rss search

next page next page close

Rotschop

Rotschop

Het onvermijdelijke is gebeurd. Het Nederlands Elftal is met beide benen op de grond gezet. En met het elftal, de rest van het land. De hele kwalificatiereeks was één groot drama. Onvermijdelijk na de amateuristische beslissing van de KNVB om Good Old Guus Hiddink aan te stellen. Toen was het al duidelijk dat het land zich kon voorbereiden op een rustige zomer in 2016.

Want van Louis van Gaal naar Guus Hiddink. Dat is een cultuurshock. Dat is 180 graden draaien. Dat is thuiskomen in Nederland, midden in de winter, na een lange vakantie op Curaçao. Van Louis naar Guus. Dat is van Noord – naar Zuid Korea.

De kwalificatiewedstrijden waren daarom een regelrechte kwelling. Met zaterdag en afgelopen dinsdag als dieptepunt. Ik keek er naar en voelde niets meer. Futloos, apathisch, onmachtig en treurig. Bij elke balberoering schudde mijn hoofd van ongeloof. Met alleen Wesley Sneijder als uitzondering.

Als hij aan de bal kwam voelde ik agressie. Wil om te winnen. Venijn en gif. Pure frustratie. Dat hij niet met donkerrood van het veld ging, na het genadeloos omschoppen van een Tsjech of Kazak, getuigd van een ongekende discipline. Zijn hele lichaam schreeuwde erom.

En dat van mij ook.


next page next page close

Verhalen

Ter Ontspanning en Inspiratie | Verhalen - 1Even geleden vroeg ik mijzelf hardop af wat er met deze site gaat gebeuren. Het antwoord is er nog niet. Geen kwartjes gevallen. Geen geniale ingevingen. Dus zit ik nu achter mijn scherm, staar naar een groot wit vlak en laat ritmisch de letters en woorden verschijnen. Langzaam maar zeker verschijnen daarmee de zinnen. En ik weet, zodra ik de laatste punt plaats en de kop bovenaan de pagina zet, is het verhaal daar.

Een verhaal wat nog niet bestond. Een verhaal waarvan ik nog geen idee had hoe het zou beginnen. Laat staan aflopen. Slechts door te typen kom ik er achter. En dat is dus wat ik doe. Kwartjes vallen niet vanzelf. Geniale ingevingen liggen niet op straat. Dus je kan er ook niet naar zoeken. Alleen weten dat ze er zijn en vertrouwen dat ze komen.

Schrijven is als leven. Je begint, laat het gebeuren en achteraf doe je net alsof je het allemaal zo gepland had. Maar er valt niets te plannen. Je bepaalt slechts richting met de woorden die je kiest. En een toon met de zinnen die je maakt.

En zo, uit het niets, ontstaan de mooiste verhalen.


next page next page close

Zaadje

Ter Ontspanning en Inspiratie | ZaadjeHet is al weer een tijdje geleden. Ruim twee maanden. Ik schreef over mijn baard. Die er nog steeds is. Daarna was het even stil. Hier tenminste. Zelf had ik veel te doen in de dagen en weken die volgden. Trouwen, een huwelijksreis. Een prachtige dag. Genoeg ontspanning en inspiratie dus. Maar even niet op ‘papier.’

En nu. Nu merk ik dat het stil ligt. De ontspanning om iets te vertellen is daar. De inspiratie ontbreekt. Ruim twee maanden verscheen er niets in mijn hoofd. Lichaam. Geen drang om te schrijven. Om te delen. En voor het eerst speelde bij mij de gedachte. Misschien is het mooi geweest. Misschien is het tijd voor iets nieuws.

Want halverwege 2011 was de eerste post daar. En nu, ruim vier jaar later, tel ik er 198. Gecreëerd uit het niets. Ter ontspanning en inspiratie. Uiteraard wil ik naar de 200. Zo ben ik dan ook wel weer. Maar toch knaagt de gedachte. “Er moet iets veranderen.” Maar hoe? En wat?

De gedachte is als een zaadje geplant. Ook al is het nog niet zichtbaar. Zit het verstopt onder de grond. Dit zaadje zal ik verzorgen. Met veel aandacht, liefde en geduld. Er naar luisteren. Genoeg water. Af en toe wat lekkers. Wachtend en vooruitkijkend naar wat er gaat verschijnen.

En in de tussentijd is dit nummer 199.

 


next page next page close

Baard

BaardHet heeft even geduurd. Zeventien jaar om precies te zijn. Het was 1998. Het jaar van het mooiste Nederlands Elftal ooit. Het beste wat ik heb gezien. Het jaar van examens. Het jaar van feestvieren in Spanje. Het jaar van nog veel meer. En in dat jaar, 1998, kreeg ik een diploma. Uitgereikt door een kale leraar in een dito klaslokaal.

Deze leraar was vooral een figurant geweest. De vriendelijke man leefde in zijn eigen wereld. De meeste van mijn klasgenoten in een andere. Tijdens de uitreiking gebruikte hij het jaarboek als geheugensteuntje en vroeg mij naar mijn uitspraken daarin.

Onder mijn foto had ik mijn plannen voor de toekomst moeten schrijven. Kort en krachtig had ik vermeld: ‘een baard’. Het was een grapje geweest. Een knipoog. Achttien jaar oud. Toekomst was voor mij een woord van véél later. Ik had geen flauw idee. Met humor was dit prima op te lossen.

En nu? Kijkend naar foto’s van toen had ‘een baard’ wel het allerlaatste toekomstplan moeten zijn. Als ik al een scheerapparaat had, lag het ergens ongebruikt op een wastafel. Wachtend op de eerste donshaartjes die rigoureus verwijderd moesten worden.

Zeventien jaar heeft het geduurd. Ik dacht dat ik klein had gekozen maar had onbewust groots gedroomd. Nu is hij is er. Een baard. Dé baard. Een échte. Een schitterend exemplaar. Missie voltooid.

 


next page next page close

Naief

Ter Ontspanning en Inspiratie | NaiefIk ben graag een beetje naïef.

Naïef als ik nieuws zie over blootvluchtelingen. Boten die op de middellandse zee omslaan. Omslaan met honderden mensen. Vrouwen en kinderen. En verdrinken. Een Middellandse zee waaraan wij vakantie vieren. Van Spanje tot aan Italiaanse kusten.

In deze Middellandse zee verdrinken mensen. We kijken er naar, vinden het verschrikkelijk. Maar verder doen we niets. Want wat kunnen we? En bovendien. Hier is sowieso geen ruimte. Er zijn zelfs Nederlanders die elke omgeslagen boot ontvangen met een gezamenlijk gejuich op social media. Salvo’s van de meest walgelijke, onmenselijke teksten worden afgevuurd op foto’s die enkel verdriet en afgrijzen moeten oproepen.

Niet bij deze beperkt ontwikkelden die, gesterkt en opgejut door een gevaarlijke man als Geert Wilders, het idee hebben dat dit land vol is, van hen en dat het leven van iedere vluchteling minder waard is dan zijn zelf geclaimde vrijheid.

Misselijk word ik daar van. Naïef ben ik dan. En denk. Zorg dat die mensen veilig kunnen oversteken naar Europa. Help ze met een veilige reis. Gratis. Concurreer de mensensmokkelaars terug naar hun hol waar ze uit gekropen zijn. Help die mensen oversteken. Er is hier ruimte genoeg. Net als welvaart. Want het lijkt duidelijk.

Als je als mens zoveel op het spel wilt zetten om een oversteek te maken. Dan moet het wel een heel verschrikkelijke plek zijn waar je vandaan komt.


next pagenext page

Rotschop

Het onvermijdelijke is gebeurd. Het Nederlands Elftal is met beide benen op de grond...
article post

Verhalen

Even geleden vroeg ik mijzelf hardop af wat er met deze site gaat gebeuren. Het antwoord...
article post

Zaadje

Het is al weer een tijdje geleden. Ruim twee maanden. Ik schreef over mijn baard. Die er...
article post

Baard

Het heeft even geduurd. Zeventien jaar om precies te zijn. Het was 1998. Het jaar van het...
article post

Naief

Ik ben graag een beetje naïef. Naïef als ik nieuws zie over blootvluchtelingen. Boten...
article post