rss search

next page next page close

Doorlopen

Ter Ontspanning en Inspiratie | DoorlopenVroeger, duizenden jaren geleden, liepen we rond in dierenvellen. Maakten tekeningen op rotswanden. Sleurden vrouwen aan hun haren een grot in. We maakten wapens van stokken. En stenen. Vuur om ons warm te houden. En te beschermen. Als het donker werd. Heerlijk eenvoudig.

Toen was angst handig. Een lichaam dat zich schrap zet, weet wat het moet doen, bij een ongewenste ontmoeting met een metershoge, hongerige beer. Dat is wel zo prettig. Maar nu. Ons leven is een aaneenschakeling van gemak. Een warm bed. Een douche. Eten in overvloed, op tafel zonder enige inspanning. De lichtschakelaar binnen handbereik. Comfort. Vanaf het moment dat we opstaan tot aan het moment dat we naar bed gaan. Wij kennen geen dagelijks gevaar. Dus creëren wij het. In vele vormen. Elke dag.

Door ons zorgen te maken. Na te denken. Te kijken naar de toekomst. Wat er allemaal kan gebeuren. Door te twijfelen. Door ontevredenheid. Door onzekerheid. Door controle. Door een valse overtuiging dat alles te plannen valt. Perfectie. Door egoïsme en onverdraagzaamheid. We creëren gevaar. Om onze illusie van zekerheid in stand te houden. Gelukkig hebben we altijd een keuze. Ook met angst.

Of je luistert er naar, geeft er aan toe en laat het je grenzen bepalen. Je blijft waar je bent. Of je kijkt het aan. Recht in de ogen.En zolang je geen hongerige beer ziet, weet je het.

Doorlopen!

 


next page next page close

Klein

bron: http://www.bangersandnash.comHet zijn de kleine dingen die het doen. Wijze woorden voor op het toilet. Niet bij mij overigens. Dat zou op die plek verwarrend werken. Daarom hou ik het graag ergens in mijn achterhoofd. Het zijn de kleine dingen die het doen.

Wat zijn die kleine dingen? Wat doen ze eigenlijk? Brengen ze geluk? Tevredenheid? Dankbaarheid? Misschien plezier? Of een combinatie van allen? Waarschijnlijk het laatste. De kleine dingen. Het zijn de ambassadeurs van vreugde.

Vele voorbeelden kan ik geven. Doe ik niet. Ik hou het klein vandaag. En geef er één. Verkleden. Er is weinig mooiers dan verkleden. Creativiteit, streven naar perfectie, en kinderlijk plezier komen dan samen tot iets onvergetelijks.

En onbetaalbaar.

 


next page next page close

Stilte

In de keuken. Laptop op de eettafel. Buiten is de zon verdwenen. De kamer voor mij is een donkere, zwarte ruimte. De lamp boven mijn hoofd brandt. De stoelen om mij heen zijn leeg. Het is stil in de kamer. Ik hoor een klok. In de keuken. Een hele oude. Uit Duitsland. Voor het eerst hoor ik dat de klok tikt. Geluid dat hoort bij de nacht. Of de vroege ochtend. Bij een nog slapend huis.

Het is stil. Onderbroken door het monotone en saaie getik op het toetsenbord van mijn computer. Als de laatste druppels regen die van de bomen vallen na een fikse regenbui. In de plassen op straat. Op een auto. Misschien een tent.

Het is stil. Enkel onderbroken door het plotselinge geluid van de koelkast. Brommend. Als een hele grote bromvlieg. Gevangen in je hand.

Het is stil. Ik hoor gepiep in mijn oren. Niet gewend aan de stilte.

Het is stil. Nu ook op mijn scherm.


next page next page close

Muziek

Sinds ik in Amsterdam woon zit ik vaker op de fiets. Het is een mooie afwisseling na jaren van reizen met de auto.  Zoals in de ochtend. Langs het IJ stuur ik mijzelf richting het Centraal Station.

Trappend op de pedalen kijk ik naar links. Naar het grote wateroppervlak. De ochtendzon, de schepen, bootjes en dauw, zorgen voor een ontspannend tafereel. Ontwakend. Het is geen zeelucht. Maar toch kan ik het water ruiken. Het ruikt zoals water ruikt. Naar water.

Terwijl ik het tafereel aanschouw, schiet er een deuntje in mijn hoofd. Muziek. Oude muziek. Helemaal uit het niets. Ik schrik er van. Waar komt dit opeens vandaan? Ik heb geen tijd om te zoeken naar een antwoord. Want voor ik het weet zit ik zachtjes zingend op de fiets.

“Sitting in the morning sun.

I’ll be sitting when the evening comes.

Watching the ships roll in

Then I watch em roll away again

Yeay”

Ik moet oversteken. Een stukje verder van het water af. Bijna bij het Centraal Station. Verwonderd. Dat er zomaar begeleidende muziek in mijn hoofd verschijnt. En niet meer verdwijnt.

Want nu fiets ik elke ochtend samen met Otis naar het station.


next page next page close

Haast

HaastWe hebben het druk. Elke dag weer. Stress. De normaalste zaak van de wereld. Ik doe er ook aan mee. En als ik het niet heb, maak ik me vaak druk. Het lijkt wel verslavend. Vergeten tijd te maken om te ontspannen. Echt ontspannen. Het hoofd al weer ergens anders. Altijd onderweg. Het liefst zo snel mogelijk. En volgens mij ben ik niet alleen.

Want het viel me op. Afgelopen zomer. Ik was in München. En in Stockholm. Ik zag de mensen lopen. Door de straten. Het was anders dan in Amsterdam. Ook op de stations. De mensen liepen rustiger. Veel rustiger. Ontspannen. In Amsterdam lijkt iedereen haast te hebben. En je krijgt de drang om er in mee te gaan.

Neem de Haarlemmerdijk. Een mooie winkelstraat. Doet denken aan de Langestraat in Alkmaar. Met één groot verschil. Er rijden auto’s. Er fietsen fietsers. In een straat die er veel te smal voor is. Vooral de fietsers zijn gevaarlijk. Levensgevaarlijk. Nog nooit in mijn leven heb ik zóveel mensen, zó hard zien fietsen op een huis-tuin-en keuken fiets. Totaal contactgestoord, stampend op de pedalen. Blik op oneindig. Je ziet het in de ogen. In de hele mimiek en lichaamstaal. Alles en iedereen is een obstakel. Het liefst knallen ze in één stuk door. Nietsontziend.

En zo is het vaak in de stad. Einzelgängers op de fiets. Door de stad als een getrainde pakketbezorger. Met het verschil dat de laatste er plezier aan beleeft. Medelijden. Dat is wat ik soms voel als er weer een halvegare voorbij schiet alsof er ergens gratis I-phones worden uitgedeeld. Het oogt sneu. Toch krijg ik de drang om er in mee te gaan.

Maar ik weiger dat. De stad is té mooi om er niet gewoon keer op keer van te genieten.


next page next page close

Loslaten

Het is tijd om los te laten. Afscheid nemen.Voor het eerst in mijn leven was ik in Stockholm. Mooie stad. Rustig. Schoon. Ruim. Mooie mensen. Enkel de alcoholprijzen doken in negatieve zin op. Vermomd als de helft van mijn restaurantrekening. Toch kon ik dat snel loslaten. Het smaakte er eigenlijk nog beter door. Er was iets anders. Iets wat ik mee naar huis heb genomen. Een gevoel. Dat ik niet meer kan loslaten. Of juist wel.

Tijdens de ontspannen wandeltochten door de stad werd ik er door overvallen. Door een geur. Een bekende geur. Maar als nieuw in het jasje van dit jaar. De geur veranderde in besef toen ik als automatisch naar de bomen keek. Mijn blik vanaf boven afglijdend naar beneden. Naar de grond. Daar zag ik het. Vertrouwd. Maar als nieuw. Scandinavië loopt in alles vooruit. En ook hierin.

Thuis in Nederland. Zodra de zon schijnt, geniet ik optimaal. Want het besef is daar. Maar ’s avonds in T-shirt en korte broek wordt ik genadeloos teruggefloten door Moeder Natuur. Ook hier gebeurt het. Ze klopt nog niet op deur. Maar staat wel bij het tuinhek.

De kleuren. Geuren. De regen. De overgang. Het oude afschudden. Tijd om los te laten. Afscheid nemen. Van de zomer. Klaar maken voor het nieuwe.

Het wordt herfst.

 


next page

Doorlopen

Vroeger, duizenden jaren geleden, liepen we rond in dierenvellen. Maakten tekeningen op...
article post

Klein

Het zijn de kleine dingen die het doen. Wijze woorden voor op het toilet. Niet bij mij...
article post

Stilte

In de keuken. Laptop op de eettafel. Buiten is de zon verdwenen. De kamer voor mij is een...
article post

Muziek

Sinds ik in Amsterdam woon zit ik vaker op de fiets. Het is een mooie afwisseling na...
article post

Haast

We hebben het druk. Elke dag weer. Stress. De normaalste zaak van de wereld. Ik doe er...
article post

Loslaten

Voor het eerst in mijn leven was ik in Stockholm. Mooie stad. Rustig. Schoon. Ruim. Mooie...
article post