rss search

next page next page close

Respect

Zondagochtend. Op de racefiets. Een slap zonnetje schijnt door de wat dreigende wolken. Om mij heen schiet het Duitse landschap aan mij voorbij. Graan. Heel veel graan.

Driehonderd kilometer ben ik van huis. Toch is de omgeving anders. Het is uitgestrekter. De kleuren lijken anders. Langere wegen. Ik kom niemand tegen. Vooral geen stoplichten. Ik ben op het platteland.

Af en toe mag ik  afdalen. Mijn teller gaat naar de 60. Totdat het weer omhoog gaat. Even op de pedalen staan. Een klein stukje. Dan is de weg weer vlak. Het zijn de welkome afleidingen die ik soms mis rond Amsterdam. De afwisseling doet me goed.

In de verte zie ik een bord. Links langs de weg. Als ik langzaam maar zeker dichter bij kom, zie ik dat er iets bovenop zit. Iets groots. Het is het enige teken van leven in een straal van een paar kilometer. Naast mijzelf. Het bord komt dichterbij. Een maximum snelheid verschijnt. Ik mag niet harder dan vijftig. Maar dat is niet wat mijn aandacht trekt als ik langzaam maar zeker dichterbij kom.

Bovenop op het bord zit een vogel. Een enorme vogel. Statig. Het bord waarop hij zit verdwijnt als sneeuw voor de zon. Een imposante kop kijkt mij recht aan. Vol bewondering kijk ik terug. Een strenge, krachtige en harde blik. De snavel in een gestroomlijnde punt naar beneden. Ik schrik een beetje als ik voorbij schiet en over mijn schouder naar de vogel blijf kijken. Hij volgt mij. Enkel zijn kop draait met mijn voorbij gaan mee. Indrukwekkend.  Ik kijk weer vooruit. Het is duidelijk.

Dit is zijn gebied.

 


next page next page close

Kerk

Ik heb niet zoveel met de kerk. Weinig zelfs. Dat merkte ik dit weekend weer. In Duitsland. Er werd getrouwd in de kerk. We waren laat en zaten helemaal links in de hoek. Precies voor een grote zuil. Het bruidspaar kon ik niet zien. Geen glimp.

Wel hoorde ik de pastoor. In het Duits uiteraard. Om de zoveel tijd stonden mensen op om te zingen. Voor me lag het boekje. Met de tekst er in. Maar het was niet te volgen voor me. Hoe aandachtig ik ook probeerde te luisteren. Het persoonlijke verhaal over het bruidspaar. Dat verstond ik uitstekend.

Ik keek om me heen. Nam de kerk in mij op. Om mij heen zaten mensen feestelijk aangekleed, ze lachten. Ik was op een bruiloft. Geen uitvaart. Voor me zaten vijf mensen met één baby. De laatste vermaakte zich prima. Kon doen waar ze zin in hand. Beetje omkijken. Lachen. Geluidjes maken. Onbezorgd.

De ceremonie ging onverminderd verder. Ondertussen keek ik uit naar het eerste biertje. Of eigenlijk het glaasje sekt. Het moment dat er gevierd kon worden. De baby  had ondertussen een manier gevonden om mijn aandacht te trekken. Hangend over mama’s schouder gooide ze een lintje op de grond. Ik moest het oppakken. En nog een keer. Heerlijk om je zo te kunnen gedragen in de kerk.

Ik had de knoop van mijn jasje nog eens een keer vastgemaakt bij het opstaan. Ik betrapte mijzelf op deze stijfheid. “Nog heel even,” dacht ik. De mis of ceremonie, ik heb geen idee, was bijna ten einde. En vlak voordat het bruidspaar stralend tussen de banken door zou schrijden kwam daar het meest onvermijdelijke attribuut in een kerk.

En het ging van hand tot hand door de banken.


next page next page close

Bijten

Natuurlijk, hij is een beetje gek. Luis Suarez. Mensen bijten als volwassen man. Dat doe je niet. Ja, kleinere kinderen. Die bijten. Totdat hen verteld wordt dat dit niet mag. Maar volwassen? Een beetje vreemd. Een rode kaart waard en een schorsing. Maar de overspannen reacties nu. Is het niet wat overdreven?

Waarom is bijten zoveel erger dan een schandalige overtreding? De Italiaan Marchisio plantte iets eerder in de wedstrijd zijn voet in volle vaart op het scheenbeen van een Uruguayaan. Met het risico zijn been te breken. Zulke overtredingen zijn rood waard maar vinden we normaal. We hebben het geaccepteerd. Net als elleboogstoten.

Is bijten niet veel onschuldiger? De mogelijke schade voor het slachtoffer beperkt zicht tot wat tandafdrukken. Misschien een rode rand. Dat trekt toch een stuk sneller bij dan afgescheurde kniebanden. Of een gebroken neus.

‘Van je afbijten. Je tanden laten zien. Een doorbijter. Een bijtertje. Ergens je tanden inzetten.’ En toch vinden we bijten iets verschrikkelijks.

En is Luis Suarez de gebeten hond.


next page next page close

WK

We mogen weer. Bijna. Het WK. Ik kan mij het vorige nog levendig herinneren. De poulewedstrijden volgde ik in Noosa, Hervey Bay en de laatste in Town of 1770. De laatste midden in de nacht, moederziel alleen en gewikkeld in een slaapzaak. Doodsaai was het. Nederland – Slowakije in Airlie Beach. Het feest tegen Brazilië zag ik op een groot scherm in Cairns. Uruguay werd vroeg in de ochtend verslagen in Port Douglas. Spanje dompelde ons land uiteindelijk in rouw. In Townsville was de nieuwe dag begonnen en ik was de wedstrijd een uur later vergeten.

Dit jaar start ik op het vliegveld van Atlanta. Vier jaar later. En weer Spanje. Helaas kom ik dat op moment terug van vakantie. Ik zal verder in Nederland de wedstrijden moeten volgen. Lijdzaam moeten toekijken. Biertjes moeten drinken in het bekende voetbalwedstrijd tempo. Schreeuwen tegen de televisie. En na 90 minuten ontgoocheld of gefrustreerd de tv uitzetten. Geen mooie natuur, avonturen en onverwachte ervaringen die elke voetbalwedstrijd snel doen vergeten. Terwijl het zo hard nodig is dit jaar.

Ik denk dat ik een rondreis op Texel ga plannen.


next page next page close

Kutweer!

Vanochtend liep ik in een stromende ijsregen naar mijn auto. Ik had geen paraplu. Dus trok ik mijn schouders omhoog. Tot voorbij mijn oren. Mijn hoofd verdween iets verder in mijn jas en ik maakte mijzelf wijs dat het hielp. Ik werd minder nat. Met grote passen liep ik naar de auto. Naar ruitenwissers en een verwarming.

Maar onderweg. Op de snelweg. Toen ik lekker warm en droog zat, miste ik ploteseling de regen. Het was nog steeds donker buiten. Het regende. Met een beetje hagel. En natte sneeuw. Ik zag dat het verschrikkelijk kutweer was. Maar ik had er geen last van. Ik zat comfortabel en luisterde naar de radio. Ik had helemaal niets te klagen.

Toch had ik graag op de fiets gezeten. Met het gezicht in de wind. Slingerend en stampend op de pedalen. De snijdende wind tegen het hoofd. De ijzig koude regen die er voor zorgt dat je je ogen maar moeizaam open kan houden. Een prachtige reden om te schreeuwen. Om eens lekker het volledige arsenaal aan scheldwoorden te laten gaan. Klagend, hardop scheldend. Tegen niets dan het weer.

Want het is kutweer! En dat hoort het te weten ook!


next page next page close

Poetin

PoetinWat een weergaloze foto van Poetin. Het ontblote bovenlijf. Het legerachtige kettinkje. De natuur. De foute zonnebril. Het paard. De strakke gezichts-uitdrukking. Het hele beeld. De oermens Poetin. De échte man. Streng maar rechtvaardig. Recht door zee. Verzorgend maar tegelijkertijd allesoverheersend. Onoverwinnelijk.

Het is overduidelijk wat deze foto moet uitstralen. Maar er verschijnt bij mij maar één beeld. Een film. American Beauty.

En ik zie hem in de regen staan. Voor de garagedeur. Jankend.


next pagenext page

Respect

Zondagochtend. Op de racefiets. Een slap zonnetje schijnt door de wat dreigende wolken....
article post

Kerk

Ik heb niet zoveel met de kerk. Weinig zelfs. Dat merkte ik dit weekend weer. In...
article post

Bijten

Natuurlijk, hij is een beetje gek. Luis Suarez. Mensen bijten als volwassen man. Dat doe...
article post

WK

We mogen weer. Bijna. Het WK. Ik kan mij het vorige nog levendig herinneren. De...
article post

Kutweer!

Vanochtend liep ik in een stromende ijsregen naar mijn auto. Ik had geen paraplu. Dus...
article post

Poetin

Wat een weergaloze foto van Poetin. Het ontblote bovenlijf. Het legerachtige kettinkje....
article post