rss search

next page next page close

Regen

Heerlijk. Het is slecht weer. Flinke regenbuien. Koud. We waren er hard aan toe met z’n allen na die vele weken van zon en soms tropische temperaturen. Elke dag biefstuk gaat ook vervelen.

Regen. Het heeft een verfrissende werking.  Zeker als het met bakken uit de hemel komt. Stiekem wil je dan buiten zijn. Als een klein kind. Die wil niets liever dan stampen in plassen. Regenjas aan. Laarzen. En hups, naar buiten.  Of voetballen op een steeds drassiger wordend veld. Groen gras dat langzaam veranderd in een bruine brei. Natte haren. Doorweekt. Overal modder. Kleren die bij thuiskomst niet verder komen dan de bijkeuken. Of in een plastic tas verdwijnen. Dan pas in de voetbaltas.

Dat gevoel. Dat is heerlijk. En het is er nog steeds. Na het eten een rondje hardlopen. Door het Westerpark. Rennend. De stroom van gedachten achter je latend.  Als het waterspoor van auto’s op de snelweg. Terwijl elke stap nieuwe energie geeft, schiet een konijn voor me langs. Midden in de grootste stad van het land. Hier zie ik ze in het wild. Voorheen alleen in een hok. Ironisch.

De korte en heftige regenbuien komen als een geschenk uit de hemel. Verfrissend. Je voelt dat je leeft. Drijfnat binnen een paar minuten.  Natte sokken in de hardloopschoenen. Natte haren. Stralen water over mijn gezicht. Als onder de douche. Het liefst had ik uren doorgelopen. Als mijn benen het hadden toegelaten. De laatste paar honderd meter wandelde ik naar huis. Overal lagen plassen.

Klaar om in gestampt te worden.


next page next page close

Bijten

Natuurlijk, hij is een beetje gek. Luis Suarez. Mensen bijten als volwassen man. Dat doe je niet. Ja, kleinere kinderen. Die bijten. Totdat hen verteld wordt dat dit niet mag. Maar volwassen? Een beetje vreemd. Een rode kaart waard en een schorsing. Maar de overspannen reacties nu. Is het niet wat overdreven?

Waarom is bijten zoveel erger dan een schandalige overtreding? De Italiaan Marchisio plantte iets eerder in de wedstrijd zijn voet in volle vaart op het scheenbeen van een Uruguayaan. Met het risico zijn been te breken. Zulke overtredingen zijn rood waard maar vinden we normaal. We hebben het geaccepteerd. Net als elleboogstoten.

Is bijten niet veel onschuldiger? De mogelijke schade voor het slachtoffer beperkt zicht tot wat tandafdrukken. Misschien een rode rand. Dat trekt toch een stuk sneller bij dan afgescheurde kniebanden. Of een gebroken neus.

‘Van je afbijten. Je tanden laten zien. Een doorbijter. Een bijtertje. Ergens je tanden inzetten.’ En toch vinden we bijten iets verschrikkelijks.

En is Luis Suarez de gebeten hond.


next page next page close

Fijne feestdagen!

Een verhaal hoeft niet altijd grappig te zijn. Of diepzinnig. Geen hilarische zinnen. Of een verrassend einde. Een stukje tekst hoeft niet altijd te blijven hangen. Aanzetten tot bezinning.

Soms mogen de letters doodeenvoudige woorden vormen. En simpele zinnen.Die je al weer vergeten bent zodra de volgende zich aandient. Zoals deze.

Soms is het moment daar om gewoon op het scherm te laten verschijnen, wat er moet verschijnen. Zonder er over na te denken. Zoals nu.

Fijne feestdagen en een heel gelukkig nieuwjaar!

 

 


next page next page close

2014

December. De maand van even terugkijken. De jaarbalans opmaken. Om weer vol goede moed en voornemens aan het nieuwe jaar te beginnen. 2014 in dit geval.

‘2014’. Dat is toch even schrikken. Als je er bij stilstaat. ‘2014’. Het klinkt eigenlijk heel futuristisch. Als je 20 jaar geleden de wereld in ‘2014’ had moeten inbeelden, zag je vast en zeker vliegende auto’s voor je. Kriskras tussen hoge, vreemde gebouwen door. Een robot voor het huishouden. Even op en neer naar de maan. 2014 was ‘de toekomst’.

Goed we hebben platte tv’s, Ipads, Iphone’s, elektrische auto’s, 3D printers. Wifi of Airplay. En de allerrijkste van de wereld kunnen binnenkort even naar de maan. Genoeg voorbeelden en hartstikke leuk natuurlijk.  Maar of het nou allemaal zo anders is?

Het is bijna 2014 en voorlopig moeten we op onze reet nog gewoon afvegen met een rolletje papier.

Heerlijk!

 

 


next page next page close

Amsterdam

In de invallende duisternis stond een vrouw. Een fiets in haar hand. Een jonge man zat er bij. Op zijn knieën. Een hamer in de hand. En een schroevendraaier. Ferme klappen. Als een professional probeerde hij het slot open te breken. Zonder de sleutel te gebruiken. Het leek niet te lukken.

Mensen die langsliepen leken zich af te vragen wat daar gebeurde. Maar liepen verder. Geen vragen. Ook de bewaker voor de ingang van de winkel observeerde het schouwspel maar liet het voor wat het was. De jonge man met de hamer, en de schroevendraaier, ging onverminderd door. Hij wist hoe het moest. Dat was duidelijk. Hij moest en zou slagen. Het slot van de fiets moest open. De vrouw stond er nog steeds bij. Zij hield de fiets vast.  Ze coachte de jongeman. Maar het slot ging niet open. Uiteindelijk werd de fiets opgetild. Door de schuifdeuren van de winkel werd de fiets mee naar achter genomen. Een slijptol moest uitkomst bieden.

En wij? Wij liepen er gezamenlijk achterna. Om vijf minuten later met een bevrijdde fiets naar huis te gaan. Uitgezwaaid door het behulpzame en vriendelijke personeel van de Praxis. Gratis en voor niks.

Amsterdam zit vol verassingen.


next page next page close

Dromen

Als freelancer zie je nog eens wat van het land. Zo reed ik het afgelopen jaar naar Arnhem, Almere en nu Leidschendam. Het duurt altijd even voordat ik het ritme heb gevonden. Een vaste stop voor een bakkie koffie, het mentaal instellen op de onvermijdelijke files maar vooral, het genieten van de omgeving.

Nu Leidschendam. A5 naar de A4. Een kopje koffie bij Hoofddorp. Files vallen mee. Meestal. Alleen het betreden van de snelweg op de terugweg gaat vaak stapvoets. Je raakt er aan gewend. Iets wat niet geldt voor het tafereel wat zich rond en boven mij afspeelt.

’s Ochtends vroeg zie ik, tegen de geel-oranje zonsopgang in, de silhouetten van grote vliegtuigen op de grond. Indrukwekkend. Soms rijdt er langzaam één voorbij. Afkomstig van de Polderbaan. Heel soms zie ik er net eentje landen. Het is een welkom en bijzonder ochtendritueel.

Maar ook ’s avonds. Op de terugweg. In het donker. Een grote oranje gloed van oneindig veel lichten. De brede weg. Het vormt een ontspannend geheel. Het mooiste zijn de zichtbare aanvliegroutes. Recht voor mij zie ik in één lijn vier verschillende vliegtuigen in de lucht. De eerste is goed zichtbaar. Een heldere witte bol tegen de donkere lucht. De rest volgt daarachter. Steeds een stukje hoger. Een rechte lijn. Elke lichtbol een stukje kleiner. De laatste is niet veel groter dan heldere ster. Een prachtig aangezicht dat me doet wegdromen.

Ergens volgend jaar zit ik niet in de auto maar in één van de bewegende witte stippen die nu langzaam op mij afkomen.

 


next pagenext page

Regen

Heerlijk. Het is slecht weer. Flinke regenbuien. Koud. We waren er hard aan toe met z’n...
article post

Bijten

Natuurlijk, hij is een beetje gek. Luis Suarez. Mensen bijten als volwassen man. Dat doe...
article post

Fijne feestdagen!

Een verhaal hoeft niet altijd grappig te zijn. Of diepzinnig. Geen hilarische zinnen. Of...
article post

2014

December. De maand van even terugkijken. De jaarbalans opmaken. Om weer vol goede moed en...
article post

Amsterdam

In de invallende duisternis stond een vrouw. Een fiets in haar hand. Een jonge man zat er...
article post

Dromen

Als freelancer zie je nog eens wat van het land. Zo reed ik het afgelopen jaar naar...
article post