rss search

next page next page close

Onsterfelijk

Bron : Pinterest, https://nl.pinterest.com/pin/142848619404969879/Alan Rickman is overleden. Ik ben slecht in namen. Moet een gezicht zien. En toen ik dat zag, schrok ik. Mensen om mij heen zagen Professor Sneep uit de Harry Potter films. Ik niet. Ik zag de Sheriff of Nottingham. De grote rivaal van Robin Hood.

De film zag ik voor het eerst in de bioscoop. Lang geleden. Samen met mijn vader. En waarschijnlijk mijn broer. Het is een vage schim in mijn hoofd. Maar ik zie de eerste scene nog voor mij. Op het grote scherm. Donker. In een gevangenis. Het afhakken van de handen. Ik zat er gelijk middenin. Verbaasd, angstig voor wat komen ging. Onder de indruk. Van Robin Hood. Van Lady Marian. Van King Richard. Van Azeem. Van de hele film. Het heeft me nooit meer losgelaten.

Robin Hood heb ik daarna eindeloos vaak gezien. Kan er zo weer naar kijken. Eraan denken vormen al quotes in mijn hoofd. Van Azeem (Morgan Freeman); “The hospitality in this country is as warm as the weather.” Van Robin Hood (Kevin Costner); “I have a brother? I have a brother!” Of zomaar ééntje; “No blades, no bows, leave your weapons here!” Ik zie Lady Marian en King Richard (Sean Connery) in de meest imposante bijrol ooit. Will Scarlett, Little John en de oude man Duncan. “He fancies you my Lady. I may be blind, but there are some things I still see.”

En nu. Pas na al die jaren. Besef ik me wie de meeste indruk heeft gemaakt. De Sheriff of Nottingham. Alan Rickman. De waanzinnige rol die hij speelt. Zijn grenzeloze ambitie, boosheid, meedogenloosheid en vooral zijn gekte, manier van praten en prachtige mimiek. Een genot om naar te kijken. Ik hoor zijn stem als hij antwoord geeft op de vraag van zijn neef, Guy of Gisburne, die verbaasd vraagt waarom hij een lepel wil gebruiken om het hart van Robin Hood uit zijn lichaam te snijden;

Cause it ’s dull, you twitt, it will hurt more!”

Alan Rickman is overleden. Maar de Sheriff van Nottingham leeft nog altijd voort.

 

 


next page next page close

Tevreden

Ter Ontspanning en Inspiratie - TevredenIk kijk naar buiten. Het stemt niet echt vrolijk. Sinds november zitten we opgescheept met halfslachtig weer. Het is koud maar niet écht koud. Er is neerslag maar geen sneeuw. Er is water maar geen ijs. Het is herfst. Al bijna vier maanden. Ondertussen kabbelen de weken voort. Drie keer niezen en we zitten al weer in februari.

En dan? Gaat er nog een échte winter komen. Mogen we nog een witte straat instappen met een kraakheldere hemel? Een stralend zonnetje. Condenserende adem overal. Of kwakkelen we voort richting de lente? De eerste knoppen aan de bomen. Stijgende tempratuur. En natuurlijk die heerlijke geur. Wie zal het zeggen?

Uiteindelijk is het met het weer zoals met alles. We kijken vooruit, willen voorspellen en wensen ons regelmatig in een betere situatie dan de huidige. Als het een keer fantastisch weer is, zijn we dat weer snel vergeten. Klagend, vooruitkijkend in de toekomst en hopend op écht mooi weer. In de winter óf de zomer. Er is weinig verschil. Wij zijn te vaak ontevreden. Ik ook. Maar daar heb ik helemaal geen zin in. Dus ik kijk weer naar buiten.

In de tuin van onze buren staat een grote boom. Op derde etage, waar wij wonen, zien wij enkel de top van de boom. Kronkelende takken met vele smalle groene blaadjes zorgen vanaf het begin van de zomer voor een uniek groen tafereel. Als ik de deur open en driehoog op het balkon sta, kan ik de blaadjes aanraken. Bijzonder. En nu. Met het zachte weer, heeft de boom nog steeds niet alle blaadjes verloren.

Dus zodra de laatsten zijn verdwenen, hebben wij de lente al weer bijna bereikt. En zullen de eerste nieuwe bladeren van het seizoen weer verschijnen. Zo genieten wij van bijna een jaar lang van een groen uitzicht.

Dat zorgt voor een tevreden gevoel. Een geluk bij een ongeluk.


next page next page close

Verandering

Ter Ontspanning en Inspiratie - Verandering2Gister keek ik een documentaire. Cowspiracy. Inspirerend en confronterend. Het zet aan het denken. Mensen houden niet van verandering. En al helemaal niet van veranderen. Terwijl alles verandert, continu. Dag en nacht. De jaargetijden. We worden ouder. Onze karakters. En natuurlijk het weer. Niets zo veranderlijk als het weer. Kijk maar naar buiten.

Ik ben ook een mens. Hou niet van verandering. Goed of slecht. Ik hou er niet van. Controle. Dat is waar ik van hou. Heerlijk. De touwtjes in handen houden. Overzicht. Weten wat er gaat gebeuren. Sturen. Soms tegen een prijs. Want controle is stress. Controle is niet meer dan een fijne schijnzekerheid. Een valse bevestiging dat alles gaat zoals het hoort te gaan. Zoals jij het bedacht hebt. Controle lijkt er te zijn om de angst voor volledige vrijheid, of chaos, niet te ervaren.

Het is geruststellend om te weten dat ik niet de enige ben. Velen van ons houden van controle. Het managen van veranderingen binnen een vertrouwde bandbreedte. Binnen de lijnen die we voor onszelf tekenen. Die vertrouwd zijn. Daar is ook niets mis mee. Sterker nog, binnen die lijnen zijn we vaak gelukkig en tevreden. Geen enkele reden om buiten die lijnen te komen.

Maar soms is er geen andere mogelijkheid. Je voelt zelf die sterke drang om je lijnen uit te gummen of, wat veiliger, een beetje te verleggen. Misschien verdwijnen de lijnen door invloeden van buitenaf. Of ze worden heel rigoureus doorbroken, zonder dat je dat verwachtte. Of wilde. Dan heb je geen keuze. Heel even ben je dan overgeleverd aan de emoties die verschijnen.

Angst, woede, verbazing, verdriet, afschuw maar ook vreugde. Ze kunnen er allemaal bij horen. Soms fijn, soms verwarrend. Je doet er niets tegen. Het is onvermijdelijk. Het enige wat je kunt doen is ze met vertrouwen ondergaan. En je beslissingen er niet door laten bepalen.

Ik moet denken aan Cowspiracy. Mijn primaire reactie? Verbazing en angst. Verbazing over alles wat ik zie en leer. Maar ook angst voor de toekomst. Of eigenlijk de verandering. Want als carnivoor ben ik niet bereid om mijn stukje vlees op te geven. En tegelijkertijd vraag ik me af of dit de weerstand is tegen iets onvermijdelijks. Want alles verandert.

We zijn opgegroeid met “mag het een onsje meer zijn?”

En worden waarschijnlijk ouder met een “onsje minder.”


next page next page close

Verhalen

Ter Ontspanning en Inspiratie | Verhalen - 1Even geleden vroeg ik mijzelf hardop af wat er met deze site gaat gebeuren. Het antwoord is er nog niet. Geen kwartjes gevallen. Geen geniale ingevingen. Dus zit ik nu achter mijn scherm, staar naar een groot wit vlak en laat ritmisch de letters en woorden verschijnen. Langzaam maar zeker verschijnen daarmee de zinnen. En ik weet, zodra ik de laatste punt plaats en de kop bovenaan de pagina zet, is het verhaal daar.

Een verhaal wat nog niet bestond. Een verhaal waarvan ik nog geen idee had hoe het zou beginnen. Laat staan aflopen. Slechts door te typen kom ik er achter. En dat is dus wat ik doe. Kwartjes vallen niet vanzelf. Geniale ingevingen liggen niet op straat. Dus je kan er ook niet naar zoeken. Alleen weten dat ze er zijn en vertrouwen dat ze komen.

Schrijven is als leven. Je begint, laat het gebeuren en achteraf doe je net alsof je het allemaal zo gepland had. Maar er valt niets te plannen. Je bepaalt slechts richting met de woorden die je kiest. En een toon met de zinnen die je maakt.

En zo, uit het niets, ontstaan de mooiste verhalen.


next page next page close

Zaadje

Ter Ontspanning en Inspiratie | ZaadjeHet is al weer een tijdje geleden. Ruim twee maanden. Ik schreef over mijn baard. Die er nog steeds is. Daarna was het even stil. Hier tenminste. Zelf had ik veel te doen in de dagen en weken die volgden. Trouwen, een huwelijksreis. Een prachtige dag. Genoeg ontspanning en inspiratie dus. Maar even niet op ‘papier.’

En nu. Nu merk ik dat het stil ligt. De ontspanning om iets te vertellen is daar. De inspiratie ontbreekt. Ruim twee maanden verscheen er niets in mijn hoofd. Lichaam. Geen drang om te schrijven. Om te delen. En voor het eerst speelde bij mij de gedachte. Misschien is het mooi geweest. Misschien is het tijd voor iets nieuws.

Want halverwege 2011 was de eerste post daar. En nu, ruim vier jaar later, tel ik er 198. Gecreëerd uit het niets. Ter ontspanning en inspiratie. Uiteraard wil ik naar de 200. Zo ben ik dan ook wel weer. Maar toch knaagt de gedachte. “Er moet iets veranderen.” Maar hoe? En wat?

De gedachte is als een zaadje geplant. Ook al is het nog niet zichtbaar. Zit het verstopt onder de grond. Dit zaadje zal ik verzorgen. Met veel aandacht, liefde en geduld. Er naar luisteren. Genoeg water. Af en toe wat lekkers. Wachtend en vooruitkijkend naar wat er gaat verschijnen.

En in de tussentijd is dit nummer 199.

 


next page next page close

Baard

BaardHet heeft even geduurd. Zeventien jaar om precies te zijn. Het was 1998. Het jaar van het mooiste Nederlands Elftal ooit. Het beste wat ik heb gezien. Het jaar van examens. Het jaar van feestvieren in Spanje. Het jaar van nog veel meer. En in dat jaar, 1998, kreeg ik een diploma. Uitgereikt door een kale leraar in een dito klaslokaal.

Deze leraar was vooral een figurant geweest. De vriendelijke man leefde in zijn eigen wereld. De meeste van mijn klasgenoten in een andere. Tijdens de uitreiking gebruikte hij het jaarboek als geheugensteuntje en vroeg mij naar mijn uitspraken daarin.

Onder mijn foto had ik mijn plannen voor de toekomst moeten schrijven. Kort en krachtig had ik vermeld: ‘een baard’. Het was een grapje geweest. Een knipoog. Achttien jaar oud. Toekomst was voor mij een woord van véél later. Ik had geen flauw idee. Met humor was dit prima op te lossen.

En nu? Kijkend naar foto’s van toen had ‘een baard’ wel het allerlaatste toekomstplan moeten zijn. Als ik al een scheerapparaat had, lag het ergens ongebruikt op een wastafel. Wachtend op de eerste donshaartjes die rigoureus verwijderd moesten worden.

Zeventien jaar heeft het geduurd. Ik dacht dat ik klein had gekozen maar had onbewust groots gedroomd. Nu is hij is er. Een baard. Dé baard. Een échte. Een schitterend exemplaar. Missie voltooid.

 


next page

Onsterfelijk

Alan Rickman is overleden. Ik ben slecht in namen. Moet een gezicht zien. En toen ik dat...
article post

Tevreden

Ik kijk naar buiten. Het stemt niet echt vrolijk. Sinds november zitten we opgescheept...
article post

Verandering

Gister keek ik een documentaire. Cowspiracy. Inspirerend en confronterend. Het zet aan...
article post

Verhalen

Even geleden vroeg ik mijzelf hardop af wat er met deze site gaat gebeuren. Het antwoord...
article post

Zaadje

Het is al weer een tijdje geleden. Ruim twee maanden. Ik schreef over mijn baard. Die er...
article post

Baard

Het heeft even geduurd. Zeventien jaar om precies te zijn. Het was 1998. Het jaar van het...
article post