rss search

Zeuren

line

Wie zeurt, krijgt een beurt!De verwarming staat aan. Ik kijk naar buiten.  De witte sneeuw steekt af tegen de oranje daken. De blauwe lucht brengt je direct midden op een piste in Oostenrijk. Dikke jassen. Sjaals. Wanten. Het is winter. En écht ook!

Ik geniet er van. Zo zie je het niet vaak in Nederland. Bijna nooit. Echt winterweer. De wereld is anders. Mooier. Normaal groene heuvels in het park die nu dienen als glijbaan. Zo het ijs op. Stralende kinderen. En volwassenen.

Een wandeling ’s avonds laat. Na een heerlijk etentje. En veel wijn. Die voelt als een wandeling uit de après ski bar. Echt voelen dat je thuiskomt. Puur genieten van de heerlijke warmte binnen.

Het strand. Een koude en gure wind. Het zand is verdwenen. Enkel een harde sneeuwlaag. Eindeloos ver. Normaal steelt de zee de show. Eindeloze golven die onafgebroken op het strand arriveren. En weer terugtrekken. Nu niet. Niks wint van de sneeuw. Een lange strook wit. Met af en toe wat zand. Stukken ijs langs de waterlijn. Een winters schouwspel. On-Nederlands. Allemaal door de sneeuw. Prachtig.

En toch. Toch hoor ik mensen zeuren. Oprecht zeuren. Over het weer. Over ‘de troep.’ ‘Het is zó glad.’ ‘Het is zó koud.’ ‘De treinen rijden niet.’ ‘Het is zó druk op de weg.’ ‘Koude voeten.’ ‘Koude handen’.

Onbegrijpelijk. Het is ook nooit goed.  De meest prachtige wereld ligt bij de voordeur. Maar er zijn mensen… Die zien het simpelweg niet.

Gelukkig blijft het koud. IJskoud. En wit. Witter dan wit. Een Elfstedentocht ligt op de loer. 2012. Een historisch koud, winters jaar.

Mooi! Wie zeurt krijgt een beurt!



Leave a Comment