rss search

next page next page close

Doorlopen

Ter Ontspanning en Inspiratie | DoorlopenVroeger, duizenden jaren geleden, liepen we rond in dierenvellen. Maakten tekeningen op rotswanden. Sleurden vrouwen aan hun haren een grot in. We maakten wapens van stokken. En stenen. Vuur om ons warm te houden. En te beschermen. Als het donker werd. Heerlijk eenvoudig.

Toen was angst handig. Een lichaam dat zich schrap zet, weet wat het moet doen, bij een ongewenste ontmoeting met een metershoge, hongerige beer. Dat is wel zo prettig. Maar nu. Ons leven is een aaneenschakeling van gemak. Een warm bed. Een douche. Eten in overvloed, op tafel zonder enige inspanning. De lichtschakelaar binnen handbereik. Comfort. Vanaf het moment dat we opstaan tot aan het moment dat we naar bed gaan. Wij kennen geen dagelijks gevaar. Dus creëren wij het. In vele vormen. Elke dag.

Door ons zorgen te maken. Na te denken. Te kijken naar de toekomst. Wat er allemaal kan gebeuren. Door te twijfelen. Door ontevredenheid. Door onzekerheid. Door controle. Door een valse overtuiging dat alles te plannen valt. Perfectie. Door egoïsme en onverdraagzaamheid. We creëren gevaar. Om onze illusie van zekerheid in stand te houden. Gelukkig hebben we altijd een keuze. Ook met angst.

Of je luistert er naar, geeft er aan toe en laat het je grenzen bepalen. Je blijft waar je bent. Of je kijkt het aan. Recht in de ogen.En zolang je geen hongerige beer ziet, weet je het.

Doorlopen!

 


next page next page close

Zonder Jas

Zonder Jas

Zonder Jas

Veranderingen in de natuur. Je ruikt ze. Je ziet ze. Je voelt ze. Niemand hoeft jou iets te vertellen. Je staat ’s ochtends op. En je merkt het al. Je weet nog niet precies wat. Maar er is iets veranderd. Energie. Zin om naar buiten te gaan. Vanaf de ontbijttafel kijk je door het raam. Een stralend blauwe lucht die er anders uitziet dan de afgelopen maanden. Een lucht die al iets verklapt. Je vraagt je af : “Zal het al zover zijn?”

Als je een half uur later, aangekleed en fris gewassen, de deur uit stapt. Dan weet je het antwoord. Precies op dat moment. Als de deur achter je dicht valt en je de eerste stappen neemt. Op dat moment ruik je het. Zonder er bij na te denken adem je diep in. Geuren nemen je lichaam over. Je ziet het. Automatisch kijk je om je heen. Naar bomen, vogels, bloemen in het gras. Naar de lucht. De natuur neemt je lichaam over. Je voelt de warmere zon. Je voelt het aan alles. De eerste lentedag is daar.

En vanuit een ver verleden verschijnt er een vraag in je hoofd:

“Mama, mag ik vandaag zonder jas naar school?”

 

 


next page next page close

Creatie

Creëren Herinneringen. Als het maken van een fotoboek. Jij bepaalt welke foto’s in het boek komen. Welke terug gaan in een mapje. Of de prullenmand. Jij creëert je eigen herinnering. Je eigen film. Je eigen realiteit. Het is een ongekende kracht die we allemaal bezitten. Je kijkt ergens naar. En bepaalt hoe het eruit komt te zien. Dat doe je elk moment. Ook kijkend naar de toekomst. Als een grote ruimte. Of een groot wit doek. Onbeschreven. Nog helemaal leeg. Met een penseel. Een pen. Een kwast. Met iets. Jouw gedachten. Bepaal jij wat daar verschijnt. Bepaal jij wat je daar wíl zien. Alleen. Of samen.

Een ongekende kracht.


next page next page close

Kerst

Vorige week verschenen twee onbekenden aan de deur. De eerste kwam voor de bank. Voor een vlek. Koffievlek van origine. Gepromoveerd tot niet concreet te identificeren vlek, ter grote van een pizza. De eerder gevonden oplossing, het omdraaien van het kussen, bleek tijdelijk. Dus daar stond nu deze man. Tom.

Tom kwam onze bank reinigen. Service. Hij was erg vriendelijk. Dronk koffie. Vertelde over zijn zonen. Zijn klussen als meubelmaker. Zelfs over zijn pure doodsangsten, bij de introductie van de I-pad op zijn werk. Hij had het overleefd. Met hulp van een collega. Nu keek hij er anders naar.  “Toch wel handig.” Hij vertrok, een natte, schone bank achterlatend. “Het was gezellig,” vond hij. Ik ook.

De andere man verscheen een uur later. Voor onze afwasmachine. Precies op tijd. Hij kwam binnen. Schudde mijn hand en zei zijn naam, Ik ook. Vriendelijke man. Haalde de machine uit de keuken. Zette iets vast. Legde wat uit. Dronk ook koffie. Monteerde de machine weer in de keuken. Draaide een proef. Was tevreden. Ik ook. We schudden weer handen. Wensten elkaar alvast fijne feestdagen. Hij moest verder. Het was erg druk. Vooral ovens. “Zoals altijd rond deze tijd,” sprak hij uit ervaring. “Mensen komen er achter dat hun oven helemaal niet werkt. En die moet zo snel mogelijk gerepareerd worden.”

Vóór de kerst.


next page next page close

Sinterklaasavond

Vanavond komt in de Nederlandse huizen de Sinterklaas adrenaline tot een ongekende eruptie. Alle spanningen van de afgelopen weken komen eruit. We kennen het allemaal van vroeger. Herkennen het bij onze kinderen. De spanning en sensatie. Het magische. Het onbekende. Maar toch niet helemaal. Reikhalzend uitkijkend naar de Grote Avond. Pakjesavond. Verassing. Vreugde. Plezier. Emoties. Zorgvuldig opgebouwd. Met de grootse aankomst. Sint en Pieten in de stad. De nieuwsgierigheid. Met de schoentjes bij de schoorsteen. Of de tuindeur. De voorbereidingen op wat komen gaat. Spannend. Wortels, suikerklontjes, gedichten. Verlanglijstjes. Knutselen en plakken op school. En thuis. Pepernoten en chocolade letters. Het liefst elke dag. Alles onderdeel van een reis. Toewerkend naar het grote moment. De climax. Als een weergaloze housetrack. Wachtend op die drop. Het moment van ongekende vreugde. Plezier. Het moment van ontlading.

Dat is Sinterklaasavond.


next page next page close

Voorgevoel

De herfst kabbelt langzaam voorbij. Weinig regen. Droge lucht. Een waterig zonnetje dat zich met een welkome regelmaat laat zien. Het zijn voortekenen. Nog een paar weken. Dan kondigt Koning Winter zich aan.

Een échte winter. Bakken met sneeuw. Heel Nederland zal wit zijn. Wekenlang. Slootjes, plassen, grachten en misschien zelfs rivieren zullen bevriezen. Het zal wekenlang ijzig koud zijn. Schaatsen gaan uit het vet. Unox draait een omzet als nooit te voren. Wollen mutsen zijn niet aan te slepen en snowboots worden dé trend van 2015.

Die van mij staan al in de kast. Twee maanden geleden gekocht in de Intratuin. Zonder geldige reden en tegen alle rationele overwegingen in. Aangeschaft tegen een dumpprijs. Rustig wachtend en vol vertrouwen. Want ook zij weten het.

Ze worden dé aankoop van het jaar.


next pagenext page

Doorlopen

Vroeger, duizenden jaren geleden, liepen we rond in dierenvellen. Maakten tekeningen op...
article post

Zonder Jas

Veranderingen in de natuur. Je ruikt ze. Je ziet ze. Je voelt ze. Niemand hoeft jou iets...
article post

Creatie

Herinneringen. Als het maken van een fotoboek. Jij bepaalt welke foto’s in het boek...
article post

Kerst

Vorige week verschenen twee onbekenden aan de deur. De eerste kwam voor de bank. Voor een...
article post

Sinterklaasavond

Vanavond komt in de Nederlandse huizen de Sinterklaas adrenaline tot een ongekende...
article post

Voorgevoel

De herfst kabbelt langzaam voorbij. Weinig regen. Droge lucht. Een waterig zonnetje dat...
article post