rss search

next page next page close

Paradox

Paradox

Ik begrijp het niet. Observeer gebeurtenissen die enkel vragen oproepen. Politici die spreken van een ‘oorlog’ of haat zaaien. Terroristen die een samenleving willen ontwrichten. Militairen die aan de andere kant van de wereld misschien onbewust hetzelfde doen. En ondertussen, vluchtelingen die niet welkom zijn. Ik begrijp het niet.

Hoe is het mogelijk dat we geweldloos, hand in hand strijden tegen het terrorisme door onze profielfoto’s te wijzigen maar de mensen die wekenlang op de vlucht zijn voor exacte hetzelfde geweld niet de andere hand willen uitreiken?

 


next page next page close

Wit

WitIk zit vast aan een grote ijzeren kabel. Glij langzaam omhoog. Om mij heen is alles wit. Alles behalve ik. Ik kijk om mij heen terwijl de wind zachtjes langs mijn oren glijdt. Weinig geluid. Het is stil. Stilte zoals ik deze nog nooit heb gehoord. Ik voel mij als in een grote, lege ruimte. Oneindig, zonder geluid, zonder muren. Wit. Als in de matrix. Alles is één.

Surrealistisch. Alsof ik droom. Geen idee van ruimte. Van diepte. Geen idee van tijd. Ik ben nergens. En overal. Alleen op de wereld. Alles om mij heen hoort bij mij. Mijn gedachten en ikzelf lijken één met alles om mij heen. Met niets. Een bijna angstaanjagende rust.

Ik kom aan op 3000 meter hoogte. Vallende sneeuw, wolken, mist en de dik bedekte, witte piste zijn alleen in woorden van elkaar te onderscheidden. Een paar meter zicht. Een licht angstgevoel in mijn lichaam. Tintelende tenen. Een licht gevoel in mijn hoofd. Eigenlijk wil ik nu maar één ding,

Een grote halve kip. Met een kaiserbrötchen.


Paradox

Ik begrijp het niet. Observeer gebeurtenissen die enkel vragen oproepen. Politici die...
article post

Wit

Ik zit vast aan een grote ijzeren kabel. Glij langzaam omhoog. Om mij heen is alles wit....
article post