rss search

Gelijkspel

line

GelijkspelEffe. Het is niet eens een echt woord. Even. Dat is een woord. Maar effe. Nee, dat is geen woord. Toch gebruiken we het te pas en te onpas. Soms terecht. En in een juiste context. Maar meestal dekt het gebruik totaal niet de lading. Effe.

Ik liep vanmorgen op straat. Ik was nog een van de weinige. Over de Lange Straat richting de Grote Kerk. Ik moest nog een beetje wakker worden. Het was nog vroeg. Koffie had ik nog niet gehad.

Vanuit mijn rechterhoek zag ik een vrouw uit de zijstraat komen lopen. Ze liep snel. Een meisje, ongetwijfeld haar dochter, liep net achter haar. Ze kwam de Lange Straat in. Stond even stil en keek vluchtig links en rechts. Oriënterend. Ze deed alsof ze heel ontspannen was. Lekker winkelen. Maar de vastberaden blik verraadde haar. Zij had wel koffie gehad.

Een man, ongetwijfeld haar man, kwam nu ook de Lange Straat in. Rustige tred, handen in de zakken. Hij was wel ontspannen. Toen hij naast zijn vrouw stond hoorde ik haar zeggen. “Ok, we gaan effe naar de H&M en dan effe naar de Zara en dan nog effe naar de Espirit.

Ze deed veel moeite om het te laten klinken als iets spontaans, het begin van een gezellige zaterdag winkelen. Maar ik hoorde een strak uitgestippeld militair aanvalsplan. De ruimte voor discussie die de vrouw liet vallen na haar zin, was schijn. Dat wist zij en dat wist haar man ook.

De effens deden vermoeden dat de vrouw met haar peloton kort de winkels aan zou doen. Alsof ze iets moest ophalen. Iemand gedag zeggen. Het gebruik van de effens deed vermoeden dat het misschien 20 minuten zou duren. Dan was het noodzakelijke gebeurd. Dan kon het ontspannen, gezellige winkelen gaan beginnen. De man wist wel beter. Elke man weet wel beter.

“Ik ga nog effe voor schoenen kijken. Ik ga me effe omkleden. Ik moet nog effe plassen.We gaan nog effe bij die winkel naar binnen. Zullen we nog effe naar mijn ouders gaan. We moeten echt effe schoonmaken dit weekend.” Het is niet effe. Het is nooit effe.

Vrouwen hoeven dat ook niet te ontkennen. Verdediging is ook niet nodig. Met een simpele ruil is het evenwicht hersteld.

“Ik blijf nog effe in de kantine na de wedstrijd. Ik loop nog effe de kroeg in straks. Ik ga effe op de playstation. Ik stond gewoon effe met haar te praten. Ik ben nog effe aan het werk.”  Het is niet effe. Het is nooit effe.

Maar het staat wel weer gelijk.

.



Leave a Comment