rss search

Belletje trek

line

Belletje trekMidden in de stad heb je wat minder met je buren. De buurmannen in mijn gebouw zie ik soms op de trappen. Veel verder komt het niet. Ik woon boven de winkels. Het meeste wat ik van de buren zie , is aan de overkant van de winkelstraat. Ook op één hoog.

Daar woont buurvrouw. Ik zie haar wel eens lopen door de kamer voordat de gordijnen dichtgaan. Af en toe zwaait ze eens. Ik heb haar nog nooit gesproken.  Schuin tegenover mij, een verdieping hoger, woonde een stel. De buurvrouw ,buurvrouw twee, daarvan sprak ik nog het vaakst. In plaats van hangend over een schutting, zaten wij in ons raam, pratend over een verlaten Lange Straat heen.  Vooral in de zomer. Het concept buren krijgt toch een heel andere lading in een stad. Helemaal na zondagnacht.

Het was half 12. Ik wilde naar bed gaan en stond nog heel even in mijn raam. Verbaasd, want de gordijnen van buurvrouw één waren nog open. Toen ik nog eens keek, zag ik haar op de grond liggen. Benen wat gespreid, armen op de borst en hoofd schuin. Het zag er niet natuurlijk uit. Beetje vreemde plek ook. Ik keek nog eens en kreeg een wat ongemakkelijk gevoel. Dit zag er raar uit. Ik vertrouwde het niet. Ik wachtte even, maar er gebeurde niets. Ik zag ondertussen het licht van de tv tegen de tafelpoten kaatsen.

Gedachten schoten door mijn hoofd en ik zag mezelf naar bed gaan, ‘s ochtends opstaan, door het raam kijken en mijn buurvrouw nog steeds op de grond liggen. Geen fijne gedachte. Ik besloot om naar beneden en naar de overkant te lopen. Belde een aantal keer aan. Geen gehoor. Ik werd echt een beetje bezorgd. Liep terug naar mijn huis. De buurvrouw lag nog steeds doodstil. Ik besloot om mijn buurman om raad te vragen. Hij kwam binnen en zag buurvrouw in dezelfde aparte positie liggen. Op de grond. In de woonkamer.

Buurman liep naar beneden en belde ook een aantal keer aan bij buurvrouw. Ik stond boven, keek over de winkelstraat heen en zag buurvrouw roerloos blijven liggen terwijl de bel vier keer door de kamer galmde. Mijn gespannen gevoel werd sterker. Buurman liep terug en ik belde 112. Voor de eerste keer in mijn leven. Binnen één minuut stonden de agenten voor mijn deur. Agent één liep bij mij naar boven, scheen zijn zaklamp bij het appartement van buurvrouw naar binnen, sprak de woorden: “Ok, dat ziet er inderdaad níet goed uit!”, en rende weer naar beneden.

Agent twee haalde de koevoet uit de auto. Vanuit mijn appartement zagen buurman en ik de agenten vanaf de straat in het gebouw verdwijnen. Tien seconden later ging 30 meter voor ons, op één hoog, een deur open en twee agenten verschenen in het appartement van buurvrouw. Op datzelfde moment zagen we buurvrouw wakker worden en geschrokken omhoog komen…

Ik waande mij even in bananensplit en zocht naar Frans Bauer in de Lange Straat. Hij verscheen niet. Gevoelens van verbazing en opluchting samen met een heleboel adrenaline zorgden voor een hele aparte gewaarwording. Buurman en ik liepen naar beneden en wachtte buiten op de agenten, die nog even met buurvrouw stonden te praten.

Na een kleine 5 minuten stonden de mannen in het blauw weer beneden. Buurvrouw had geslapen op de grond, dat deed ze wel vaker. “Of we niet meer wilde aanbellen.”


1 comment

line
  1. Groot

    Stijg, ouwe gluurbuur dat je d’r rondloopt….

    Wederom mooie anekdote. Hulde!

    line

Leave a Comment