rss search

Gemakzucht

line

Mensen hebben rare gewoontes. Nare ook. Zoals bij mij in de straat. De winkelstraat. Onder mijn raam staat een bankje. Daarnaast staat een prullenbak. Die is vaak vol. 

En wat gebeurd er dan? Stel je voor. Je eet je patatje. Drinkt een milkshake. En werkt nog een kroket naar binnen. Daar zit je dan. Voldaan. Je hebt geen honger meer. Maar wel troep. Je raapt alles netjes bij elkaar. Je lege beker, je platte puntzak patat nog voorzien van grote klodders mayonaise, het papieren schaaltje waar je kroket op heeft gelegen, misschien een vorkje en natuurlijk je servetjes. Ééntje verfrommeld en voorzien van etensresten, die je zorgvuldig van je eigen gezicht of dat van je kinderen hebt geveegd. En een dikke stapel van minstens tien stuks die je hebt meegenomen. Maar niet gebruikt.

Al deze troep gaat naar de vuilnisbak. Naast het bankje. Maar dan komt het. De vuilnisbak is vol! Goed, je zou de uitpuilende rommel even kunnen aanduwen. Dan is er ruimte zat. Maar je bent niet gek. En nu?

Heel simpel. Je flikkert alles gewoon rond de prullenbak. Want dat komt op hetzelfde neer. Je loopt met een gerust hart naar huis. Je hebt alles ‘netjes op geruimd.’ De lege prullenbak die je 100 meter verderop voorbij loopt ontgaat je volledig.

Verbazing. Doen deze mensen dit thuis ook? Gaan, zodra de kliko vol is, de volle luiers gewoon op de nieuwe tuintegels? Worden de etensresten boven op de deksel gezet als de vuilnisemmer tot aan de nok toe gevuld is? Wat doen deze mensen als ze naar de bank gaan om contact geld te storen en het is ontzettend druk binnen? Strooien zij het geld bij de eerste beste medewerker in de overtuiging dat deze het verder wel regelt?

Onverschilligheid en gemakzucht. Zolang dat bestaat is er geen crisis.



Leave a Comment