rss search

next page next page close

Robin

Robin

Het was de wissel. Ergens diep in de tweede helft. Van een man. Eerder deze week gekleineerd door ‘de bondscoach’, Danny Blind. Schaamteloos, tenenkrommend en zonder enig respect. Gevoelens die weer verschenen toen in de Arena het bord met nummer negen omhoogging.

Ongeloof, woede en verbazing toen de spits genadeloos werd uitgefloten. Door een publiek dat in de zomer van 2014 nog op de banken stond toen deze voetballer weergaloos de 1-1 binnenkopte tegen Spanje. Voor hun. Schaamteloos, tenenkrommend en zonder enig respect. En ergens zat hij. Danny Blind.

Ook hij bracht vier vingers naar zijn mond toen de spits op tempo richting de dug-out liep. Ook Danny floot nog wat harder toen de man op het veld met zijn handen boven zijn hoofd klapte om de supporters te bedanken. Dat is onze bondscoach.

Oude tijden zijn voorbij. Tijden van successen. Van helden. Tijden respectloos vermorzelt ten faveure van het ego van een gefrustreerde assistent-trainer vermomd als bondscoach. Tijden die vlak voor mij op het grasveld liepen. Richting de zijlijn. En ik stond op. Applaudisseerde. Voor de topscoorder aller tijden van het Nederlands Elftal.

Voor Robin van Persie.

 


next page next page close

Rotschop

Rotschop

Het onvermijdelijke is gebeurd. Het Nederlands Elftal is met beide benen op de grond gezet. En met het elftal, de rest van het land. De hele kwalificatiereeks was één groot drama. Onvermijdelijk na de amateuristische beslissing van de KNVB om Good Old Guus Hiddink aan te stellen. Toen was het al duidelijk dat het land zich kon voorbereiden op een rustige zomer in 2016.

Want van Louis van Gaal naar Guus Hiddink. Dat is een cultuurshock. Dat is 180 graden draaien. Dat is thuiskomen in Nederland, midden in de winter, na een lange vakantie op Curaçao. Van Louis naar Guus. Dat is van Noord – naar Zuid Korea.

De kwalificatiewedstrijden waren daarom een regelrechte kwelling. Met zaterdag en afgelopen dinsdag als dieptepunt. Ik keek er naar en voelde niets meer. Futloos, apathisch, onmachtig en treurig. Bij elke balberoering schudde mijn hoofd van ongeloof. Met alleen Wesley Sneijder als uitzondering.

Als hij aan de bal kwam voelde ik agressie. Wil om te winnen. Venijn en gif. Pure frustratie. Dat hij niet met donkerrood van het veld ging, na het genadeloos omschoppen van een Tsjech of Kazak, getuigd van een ongekende discipline. Zijn hele lichaam schreeuwde erom.

En dat van mij ook.


next page next page close

Naief

Ter Ontspanning en Inspiratie | NaiefIk ben graag een beetje naïef.

Naïef als ik nieuws zie over blootvluchtelingen. Boten die op de middellandse zee omslaan. Omslaan met honderden mensen. Vrouwen en kinderen. En verdrinken. Een Middellandse zee waaraan wij vakantie vieren. Van Spanje tot aan Italiaanse kusten.

In deze Middellandse zee verdrinken mensen. We kijken er naar, vinden het verschrikkelijk. Maar verder doen we niets. Want wat kunnen we? En bovendien. Hier is sowieso geen ruimte. Er zijn zelfs Nederlanders die elke omgeslagen boot ontvangen met een gezamenlijk gejuich op social media. Salvo’s van de meest walgelijke, onmenselijke teksten worden afgevuurd op foto’s die enkel verdriet en afgrijzen moeten oproepen.

Niet bij deze beperkt ontwikkelden die, gesterkt en opgejut door een gevaarlijke man als Geert Wilders, het idee hebben dat dit land vol is, van hen en dat het leven van iedere vluchteling minder waard is dan zijn zelf geclaimde vrijheid.

Misselijk word ik daar van. Naïef ben ik dan. En denk. Zorg dat die mensen veilig kunnen oversteken naar Europa. Help ze met een veilige reis. Gratis. Concurreer de mensensmokkelaars terug naar hun hol waar ze uit gekropen zijn. Help die mensen oversteken. Er is hier ruimte genoeg. Net als welvaart. Want het lijkt duidelijk.

Als je als mens zoveel op het spel wilt zetten om een oversteek te maken. Dan moet het wel een heel verschrikkelijke plek zijn waar je vandaan komt.


next page next page close

Samenvatting

bron : www.rtlnieuws.nl Vanavond speelde het Nederlands Elftal. Kwalificatie. Regel één bij deze wedstrijden? Zorgen dat je niet thuis bent. Ga de deur uit. Laat je meenemen naar een musical of ballet. Verras je opa of oma in het verzorgingstehuis. En speel een rondje bingo. Doe iets, zolang je maar niet thuis op de bank zit. Want kwalificatiewedstrijden zijn verschrikkelijk. Negen van de tien keer zijn we er bij. Een EK of WK. Ook als je niet kijkt.

Het is de sfeer. Geen échte spanning. Een stadion vol bedrijfsuitjes, Wolter Kroes fans, huishoudbeurs bezoekers en SBS-kijkers. Een sfeer die je kent van ‘Sterren springen’. ‘Sterren op ijs’ of een ander tranen trekkend programma van de zender die met succes het gemiddelde IQ in Nederland laag weet te houden. Dát zijn kwalificatie wedstrijden. Die vermijd je. Je wacht twee jaar af. En dat geldt ook voor de samenvattingen.

Want als je even niet oplet, zie je Wesley Sneijder in blessuretijd de 1-1 maken tegen Turkije en met een bal onder zijn shirt en een duim in zijn mond naar de middenlijn lopen.

En dan heb je ze toch allemaal gezien.


next page next page close

Zonder Jas

Zonder Jas

Zonder Jas

Veranderingen in de natuur. Je ruikt ze. Je ziet ze. Je voelt ze. Niemand hoeft jou iets te vertellen. Je staat ’s ochtends op. En je merkt het al. Je weet nog niet precies wat. Maar er is iets veranderd. Energie. Zin om naar buiten te gaan. Vanaf de ontbijttafel kijk je door het raam. Een stralend blauwe lucht die er anders uitziet dan de afgelopen maanden. Een lucht die al iets verklapt. Je vraagt je af : “Zal het al zover zijn?”

Als je een half uur later, aangekleed en fris gewassen, de deur uit stapt. Dan weet je het antwoord. Precies op dat moment. Als de deur achter je dicht valt en je de eerste stappen neemt. Op dat moment ruik je het. Zonder er bij na te denken adem je diep in. Geuren nemen je lichaam over. Je ziet het. Automatisch kijk je om je heen. Naar bomen, vogels, bloemen in het gras. Naar de lucht. De natuur neemt je lichaam over. Je voelt de warmere zon. Je voelt het aan alles. De eerste lentedag is daar.

En vanuit een ver verleden verschijnt er een vraag in je hoofd:

“Mama, mag ik vandaag zonder jas naar school?”

 

 


next page next page close

Begrijpen

Op straat. Twee vrouwen op één scootmobiel. De lichtblauwe Albert Heijn tas bungelt aan het stuur. Eén voorop. De ander wijdbeens achterop. Zij zit ongemakkelijk. Er is weinig ruimte. In haar linkerhand brandt een sigaret. Peuk. Terwijl ze voorbij rijden, neemt ze een trek. Ze blaast de rook omhoog. Vervolgens draait haar gezicht langs de rug van de andere vrouw. Naar rechts. Moeizaam. Daar aangekomen brengt ze een blikje Heineken naar haar mond. Het is twee uur ’s middags.

Lachen? Huilen? Boos worden? Ik weet het niet. Verbijsterd sta ik op de stoep. Een mannetje rent in mijn hersenen van deur naar deur. Een razendsnelle zoektocht naar referenties. Herinneringen. Oordelen. Naar goed en slecht. Maar hij vindt helemaal niks.

Godzijdank.


next page

Robin

Het was de wissel. Ergens diep in de tweede helft. Van een man. Eerder deze week...
article post

Rotschop

Het onvermijdelijke is gebeurd. Het Nederlands Elftal is met beide benen op de grond...
article post

Naief

Ik ben graag een beetje naïef. Naïef als ik nieuws zie over blootvluchtelingen. Boten...
article post

Samenvatting

Vanavond speelde het Nederlands Elftal. Kwalificatie. Regel één bij deze wedstrijden?...
article post

Zonder Jas

Veranderingen in de natuur. Je ruikt ze. Je ziet ze. Je voelt ze. Niemand hoeft jou iets...
article post

Begrijpen

Op straat. Twee vrouwen op één scootmobiel. De lichtblauwe Albert Heijn tas bungelt...
article post