rss search

next page next page close

Onsterfelijk

Bron : Pinterest, https://nl.pinterest.com/pin/142848619404969879/Alan Rickman is overleden. Ik ben slecht in namen. Moet een gezicht zien. En toen ik dat zag, schrok ik. Mensen om mij heen zagen Professor Sneep uit de Harry Potter films. Ik niet. Ik zag de Sheriff of Nottingham. De grote rivaal van Robin Hood.

De film zag ik voor het eerst in de bioscoop. Lang geleden. Samen met mijn vader. En waarschijnlijk mijn broer. Het is een vage schim in mijn hoofd. Maar ik zie de eerste scene nog voor mij. Op het grote scherm. Donker. In een gevangenis. Het afhakken van de handen. Ik zat er gelijk middenin. Verbaasd, angstig voor wat komen ging. Onder de indruk. Van Robin Hood. Van Lady Marian. Van King Richard. Van Azeem. Van de hele film. Het heeft me nooit meer losgelaten.

Robin Hood heb ik daarna eindeloos vaak gezien. Kan er zo weer naar kijken. Eraan denken vormen al quotes in mijn hoofd. Van Azeem (Morgan Freeman); “The hospitality in this country is as warm as the weather.” Van Robin Hood (Kevin Costner); “I have a brother? I have a brother!” Of zomaar ééntje; “No blades, no bows, leave your weapons here!” Ik zie Lady Marian en King Richard (Sean Connery) in de meest imposante bijrol ooit. Will Scarlett, Little John en de oude man Duncan. “He fancies you my Lady. I may be blind, but there are some things I still see.”

En nu. Pas na al die jaren. Besef ik me wie de meeste indruk heeft gemaakt. De Sheriff of Nottingham. Alan Rickman. De waanzinnige rol die hij speelt. Zijn grenzeloze ambitie, boosheid, meedogenloosheid en vooral zijn gekte, manier van praten en prachtige mimiek. Een genot om naar te kijken. Ik hoor zijn stem als hij antwoord geeft op de vraag van zijn neef, Guy of Gisburne, die verbaasd vraagt waarom hij een lepel wil gebruiken om het hart van Robin Hood uit zijn lichaam te snijden;

Cause it ’s dull, you twitt, it will hurt more!”

Alan Rickman is overleden. Maar de Sheriff van Nottingham leeft nog altijd voort.

 

 


next page next page close

Tevreden

Ter Ontspanning en Inspiratie - TevredenIk kijk naar buiten. Het stemt niet echt vrolijk. Sinds november zitten we opgescheept met halfslachtig weer. Het is koud maar niet écht koud. Er is neerslag maar geen sneeuw. Er is water maar geen ijs. Het is herfst. Al bijna vier maanden. Ondertussen kabbelen de weken voort. Drie keer niezen en we zitten al weer in februari.

En dan? Gaat er nog een échte winter komen. Mogen we nog een witte straat instappen met een kraakheldere hemel? Een stralend zonnetje. Condenserende adem overal. Of kwakkelen we voort richting de lente? De eerste knoppen aan de bomen. Stijgende tempratuur. En natuurlijk die heerlijke geur. Wie zal het zeggen?

Uiteindelijk is het met het weer zoals met alles. We kijken vooruit, willen voorspellen en wensen ons regelmatig in een betere situatie dan de huidige. Als het een keer fantastisch weer is, zijn we dat weer snel vergeten. Klagend, vooruitkijkend in de toekomst en hopend op écht mooi weer. In de winter óf de zomer. Er is weinig verschil. Wij zijn te vaak ontevreden. Ik ook. Maar daar heb ik helemaal geen zin in. Dus ik kijk weer naar buiten.

In de tuin van onze buren staat een grote boom. Op derde etage, waar wij wonen, zien wij enkel de top van de boom. Kronkelende takken met vele smalle groene blaadjes zorgen vanaf het begin van de zomer voor een uniek groen tafereel. Als ik de deur open en driehoog op het balkon sta, kan ik de blaadjes aanraken. Bijzonder. En nu. Met het zachte weer, heeft de boom nog steeds niet alle blaadjes verloren.

Dus zodra de laatsten zijn verdwenen, hebben wij de lente al weer bijna bereikt. En zullen de eerste nieuwe bladeren van het seizoen weer verschijnen. Zo genieten wij van bijna een jaar lang van een groen uitzicht.

Dat zorgt voor een tevreden gevoel. Een geluk bij een ongeluk.


next page next page close

Verandering

Ter Ontspanning en Inspiratie - Verandering2Gister keek ik een documentaire. Cowspiracy. Inspirerend en confronterend. Het zet aan het denken. Mensen houden niet van verandering. En al helemaal niet van veranderen. Terwijl alles verandert, continu. Dag en nacht. De jaargetijden. We worden ouder. Onze karakters. En natuurlijk het weer. Niets zo veranderlijk als het weer. Kijk maar naar buiten.

Ik ben ook een mens. Hou niet van verandering. Goed of slecht. Ik hou er niet van. Controle. Dat is waar ik van hou. Heerlijk. De touwtjes in handen houden. Overzicht. Weten wat er gaat gebeuren. Sturen. Soms tegen een prijs. Want controle is stress. Controle is niet meer dan een fijne schijnzekerheid. Een valse bevestiging dat alles gaat zoals het hoort te gaan. Zoals jij het bedacht hebt. Controle lijkt er te zijn om de angst voor volledige vrijheid, of chaos, niet te ervaren.

Het is geruststellend om te weten dat ik niet de enige ben. Velen van ons houden van controle. Het managen van veranderingen binnen een vertrouwde bandbreedte. Binnen de lijnen die we voor onszelf tekenen. Die vertrouwd zijn. Daar is ook niets mis mee. Sterker nog, binnen die lijnen zijn we vaak gelukkig en tevreden. Geen enkele reden om buiten die lijnen te komen.

Maar soms is er geen andere mogelijkheid. Je voelt zelf die sterke drang om je lijnen uit te gummen of, wat veiliger, een beetje te verleggen. Misschien verdwijnen de lijnen door invloeden van buitenaf. Of ze worden heel rigoureus doorbroken, zonder dat je dat verwachtte. Of wilde. Dan heb je geen keuze. Heel even ben je dan overgeleverd aan de emoties die verschijnen.

Angst, woede, verbazing, verdriet, afschuw maar ook vreugde. Ze kunnen er allemaal bij horen. Soms fijn, soms verwarrend. Je doet er niets tegen. Het is onvermijdelijk. Het enige wat je kunt doen is ze met vertrouwen ondergaan. En je beslissingen er niet door laten bepalen.

Ik moet denken aan Cowspiracy. Mijn primaire reactie? Verbazing en angst. Verbazing over alles wat ik zie en leer. Maar ook angst voor de toekomst. Of eigenlijk de verandering. Want als carnivoor ben ik niet bereid om mijn stukje vlees op te geven. En tegelijkertijd vraag ik me af of dit de weerstand is tegen iets onvermijdelijks. Want alles verandert.

We zijn opgegroeid met “mag het een onsje meer zijn?”

En worden waarschijnlijk ouder met een “onsje minder.”


next page next page close

Paradox

Paradox

Ik begrijp het niet. Observeer gebeurtenissen die enkel vragen oproepen. Politici die spreken van een ‘oorlog’ of haat zaaien. Terroristen die een samenleving willen ontwrichten. Militairen die aan de andere kant van de wereld misschien onbewust hetzelfde doen. En ondertussen, vluchtelingen die niet welkom zijn. Ik begrijp het niet.

Hoe is het mogelijk dat we geweldloos, hand in hand strijden tegen het terrorisme door onze profielfoto’s te wijzigen maar de mensen die wekenlang op de vlucht zijn voor exacte hetzelfde geweld niet de andere hand willen uitreiken?

 


next page next page close

Robin

Robin

Het was de wissel. Ergens diep in de tweede helft. Van een man. Eerder deze week gekleineerd door ‘de bondscoach’, Danny Blind. Schaamteloos, tenenkrommend en zonder enig respect. Gevoelens die weer verschenen toen in de Arena het bord met nummer negen omhoogging.

Ongeloof, woede en verbazing toen de spits genadeloos werd uitgefloten. Door een publiek dat in de zomer van 2014 nog op de banken stond toen deze voetballer weergaloos de 1-1 binnenkopte tegen Spanje. Voor hun. Schaamteloos, tenenkrommend en zonder enig respect. En ergens zat hij. Danny Blind.

Ook hij bracht vier vingers naar zijn mond toen de spits op tempo richting de dug-out liep. Ook Danny floot nog wat harder toen de man op het veld met zijn handen boven zijn hoofd klapte om de supporters te bedanken. Dat is onze bondscoach.

Oude tijden zijn voorbij. Tijden van successen. Van helden. Tijden respectloos vermorzelt ten faveure van het ego van een gefrustreerde assistent-trainer vermomd als bondscoach. Tijden die vlak voor mij op het grasveld liepen. Richting de zijlijn. En ik stond op. Applaudisseerde. Voor de topscoorder aller tijden van het Nederlands Elftal.

Voor Robin van Persie.

 


next page next page close

Rotschop

Rotschop

Het onvermijdelijke is gebeurd. Het Nederlands Elftal is met beide benen op de grond gezet. En met het elftal, de rest van het land. De hele kwalificatiereeks was één groot drama. Onvermijdelijk na de amateuristische beslissing van de KNVB om Good Old Guus Hiddink aan te stellen. Toen was het al duidelijk dat het land zich kon voorbereiden op een rustige zomer in 2016.

Want van Louis van Gaal naar Guus Hiddink. Dat is een cultuurshock. Dat is 180 graden draaien. Dat is thuiskomen in Nederland, midden in de winter, na een lange vakantie op Curaçao. Van Louis naar Guus. Dat is van Noord – naar Zuid Korea.

De kwalificatiewedstrijden waren daarom een regelrechte kwelling. Met zaterdag en afgelopen dinsdag als dieptepunt. Ik keek er naar en voelde niets meer. Futloos, apathisch, onmachtig en treurig. Bij elke balberoering schudde mijn hoofd van ongeloof. Met alleen Wesley Sneijder als uitzondering.

Als hij aan de bal kwam voelde ik agressie. Wil om te winnen. Venijn en gif. Pure frustratie. Dat hij niet met donkerrood van het veld ging, na het genadeloos omschoppen van een Tsjech of Kazak, getuigd van een ongekende discipline. Zijn hele lichaam schreeuwde erom.

En dat van mij ook.


next page next page close

Hand in hand

Hand in hand

Door Double G. – Het klinkt voor mij als Ajax-aanhanger wel wat gek maar ‘het hand in hand’ intrigeert mij deze vakantie. Geweldig om te zien hoeveel jonge maar ook oudere mannen en vrouw met elkaar pinkje, handje of armpje door lopen. Vooral bij de zeventig plus generatie is het aandoenlijk om te zien hoe zij elkaar liefhebben en dat de hele wereld dat ook mag zien. In sommige gevallen loopt het hondje er ook nog bij. Zo’n heel klein hondje die wij vroeger een wat sensuele bijnaam gaven. Het begon met een k en eindigde op likker. Doen we nu dus niet.

Zelf ben ik/ zijn wij niet zo van het handje vasthouden. We lopen ongelijk (wat een smoes) en voelen het als beklemmend. Dat elkaar vasthouden houden we voor andere momenten. Dat beklemmende is in de huwelijksnacht al begonnen toen die vervelend zittende trouwring in de lade van het nachtkastje is gegaan. Om er nooit meer uit te komen. Als wij een heel enkele keer nog wel eens stevig armpje doorlopen heeft het puur te maken met het weinige richtinggevoel na een avondje stappen. De uitleg, ‘het viel verkeerd, ik had te weinig gegeten of ik kreeg een klap toen we naar buiten kwamen’, zijn in die, gelukkig uitzonderlijke gevallen, te vaak als excuus gebruikt.

Ter afsluiting van een gezellige avond toch nog even in een Nederlandse kroeg geweest. Men had één of andere B-zanger met Hazes, Frans Duits en Bauer repertoire uit Nederland over laten komen. Net toen het gezellig begon te worden begon hij ook al: ‘Waar zijn die handen?’


next page next page close

Exotisch eten

Exotisch eten

Aan de Zuid Spaanse kusten wemelt het van de visrestaurants. Geen paling, zalm of schol zoals wij in Nederland vaak kennen. Typische Middellandse ze gerechten zoals  sardientjes, parilladas of cigalas.  U merkt het, hier spreekt een viskenner

Het is 21.00 uur dus ook tijd om onze avonddis te gaan nuttigen. De kleine straatjes van Benalmadena en Carihuela (Torremolinos) herbergen naast de tientallen souvenir- en kledingwinkels vele kleine of grote restaurants. Als je zo veel keuze hebt word je kieskeuriger. Herkent u dit? ‘Daar is het te vol. Daar zit je in de loop. Daar zitten alleen maar Nederlanders. We gaan niet in zo’n lege tent zitten. De vorige keer viel het daar niet mee. Dat lijkt me kakkerig. Daar zitten ze voetbal te kijken.’ En zo kan ik nog wel wat redenen opnoemen.

Gevonden
Na twee kilometer ‘flaneren’ langs onze straatjes vinden wij dat we toch ook maar eens een keuze moeten maken. ‘Kijk, daar is een mooi tafeltje vrij bij dat kleine restaurantje’, roepen we tegen ons zelf. Nadat we op het zes tafels tellende terrasje een starters biertje besteld hebben wordt ons ook de menukaart voorgehouden. Krijg nou wat. Het tentje heet: ‘KLEINE KNEIPE.’ We lachen onszelf moed in want de één bladzijde tellende kaart van KLEINE KNEIPE heeft ook een KLEINE keuze. Niets geen exotische vissoorten vanuit de Middellandse Zee maar een pure Duitse keuken. Met een niet te onderdrukken lach gaan we bestellen. Bitte Schnitzel mit Bratkartoffeln….     


next page

Onsterfelijk

Alan Rickman is overleden. Ik ben slecht in namen. Moet een gezicht zien. En toen ik dat...
article post

Tevreden

Ik kijk naar buiten. Het stemt niet echt vrolijk. Sinds november zitten we opgescheept...
article post

Verandering

Gister keek ik een documentaire. Cowspiracy. Inspirerend en confronterend. Het zet aan...
article post

Paradox

Ik begrijp het niet. Observeer gebeurtenissen die enkel vragen oproepen. Politici die...
article post

Robin

Het was de wissel. Ergens diep in de tweede helft. Van een man. Eerder deze week...
article post

Rotschop

Het onvermijdelijke is gebeurd. Het Nederlands Elftal is met beide benen op de grond...
article post

Hand in hand

– Door Double G. – Het klinkt voor mij als Ajax-aanhanger wel wat gek maar...
article post

Exotisch eten

Aan de Zuid Spaanse kusten wemelt het van de visrestaurants. Geen paling, zalm of schol...
article post