rss search

next page next page close

Staken!

De Champions League. Het is een gedrocht. Lelijk als de nacht. Met voetbal heeft het weinig te maken. Vooral met geld. De verschillen worden groter. Als fan van Bayern, Real of Barca valt er nog wat te genieten. Tenminste. Als je van Amerikaanse feelgood movies houdt. Leuk, vermakelijk en ontspannend. Maar je weet het einde al.

Het is een gedrocht. Liverpool dat een B-team opstelt tegen Real Madrid. Halverwege de poulefase. Vooraf kansloos in Spanje. De hardwerkende supporters hebben de loonstrook van die maand ingeleverd bij de club om ‘hun’ team te zien spelen.“You’ll never walk alone?“

Ajax is klaar. Was het in september al. De Europa League volgt. Misschien. Nog zo’n gedrocht. De winnaar van de Europa League. Waar ben je dan de beste van? Bij de Champions League is dat nog duidelijk. Van het geld uitgeven. Real Madrid de gedoodverfde favoriet van dit jaar. Een finale tegen Bayern. Barca, Paris Saint Germain. Misschien Chelsea. In een stadion vol met sponsors. En Platini, op de eretribune. Spelend met de piemels van een paar Russen en sjeiks.

Daarom ga ik staken. Revolutie wil ik! De televisie gaat na Ajax niet meer aan voor de Champions League. Het enige wat we hoeven te doen met z’n allen. De tv niet meer aanzetten. Niet meer kijken. Ook niet op de achtergrond terwijl je bier drinkt met je vrienden. Niet meer in de kroegen. Niet meer in kantines. Dan dondert dat hele circus vanzelf in elkaar. Sjeiks en Russen vertrekken met de noorderzon. Platini met zijn hand in zijn broek in een leeg stadion. Moederziel alleen. Huilend. Kijkend naar de ravage die is achtergebleven.

Staken dus! De tv uit. Dan zien wij over tien jaar weer thrillers. Spanning. Een competitie zoals deze is bedoeld. Alleen kampioenen. Teams gelijk aan elkaar. Dan zijn we dertig jaar verder. En wordt het weer eens tijd. Ajax in de finale. Feyenoord van mijn part. PSV….?

Nou.… zó erg is het allemaal ook weer niet.

Nog niet.

 


next page next page close

Leegte

Schrijven is niet altijd eenvoudig. Soms weet je wat je zoekt. Een ervaring. Een gevoel. Dat nog dwarrelt door je lichaam. Via je vingers een weg naar het scherm vindt. Resulterend in een verhaal. Maar soms valt er niets te zoeken. Soms is er enkel leegte.

Leegte als in de jutezak op Sinterklaasavond. Wanneer je, na het gevoel van gelukzaligheid, verassing, plezier en adrenaline, nog eens een diepe graai doet. Jouw hoofd in de zak steekt. Tegen beter weten in. Want je zoekt niets meer. Enkel de bevestiging van de leegte. Bevestiging dat je kan gaan genieten van al het nieuws. Heerlijke leegte.

Het zorgt alleen voor een verdomd kort verhaal.


next page next page close

Voorbeeld

bron: http://nl.aliexpress.com/Er was maar een paar wedstrijden voor nodig. Vier om precies te zijn. Vier wedstrijden om het WK in Brazilië te vergeten. Het WK waarin we allemaal zo trots waren op het Nederlands Elftal. Ons Nederlands Elftal. Het was niet goed. Maar toch werden we derde. Het maximale. Dankzij Louis.

Louis had de persoonlijke drive. De ongekende ambitie om succesvol te zijn op het WK. Louis was trots. Trots om bondscoach te zijn. Trots op zichzelf. Trots op zijn team. Louis nam verantwoordelijkheid. Voor zijn keuzes. Voor zijn team. Louis was de leider van het Nederlands Elftal. Het Nederlands Elftal dat wij zagen was het resultaat van zijn missie. Want goed voorbeeld doet goed volgen.

En nu? Guus Hiddink. Al voor het WK draaide het om Guus. Het circus rond zijn aanstelling. Nergens heb ik Guus horen zeggen hoe vereerd hij was om weer coach te mogen zijn van het Nederlands Elftal. Alles draaide om Guus. De KNVB mocht God op de blote knieën bedanken dat de grote Guus koos voor het Nederlands Elftal.

Bij Guus mis ik alles. Alles waar het Nederlands Elftal tijdens het WK voor stond. Strijd. Passie. Plezier. Teamwork. Voor Guus lijkt het bondscoachschap als zijn uitje naar Rusland. Het ‘ambitieuze’ maar vooral lucratieve project bij Anzhi. Het resultaat? Drie punten uit drie wedstrijden en een hele lange en onzekere weg naar het EK in 2016 .

Ook met Guus geldt, goed voorbeeld doet goed volgen. Anzhi speelt ondertussen in de Russische eerste divisie.


next page next page close

Muziek

Sinds ik in Amsterdam woon zit ik vaker op de fiets. Het is een mooie afwisseling na jaren van reizen met de auto.  Zoals in de ochtend. Langs het IJ stuur ik mijzelf richting het Centraal Station.

Trappend op de pedalen kijk ik naar links. Naar het grote wateroppervlak. De ochtendzon, de schepen, bootjes en dauw, zorgen voor een ontspannend tafereel. Ontwakend. Het is geen zeelucht. Maar toch kan ik het water ruiken. Het ruikt zoals water ruikt. Naar water.

Terwijl ik het tafereel aanschouw, schiet er een deuntje in mijn hoofd. Muziek. Oude muziek. Helemaal uit het niets. Ik schrik er van. Waar komt dit opeens vandaan? Ik heb geen tijd om te zoeken naar een antwoord. Want voor ik het weet zit ik zachtjes zingend op de fiets.

“Sitting in the morning sun.

I’ll be sitting when the evening comes.

Watching the ships roll in

Then I watch em roll away again

Yeay”

Ik moet oversteken. Een stukje verder van het water af. Bijna bij het Centraal Station. Verwonderd. Dat er zomaar begeleidende muziek in mijn hoofd verschijnt. En niet meer verdwijnt.

Want nu fiets ik elke ochtend samen met Otis naar het station.


next page next page close

Loslaten

Het is tijd om los te laten. Afscheid nemen.Voor het eerst in mijn leven was ik in Stockholm. Mooie stad. Rustig. Schoon. Ruim. Mooie mensen. Enkel de alcoholprijzen doken in negatieve zin op. Vermomd als de helft van mijn restaurantrekening. Toch kon ik dat snel loslaten. Het smaakte er eigenlijk nog beter door. Er was iets anders. Iets wat ik mee naar huis heb genomen. Een gevoel. Dat ik niet meer kan loslaten. Of juist wel.

Tijdens de ontspannen wandeltochten door de stad werd ik er door overvallen. Door een geur. Een bekende geur. Maar als nieuw in het jasje van dit jaar. De geur veranderde in besef toen ik als automatisch naar de bomen keek. Mijn blik vanaf boven afglijdend naar beneden. Naar de grond. Daar zag ik het. Vertrouwd. Maar als nieuw. Scandinavië loopt in alles vooruit. En ook hierin.

Thuis in Nederland. Zodra de zon schijnt, geniet ik optimaal. Want het besef is daar. Maar ’s avonds in T-shirt en korte broek wordt ik genadeloos teruggefloten door Moeder Natuur. Ook hier gebeurt het. Ze klopt nog niet op deur. Maar staat wel bij het tuinhek.

De kleuren. Geuren. De regen. De overgang. Het oude afschudden. Tijd om los te laten. Afscheid nemen. Van de zomer. Klaar maken voor het nieuwe.

Het wordt herfst.

 


next page next page close

Regen

Heerlijk. Het is slecht weer. Flinke regenbuien. Koud. We waren er hard aan toe met z’n allen na die vele weken van zon en soms tropische temperaturen. Elke dag biefstuk gaat ook vervelen.

Regen. Het heeft een verfrissende werking.  Zeker als het met bakken uit de hemel komt. Stiekem wil je dan buiten zijn. Als een klein kind. Die wil niets liever dan stampen in plassen. Regenjas aan. Laarzen. En hups, naar buiten.  Of voetballen op een steeds drassiger wordend veld. Groen gras dat langzaam veranderd in een bruine brei. Natte haren. Doorweekt. Overal modder. Kleren die bij thuiskomst niet verder komen dan de bijkeuken. Of in een plastic tas verdwijnen. Dan pas in de voetbaltas.

Dat gevoel. Dat is heerlijk. En het is er nog steeds. Na het eten een rondje hardlopen. Door het Westerpark. Rennend. De stroom van gedachten achter je latend.  Als het waterspoor van auto’s op de snelweg. Terwijl elke stap nieuwe energie geeft, schiet een konijn voor me langs. Midden in de grootste stad van het land. Hier zie ik ze in het wild. Voorheen alleen in een hok. Ironisch.

De korte en heftige regenbuien komen als een geschenk uit de hemel. Verfrissend. Je voelt dat je leeft. Drijfnat binnen een paar minuten.  Natte sokken in de hardloopschoenen. Natte haren. Stralen water over mijn gezicht. Als onder de douche. Het liefst had ik uren doorgelopen. Als mijn benen het hadden toegelaten. De laatste paar honderd meter wandelde ik naar huis. Overal lagen plassen.

Klaar om in gestampt te worden.


next pagenext page

Staken!

De Champions League. Het is een gedrocht. Lelijk als de nacht. Met voetbal heeft het...
article post

Leegte

Schrijven is niet altijd eenvoudig. Soms weet je wat je zoekt. Een ervaring. Een gevoel....
article post

Voorbeeld

Er was maar een paar wedstrijden voor nodig. Vier om precies te zijn. Vier wedstrijden om...
article post

Muziek

Sinds ik in Amsterdam woon zit ik vaker op de fiets. Het is een mooie afwisseling na...
article post

Loslaten

Voor het eerst in mijn leven was ik in Stockholm. Mooie stad. Rustig. Schoon. Ruim. Mooie...
article post

Regen

Heerlijk. Het is slecht weer. Flinke regenbuien. Koud. We waren er hard aan toe met z’n...
article post