rss search

next page next page close

Onsterfelijk

Bron : Pinterest, https://nl.pinterest.com/pin/142848619404969879/Alan Rickman is overleden. Ik ben slecht in namen. Moet een gezicht zien. En toen ik dat zag, schrok ik. Mensen om mij heen zagen Professor Sneep uit de Harry Potter films. Ik niet. Ik zag de Sheriff of Nottingham. De grote rivaal van Robin Hood.

De film zag ik voor het eerst in de bioscoop. Lang geleden. Samen met mijn vader. En waarschijnlijk mijn broer. Het is een vage schim in mijn hoofd. Maar ik zie de eerste scene nog voor mij. Op het grote scherm. Donker. In een gevangenis. Het afhakken van de handen. Ik zat er gelijk middenin. Verbaasd, angstig voor wat komen ging. Onder de indruk. Van Robin Hood. Van Lady Marian. Van King Richard. Van Azeem. Van de hele film. Het heeft me nooit meer losgelaten.

Robin Hood heb ik daarna eindeloos vaak gezien. Kan er zo weer naar kijken. Eraan denken vormen al quotes in mijn hoofd. Van Azeem (Morgan Freeman); “The hospitality in this country is as warm as the weather.” Van Robin Hood (Kevin Costner); “I have a brother? I have a brother!” Of zomaar ééntje; “No blades, no bows, leave your weapons here!” Ik zie Lady Marian en King Richard (Sean Connery) in de meest imposante bijrol ooit. Will Scarlett, Little John en de oude man Duncan. “He fancies you my Lady. I may be blind, but there are some things I still see.”

En nu. Pas na al die jaren. Besef ik me wie de meeste indruk heeft gemaakt. De Sheriff of Nottingham. Alan Rickman. De waanzinnige rol die hij speelt. Zijn grenzeloze ambitie, boosheid, meedogenloosheid en vooral zijn gekte, manier van praten en prachtige mimiek. Een genot om naar te kijken. Ik hoor zijn stem als hij antwoord geeft op de vraag van zijn neef, Guy of Gisburne, die verbaasd vraagt waarom hij een lepel wil gebruiken om het hart van Robin Hood uit zijn lichaam te snijden;

Cause it ’s dull, you twitt, it will hurt more!”

Alan Rickman is overleden. Maar de Sheriff van Nottingham leeft nog altijd voort.

 

 


next page next page close

Tevreden

Ter Ontspanning en Inspiratie - TevredenIk kijk naar buiten. Het stemt niet echt vrolijk. Sinds november zitten we opgescheept met halfslachtig weer. Het is koud maar niet écht koud. Er is neerslag maar geen sneeuw. Er is water maar geen ijs. Het is herfst. Al bijna vier maanden. Ondertussen kabbelen de weken voort. Drie keer niezen en we zitten al weer in februari.

En dan? Gaat er nog een échte winter komen. Mogen we nog een witte straat instappen met een kraakheldere hemel? Een stralend zonnetje. Condenserende adem overal. Of kwakkelen we voort richting de lente? De eerste knoppen aan de bomen. Stijgende tempratuur. En natuurlijk die heerlijke geur. Wie zal het zeggen?

Uiteindelijk is het met het weer zoals met alles. We kijken vooruit, willen voorspellen en wensen ons regelmatig in een betere situatie dan de huidige. Als het een keer fantastisch weer is, zijn we dat weer snel vergeten. Klagend, vooruitkijkend in de toekomst en hopend op écht mooi weer. In de winter óf de zomer. Er is weinig verschil. Wij zijn te vaak ontevreden. Ik ook. Maar daar heb ik helemaal geen zin in. Dus ik kijk weer naar buiten.

In de tuin van onze buren staat een grote boom. Op derde etage, waar wij wonen, zien wij enkel de top van de boom. Kronkelende takken met vele smalle groene blaadjes zorgen vanaf het begin van de zomer voor een uniek groen tafereel. Als ik de deur open en driehoog op het balkon sta, kan ik de blaadjes aanraken. Bijzonder. En nu. Met het zachte weer, heeft de boom nog steeds niet alle blaadjes verloren.

Dus zodra de laatsten zijn verdwenen, hebben wij de lente al weer bijna bereikt. En zullen de eerste nieuwe bladeren van het seizoen weer verschijnen. Zo genieten wij van bijna een jaar lang van een groen uitzicht.

Dat zorgt voor een tevreden gevoel. Een geluk bij een ongeluk.


next page next page close

Verandering

Ter Ontspanning en Inspiratie - Verandering2Gister keek ik een documentaire. Cowspiracy. Inspirerend en confronterend. Het zet aan het denken. Mensen houden niet van verandering. En al helemaal niet van veranderen. Terwijl alles verandert, continu. Dag en nacht. De jaargetijden. We worden ouder. Onze karakters. En natuurlijk het weer. Niets zo veranderlijk als het weer. Kijk maar naar buiten.

Ik ben ook een mens. Hou niet van verandering. Goed of slecht. Ik hou er niet van. Controle. Dat is waar ik van hou. Heerlijk. De touwtjes in handen houden. Overzicht. Weten wat er gaat gebeuren. Sturen. Soms tegen een prijs. Want controle is stress. Controle is niet meer dan een fijne schijnzekerheid. Een valse bevestiging dat alles gaat zoals het hoort te gaan. Zoals jij het bedacht hebt. Controle lijkt er te zijn om de angst voor volledige vrijheid, of chaos, niet te ervaren.

Het is geruststellend om te weten dat ik niet de enige ben. Velen van ons houden van controle. Het managen van veranderingen binnen een vertrouwde bandbreedte. Binnen de lijnen die we voor onszelf tekenen. Die vertrouwd zijn. Daar is ook niets mis mee. Sterker nog, binnen die lijnen zijn we vaak gelukkig en tevreden. Geen enkele reden om buiten die lijnen te komen.

Maar soms is er geen andere mogelijkheid. Je voelt zelf die sterke drang om je lijnen uit te gummen of, wat veiliger, een beetje te verleggen. Misschien verdwijnen de lijnen door invloeden van buitenaf. Of ze worden heel rigoureus doorbroken, zonder dat je dat verwachtte. Of wilde. Dan heb je geen keuze. Heel even ben je dan overgeleverd aan de emoties die verschijnen.

Angst, woede, verbazing, verdriet, afschuw maar ook vreugde. Ze kunnen er allemaal bij horen. Soms fijn, soms verwarrend. Je doet er niets tegen. Het is onvermijdelijk. Het enige wat je kunt doen is ze met vertrouwen ondergaan. En je beslissingen er niet door laten bepalen.

Ik moet denken aan Cowspiracy. Mijn primaire reactie? Verbazing en angst. Verbazing over alles wat ik zie en leer. Maar ook angst voor de toekomst. Of eigenlijk de verandering. Want als carnivoor ben ik niet bereid om mijn stukje vlees op te geven. En tegelijkertijd vraag ik me af of dit de weerstand is tegen iets onvermijdelijks. Want alles verandert.

We zijn opgegroeid met “mag het een onsje meer zijn?”

En worden waarschijnlijk ouder met een “onsje minder.”


next page next page close

Paradox

Paradox

Ik begrijp het niet. Observeer gebeurtenissen die enkel vragen oproepen. Politici die spreken van een ‘oorlog’ of haat zaaien. Terroristen die een samenleving willen ontwrichten. Militairen die aan de andere kant van de wereld misschien onbewust hetzelfde doen. En ondertussen, vluchtelingen die niet welkom zijn. Ik begrijp het niet.

Hoe is het mogelijk dat we geweldloos, hand in hand strijden tegen het terrorisme door onze profielfoto’s te wijzigen maar de mensen die wekenlang op de vlucht zijn voor exacte hetzelfde geweld niet de andere hand willen uitreiken?

 


next page next page close

Robin

Robin

Het was de wissel. Ergens diep in de tweede helft. Van een man. Eerder deze week gekleineerd door ‘de bondscoach’, Danny Blind. Schaamteloos, tenenkrommend en zonder enig respect. Gevoelens die weer verschenen toen in de Arena het bord met nummer negen omhoogging.

Ongeloof, woede en verbazing toen de spits genadeloos werd uitgefloten. Door een publiek dat in de zomer van 2014 nog op de banken stond toen deze voetballer weergaloos de 1-1 binnenkopte tegen Spanje. Voor hun. Schaamteloos, tenenkrommend en zonder enig respect. En ergens zat hij. Danny Blind.

Ook hij bracht vier vingers naar zijn mond toen de spits op tempo richting de dug-out liep. Ook Danny floot nog wat harder toen de man op het veld met zijn handen boven zijn hoofd klapte om de supporters te bedanken. Dat is onze bondscoach.

Oude tijden zijn voorbij. Tijden van successen. Van helden. Tijden respectloos vermorzelt ten faveure van het ego van een gefrustreerde assistent-trainer vermomd als bondscoach. Tijden die vlak voor mij op het grasveld liepen. Richting de zijlijn. En ik stond op. Applaudisseerde. Voor de topscoorder aller tijden van het Nederlands Elftal.

Voor Robin van Persie.

 


next page

Onsterfelijk

Alan Rickman is overleden. Ik ben slecht in namen. Moet een gezicht zien. En toen ik dat...
article post

Tevreden

Ik kijk naar buiten. Het stemt niet echt vrolijk. Sinds november zitten we opgescheept...
article post

Verandering

Gister keek ik een documentaire. Cowspiracy. Inspirerend en confronterend. Het zet aan...
article post

Paradox

Ik begrijp het niet. Observeer gebeurtenissen die enkel vragen oproepen. Politici die...
article post

Robin

Het was de wissel. Ergens diep in de tweede helft. Van een man. Eerder deze week...
article post