onveranderd sinds de jaren 80. De tv verscheen toen twee kastdeurtjes open zwiepten. De man ging op zijn bank zitten. Pot koffie op de salontafel vlak voor hem. Direct naast een grote mok en een telefoon.  De gordijnen waren dicht.

De aflevering ging verder. Het beeld bleef ongewijzigd. Altijd zat hij op de bank. Voor de tv. Samen met een pot koffie. De telefoon lag voor hem. Wachtend op het belangrijke telefoontje van zijn vrouw. Af en toe kwam de klok in beeld. Weer een half uur voorbij. De man zag nog steeds op de bank. De telefoon voor zijn neus.

De tijd verstreek, het beeld bleef ongewijzigd. De man zat op de bank. Op het puntje. Half oog op de tv. Anderhalf op zijn telefoon. Een nieuwe mok koffie werd ingeschonken.

Opeens beweging. De man pakte zijn telefoon. Een sms. Het bleek toch een mobiele telefoon. Een update van zijn vrouw. Van ver weg.  De tekst werd kundig en meedogenloos geanalyseerd op Nederlands. Hardop. De moeite die de vrouw had gedaan was duidelijk niet aangekomen.

Hij legde de telefoon weer neer. Nam weer een slok van zijn koffie. Een half oog op de tv. Anderhalf op de telefoon. Zittend op de bank. Hij kon niet weg. Hij zat vol smart te wachten op dat verlossende telefoontje.

 



Leave a Comment